Tharos

Tharos

 

 

Ύστερα από μια ήσυχη χρονιά λόγω πανδημίας ο Σύλλογος Αεροσφαίρισης Κοζάνης μπήκε σε τροχιά κανονικότητας.

Ύστερα από εκλογική διαδικασία, προέκυψε το νέο ΔΣ με πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Λιούφη, γραμματέα τον Παύλο Ροδίτη, ταμία τον Δημήτρη Γκουλιώνη, αντιπρόεδρο τον Δημήτρη Κοκκαλιάρη, έφορο αθλητισμού τον Χάρη Νένο, υπεύθυνο δημ.σχέσεων τον Κωνσταντίνο Αλεξάκη και τέλος υπεύθυνο του τμήματος Εορδαίας τον Μανώλη Κρητικό.

Αμέσως μετά τις αρχαιρεσίες το ΔΣ επισκέφθηκε τον δήμαρχο Κοζάνης κ.Λάζαρο Μαλούτα προκειμένου να επικαιροποιήσει την ήδη άριστη συνεργασία που έχει ο σύλλογος με την δημοτική αρχή.

Να τονιστεί εδώ πως ο δήμος Κοζάνης στέκεται αρωγός σε κάθε διοργάνωση του Συλλόγου Ωμέγα με εξαιρετικά αποτελέσματα στο πανελλήνιο αεροσφαιριστικό γίγνεσθαι.

Παρουσιάστηκαν στην δήμαρχο τα σχέδια της αγωνιστικής περιόδου που ξεκινά,ο σχεδιασμός μεγάλου θεματικού αγώνα αεροσφαίρισης καθώς και τα νέα μέλη που απαρτίζουν για πρώτη φορά το ΔΣ.

Αμέσως μετά,αντιπροσωπεία του συλλόγου μετέβη στον πρώτο μεγάλο 24ωρο αγώνα αεροσφαίρισης στο Φήκη Τρικάλων,όπου τα μέλη του συλλόγου ξεχώρισαν ανάμεσα σε πολλές ομάδες και συλλόγους που συμμετείχαν σημειώνοντας,ειδικά στο πρώτο σκέλος,εξαιρετική επίδοση.

 

 

Για να λειτουργήσει οποιαδήποτε μεταρρυθμιση πρέπει να εξασφαλίσει ότι οι γονείς δεν θα καταφεύγουν στο δικαστήριο.

Πως η δικαιοσύνη θα παύσει να ορθώνεται εμπόδιο στις συμφωνίες των γονέων.

 

"ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΣΥΜΦΕΡΌΝ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ" (προδημοσίευση στα ελληνικά κειμένου προς δημοσίευση σε ξενόγλωσο επιστημονικό περιοδικό)

 

«Η άσκηση της γονικής μέριμνας ρυθμίζεται από το δικαστήριο»

     Πριν το 1983, ο πατέρας ασκούσε τη πατρική εξουσία – potestas ­ και λάμβανε όλες τις αποφάσεις. Η μητέρα «διοικούσε τα του οίκου» και είχε αναλάβει την φροντίδα των παιδιών. Στη περίπτωση του – σπάνιου τότε – διαζυγίου, στη μητέρα ανατίθετο η επιμέλεια των παιδιών.

     Ο ακόμα και σήμερα πρωτοπόρος νομοθέτης του 1983 προέβλεψε ότι, κατά τη διάρκεια του γάμου, η γονική μέριμνα, επιμέλεια και φροντίδα  των παιδιών θα ασκείτο από κοινού και από τους δύο γονείς. Σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ των γονέων εφαρμοζόταν το άρθρο 1512 του Αστικού Κώδικα που προέβλεπε ότι «Αν οι γονείς διαφωνούν κατά την άσκηση της γονικής μέριμνας … αποφασίζει το δικαστήριο.»

     Το ίδιο προβλεπόταν και για στη περίπτωση διαζυγίου, δηλαδή η κοινή φροντίδα των παιδιών. Για πρώτη φορά αυτό το επεσήμανε η δημόσια αρχή Συνήγορος του πολίτη τον Αύγουστο 2020. Δηλαδή ό νομοθέτης το 1983 ήθελε κοινή γονική μέριμνα, επιμέλεια και φροντίδα τόσο κατά το γάμο όσο και στη περίπτωση διαζυγίου.

     Συγκεκριμένα, το άρθρο 1513 του Αστικού Κώδικα προέβλεπε ότι  «Στις περιπτώσεις  …  η άσκηση της γονικής μέριμνας ρυθμίζεται από το δικαστήριο.». Ρύθμιση σημαίνει επίλυση πρακτικών ζητήματα : εάν το παιδί θα έπρεπε να φοιτήσει σε δημόσιο ή ιδιωτικό σχολείο, ποια ξένη γλώσσα θα μάθει, ποιο σπορ, ποιές άλλες εξωσχολικές και πολιτιστικές δραστηριότητες θ’ ασκήσει, καθώς και κάθε άλλο ζήτημα που αφορά την ανατροφή του παιδιού.

     Η άσκηση της γονικής μέριμνας σημαίνει πρώτα απ’ όλα το πως και σε δεύτερο χρόνο το ποιος. Άλλωστε, το άρθρο 1513 βρίσκεται σε μια νοηματική ενότητα με το αμέσως προηγούμενο άρθρο 1512 του αστικού κώδικα καθώς και με τα άρθρα 1511 και 1510 που αφορούν τη κοινή γονική μέριμνα.

     Αν και ο νομοθέτης ανέθεσε στο δικαστήριο να ρυθμίσει το πώς, ο νομικός κόσμος πεισματικά αρνήθηκε να το κάνει. Δεν βρήκαμε ούτε μια απόφαση δικαστηρίου που αφορούσε τη ρύθμιση της άσκησης της γονικής μέριμνας κατά το άρθρο 1512 ΑΚ για τους γονείς που ζουν μέσα σε γάμο. Ούτε όμως και καμία απόφαση που να ρυθμίζει την άσκηση της γονικής μέριμνας κατά τη διάρκεια του χωρισμού / διαζυγίου κατά το άρθρο 1513 του Αστικού Κώδικα.

     Τα δικαστήρια δεν τιμωρούν πια τους γονείς επειδή χωρίζουν, τους τιμωρούν επειδή περιμένουν από αυτά να τους πουν πως θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους.  Πεισματικά, με το ζήλο του φανατικού, οι δικαστές αρνούνται να συμμορφωθούν με το νόμο και να «ρυθμίσουν την άσκηση». Πάντα, κατά τεκμήριο, αφαιρούν την επιμέλεια από τον ένα γονέα ώστε ο άλλος γονέας, μόνος, ν’ αποφασίζει γι’ αυτά που θα έπρεπε ν’ αποφασίσει ο δικαστής.

      Τα δικαστήρια εφαρμόζουν τη δεύτερη περίοδο του άρθρου 1513 ΑΚ. και αγνοούν τη πρώτη. Μάλιστα, εφαρμόζουν μόνο τη πρώτη πρόταση της δευτέρας περιόδου, αγνοώντας και τη δεύτερη πρόταση και τη τρίτη περίοδο.[1] Από τις πολλές επιλογές (ρύθμιση, κοινή άσκηση, αποκλειστική άσκηση, κατανομή) εφαρμόζουν μόνο μία, αυτή που είναι η πλέον συμφέρουσα για το δικαστή, αυτή που επιτρέπει την έκδοση ομοιόμορφων, στερεοτύπων αποφάσεων.

      Καταλαβαίνουμε την αρχική άρνηση του νομικού και δικαστικού κόσμου. Για 2.000 χρόνια οι δικαστές αντιμετώπιζαν οικόπεδα, σπίτια, συμβόλαια, την ενοχή ή αθωότητα….  Δεν είχαν ποτέ αναμειχθεί με την ανατροφή παιδιών. Ο νομικός κόσμος δεν ήταν έτοιμος το 1983 ν’ αναλάβει αυτό το έργο. Δεν είχε γνώσεις εξελικτικής ψυχολογίας, ψυχιατρικής και δεν ήταν εκπαιδευτικός ούτε είχε την υποστήριξη εξειδικευμένων επιστημόνων. Έτσι εξηγείται η εξέλιξη που ακολούθησε το 1983.

 

Το βέλτιστο συμφέρον των παιδιών στην Ελλάδα

      Το οικογενειακό δίκαιο, σαν εθνικό δίκαιο, ρυθμίζει ανθρώπινες σχέσεις όπως το τυπικό του γάμου ή της υιοθεσίας. Το δημόσιο διεθνές δίκαιο και το δίκαιο δικαιωμάτων του ανθρώπου διέπει τη προστασία των οικογενειακών σχέσεων και την ευημερία και την ανατροφή των παιδιών.

      Καμία απόκλιση από τα διεθνή στάνταρ δικαιωμάτων του ανρθώπου δεν επιτρέπεται. Η προστασία της δημοκρατίας βασίζεται στη κοινή αντίληψη των δικαιωμάτων του ανθρώπου (πρόλογος Ε.Σ.Δ.Α.). Κατά συνέπεια, απόψεις όπως «εμείς εδώ στην Ελλάδα…»  συνιστούν μια παραβίαση της δημοκρατικής αρχής και απειλή κατά της δημοκρατίας.

      Η ανατροφή των παιδιών στην Ελλάδα ρυθμίζεται από νεότερους και ιεραρχικά ανώτερους του αστικού κώδικα νόμους, οι οποίοι κατισχύουν κάθε αντίθετης διάταξης νόμου και της νομολογίας[2].

      Ο κανών δικαίου επιβάλει την ανατροφή του παιδιού και από τους δύο γονείς του είτε αυτοί είναι παντρεμένοι είτε όχι, είτε ζουν μαζί είτε όχι. Καμία αναφορά δε γίνεται στο γάμο ή στο φύλο των γονέων από τα διεθνή κείμενα.

      Για το λόγο αυτό, ο όρος Γονικές Ευθύνες, κοινές και για τους δύο γονείς και αδιάσπαστες, έχει παγκόσμια αντικαταστήσει του όρους «γονική μέριμνα», «επιμέλεια», «φροντίδα» στη σύγχρονή νομική ορολογία.[3]

      Σύγχρονα νομοθετικά κείμενα στην Ελλάδα χρησιμοποιούν τον όρο «γονικές ευθύνες». Οι ίδιοι όροι χρησιμοποιούνται από τις εθνικές αρχές αρμόδιες για την εφαρμογή της Δ.Σ.Δ.Π. (συνήγορος του πολίτη). Τα δικαστήρια παραμένουν στα στενά όρια του Αστικού Κώδικα όπως αναθεωρήθηκε το 1983, και της νομολογίας. Στη συνέχεια θα εξηγήσουμε το πώς γίνεται και γιατί.

      Η υπογραφή της Δ.Σ.Δ.Π. το 1989 ήταν δύσκολη. Η διεθνής συνδιάσκεψη διήρκεσε περισσότερο από μία δεκαετία. Μία ρήτρα διαφυγής έπρεπε να προβλεφθεί προκειμένου να επιτευχθεί η διεθνής συναίνεση για την υπογραφή της σύμβασης : το «βέλτιστο συμφέρον του παιδιού».  Κατ’ αυτό τον τρόπο, η εσωτερική νομική τάξη θα είχε την ευκαιρία να ενσωματώσει και εξειδικεύσει τις νέες αρχές που υπαγόρευαν οι επιστημονικές και κοινωνικές εξελίξεις.

      Αυτή η ρήτρα διαφυγής οδηγούσε σε αποκλίνουσες ερμηνείες των αρχών του διεθνούς δικαίου από τα εθνικά δικαστήρια Στην Ελλάδα οδήγησε στο νομολογιακό έθιμο της αποκλειστικής επιμέλειας καθώς και στη διατήρηση των διατάξεων για τα παιδιά γεννημένα εκτός γάμου.

      Για το λόγο αυτό χρειάστηκε η αυθεντική ερμηνεία των διατάξεων των διεθνών κειμένων από τα διεθνή όργανα που είναι αρμόδια για την εφαρμογή τους. Η επιτροπή του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του παιδιού στη Γενεύη, αρμόδια για τη ΔΣΔΠ, με το General Comment 14 (2013) και με το Implementation Manual of the I.C.R.C. Επίσης με τη implementation manual που εκδόθηκε σε συνεργασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Συμβουλίου της Ευρώπης.

      Παρόμοια, το γραφείο Επιτρόπου της Ε.Ε. για τη δικαιοσύνη με διάφορες ευκαιρίες επιβεβαιώνει ότι το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού κατά το δίκαιο της Ε.Ε. έχουν το περιεχόμενο που καθορίζεται από την επιτροπή του ΟΗΕ στη Γενεύη, κυρίως ότι πρέπει να εξετάζεται εξατομικευμένα, για κάθε επιμέρους περίπτωση σύμφωνα με το πιο πάνω General Comment No. 14 (2013).

      Το ίδιο περιεχόμενο δόθηκε στον όρο και με το Ψήφισμα (2015) (Ισότητα και κοινές γονικές ευθύνες των παιδιών : ο ρόλος των πατέρων) της επιτροπής ισότητας της  Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης.

      Συνοψίζοντας τα ανωτέρω, η αφαίρεση της επιμέλειας και η στέρηση του ίσου χρόνου από τους δύο γονείς (η αποκλειστική και όχι η εναλλασσόμενη κατοικία) συνιστούν μια απαράδεκτη επέμβαση κρατικής αρχής κατά την έννοια του ως άνω κανόνα.

 

Το βέλτιστο συμφέρον του δικαστή : Η διπλή εσωτερική απόκλιση

Η επιμέλεια αφαιρείται από ένα «καλό γονέα» αν και δεν θα έπρεπε, η επιμέλεια δεν αφαιρείται από ένα «κακό γονέα αν και θα έπρεπε. 

      Κάθε απόφαση δικαστηρίου προβλέπει ότι η επιμέλεια «ανατίθεται» στον ΧΧΧ/Πως όμως μπορεί κάποιος ν’ αναθέσει σε κάποιο κάτι που ήδη έχει; Και οι δύο γονείς μέσα στο γάμο από κοινού ασκούν τη γονική μέριμνα, επιμέλεια και φροντίδα των παιδιών τους. Πρόκειται για ένα εξωραϊσμό, αναγκαίο στο δικαστή για να διατηρήσει τη καλή εικόνα που έχει για τον εαυτό του.

 

Η επιμέλεια αφαρείται από τους «καλούς γονείς» αν και δεν θα έπρεπε

      Όπως προαναφέρθηκε, το άρθρο 1513 ΑΚ προβλέπει τη ρύθμιση της άσκησης της γονικής μέριμνας και όχι την αφαίρεσή της. Η αφαίρεση γίνεται κατά τεκμήριο, σε κάθε περίπτωση, σαν μια στερεότυπη λύση, παρά το νόμο, σε εφαρμογή ενός νομολογιακούς εθίμου. 

 Η κατά τεκμήριο αφαίρεση είναι παράνομη γιατί :

(α) Παραβιάζει το άρθρο 8 ΕΣΔΑ (προστασία της οικογενειακής ζωής). Οι περιοριστικά απαριθμούμενες περιπτώσεις όπου είναι ανεκτή μια επέμβαση κρατικής αρχής στις οικογενειακές σχέσεις απαιτούν αυτή να προβλέπεται από το νόμο, να είναι ένα αναγκαίο μέτρο σε μια δημοκρατική κοινωνία και να βρίσκεται σε σχέση αναλογικότητας μέσου και σκοπού .

Καμία από αυτές τις προϋποθέσεις δεν συντρέχουν όταν η ελληνική νομολογία αφαιρεί κατά τεκμήριο την επιμέλεια.

  • Η αφαίρεση δεν προβλέπεται από το νόμο και δεν συνιστά μια ρύθμιση σύμφωνα με το άρθρο 1513 ΑΚ. Η νομολογία διαμόρφωσε τον κανόνα της, πέραν της πρόβλεψης του νόμου και σε αντίθεση με αυτήν. Ο νομοθέτης έθεσε ως κανόνα τη ρύθμιση ενώ η νομολογία θέλει «πάντα, κατά τεκμήριο και στερεότυπα ν’ αφαιρείται η επιμέλεια από ένα γονέα προκειμένου ν’αποφύγει τη ρύθμιση της άσκησης της γονικής μέριμνας» συνοδεύοντάς τον νομολογιακό κανόνα με μια πεισματική, στο επίπεδο εικονοκλασίας, άρνησης να διατηρήσει κοινή την επιμέλεια όταν το δικαστήριο καλείται ν’ αποφασίσει. Και όλ’ αυτά σε ένα νομικό σύστημα όπου η νομολογία δεν είναι άμεση πηγή δικαίου.
  • Δεν είναι αναγκαίο μέτρο σε μια δημοκρατική κοινωνία καθώς δεν συμβαδίζει με την κοινή αντίληψη περί δικαιωμάτων του ανθρώπου. Η αντίληψη πρέπει να είναι κοινή με τα άλλα υποκείμενα του διεθνούς δικαίου και όχι κοινή στην εσωτερική έννομο τάξη. Αντίθετα, η διεθνής κοινή αντίληψη επιβάλλει κοινές και αδιάσπαστες γονικές ευθύνες. Η απόκλιση του αστικού κώδικα από τα το διεθνές δίκαιο δεν χρειάζεται ούτε καν ν’ αποδειχθεί. Αρκεί ν’αντιπαραβάλλει κανείς από τη μια τις διεθνείς συμβάσεις που έχει κυρώσει η Ελλάδα και από την άλλη τον αστικό κώδικα και την εφαρμογή του. Ως προς το μέγεθος της απόκλισης αρκεί ν’ανατρέξουμε στις πληροφορίες που παρέχονται για κάθε χώρα της Ε.Ε. στο site www.europa.eu
  • Δεν τελεί σε σχέση αναλογικότητας μέσου και επιδιωκόμενου σκοπού. Υπάρχουν πιο κατάλληλοι τρόποι για να εξασφαλιστεί το έργο που ανατέθηκε στο δικαστή, δηλαδή η ρύθμιση της άσκησης της γονικής μέριμνας. Ένα τέτοιο εργαλείο είναι η σύνταξη σχεδίου ανατροφής παιδιού (Parenting Plan), το οποίο θα καθορίζει την ανατροφή του παιδιού σε πλήρη λεπτομέρεια και προκαταβολικά. Αυτό ικανοποιεί τον κανόνα του άρθρου 1513 ΑΚ, καθώς ο δικαστής θα ρυθμίζει την άσκηση των γονικών ευθυνών. Επιπλέον, η πρακτική αυτή συνίσταται από το ψήφισα 2079/2015 του ΣτΕ.

(β) ) Παραβιάζει τόσο το διεθνές δίκαιο όσο και το δίκαιο της Ε.Ε. Όπως προαναφέρθηκε, οι υποθέσεις δεν ακούγονται εξατομικευμένα (casebycase). Αντίθετα, εκδίδονται στερεότυπες αποφάσεις.

      Λίγα λόγια, γραμμένα με το χέρι στην αρχή και το τέλος μιας φωτοτυπίας ενός έτοιμου κειμένου ίδιου σε όλες τις αποφάσεις. Ή  copy – paste ενσωμάτωση έτοιμων κειμένων που μόνο την αρχή και το τέλος διαφέρουν. Δηλαδή η έκδοση στερεότυπων αποφάσεων.

      Είναι σαφές ότι δεν είναι αυτό που είχαν υπόψη τους τα διεθνή όργανα όταν απαιτούσαν την εμπεριστατωμένη, casebycaseδικαστική απόφαση. Η έκδοση στερεοτύπων αποφάσεων παραβιάζει την αρχή της δίκαιης δίκης και της προστασίας των οικογενειακών σχέσεων.

 

Η επιμέλεια δεν αφαιρείται από τους «κακούς γονείς» αν και θα έπρεπε.

      Δεν αρκεί η έκδοση δικαστικών αποφάσεων, απαιτείται και η λήψη μέτρων για την εφαρμογή τους (ΕΔΔΑ, Φουρκιώτης κατά Ελλάδος). Η εφαρμογή των αποφάσεων περιλαμβάνει και τη περίπτωση της παραβίασής τους, της μη εφαρμογής τους.

      Οι έννοιες της κακοποίησης – ενδοοικογενειακής βίας, η ψυχική νόσος, ο κίνδυνος κατά ενός μέλους της οικογένειας, η γονική αποξένωση είναι έννοιες γνωστές στο Δικαστήριο και συναντώνται στο σώμα πολλών δικαστικών αποφάσεων. Βεβαίως, καλείται η ιατρική και οι λοιπές ψυχοκοινωνικές επιστήμες να ορίσουν το τι συνιστά κακοποίηση, κίνδυνος, νόσος καθώς και τη διάγνωση και τη θεραπεία.

      Το Δικαστήριο όμως παραμένει στην απλή διαπίστωση χωρίς να επιβάλλει λύσεις. Παρά το ότι το μόνο αρμόδιο όργανο για την προστασία ενός παιδιού είναι το Δικαστήριο όταν η υπόθεση εκκρεμεί ενώπιον του.

      Ειδικότερα, το Δικαστήριο δεν λαμβάνει μέτρα για την πραγματική εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων επικοινωνίας. Δεν αντιμετωπίζει τη συναισθηματική κακοποίηση όπως και τη σωματική. Δεν αντιμετωπίζει τη γονική αποξένωση ως πρόβλημα υγείας του παιδιού, του αποξενωμένου γονέα αλλά και του αποξενωτή (ο οποίος πάντα πάσχει από κάποια διαταραχή προσωπικότητας). Ενώ εύκολα απομακρύνει το Δικαστήριο το κακοποιητή γονέα από τη ζωή του παιδιού όταν πρόκειται για σωματική ή σεξουαλική βία, το ίδιο Δικαστήριο μένει απαθές μπροστά στη συναισθηματική κακοποίηση παρά το ότι αυτή κατατάσσεται από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας στον ύψιστο βαθμό επικινδυνότητας.

      Το ελληνικό δίκαιο προβλέπει διαδικασία για τους «κακούς» γονείς αλλά ούτε αυτή εφαρμόζουν τα Δικαστήρια : το άρθρο 1532 ΑΚ για την αφαίρεση της γονικής μέριμνας λόγω κακής άσκησης από τον ένα γονέα. Επιπλέον, το άρθρο 8 ν. 2502/1997 δίνει ευρείες εξουσίες στο Δικαστήριο, ακόμα και πέραν της αστικής δικονομίας.

      Δεν αφαιρείται η γονική μέριμνα από τον «κακό» γονέα γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα τίθετο σε αμφισβήτηση το ίδιο το νομολογιακό έθιμο.

      Και περαιτέρω, θα έπρεπε να καταπιαστεί το Δικαστήριο σε ρύθμιση υποθέσεων χωρίς ειδικές γνώσεις και χωρίς την υποστήριξη εξειδικευμένων επιστημόνων ψυχοκοινωνικής υγείας.

      Οι δικαστικές ψυχοκοινωνικές υπηρεσίες προβλέφθηκαν με τον νόμο 2502/1997 και ουδέποτε συστάθηκαν. Η μακρά αναμονή δεν εμπόδισε τον περιορισμό πλήθους δικονομικών δικαιωμάτων των διαδίκων και κυρίως δεν εμπόδισε την συστηματική έκδοση στερεοτύπων αποφάσεων.

      Η προσφυγή στην πραγματογνωμοσύνη είναι σχεδόν ο κανόνας σε υποθέσεις που αφορούν ακίνητα και σχεδόν αποκλείεται σε υποθέσεις που αφορούν παιδιά. Σε τι άλλωστε χρειάζεται η πραγματογνωμοσύνη όταν εφαρμόζεται το νομολογιακό έθιμο;

      Και ακόμη ειδικότερα, στις περιπτώσεις κακής άσκησης κατά τις οποίες εξετάζονται κατηγορίες σε βάρος ενός γονέα, δεν υπάρχει αρμόδια κεντρική υπηρεσία που να εφαρμόζει κάποιο ενιαίο διαγνωστικό (και θεραπευτικό) πρωτόκολλο, να εξασφαλίζει τη διαφάνεια στις ψυχοκοινωνικές διαδικασίες, να εξασφαλίζει τη σχέση του παιδιού και με τους δύο γονείς ενόσω αυτοί αντιδικούν και ανεξάρτητα από την αντιδικία. Ούτε εξασφαλίζεται η διοικητική οργάνωση των δικαστικών ψυχοκοινωνικών – ιατρικών φακέλων που αφορούν ανήλικα τέκνα παρά το ότι για το λόγο αυτό έχει καταδικαστεί η Ελληνική Δημοκρατία από το Ε.Δ.Δ.Α.

      Με την αναθεώρηση της Πολιτικής Δικονομίας το έτος 2016 (ν. 43356/2015) καταργήθηκε και αυτή η πρόβλεψη σύστασης δικαστικών κοινωνικών υπηρεσιών και μαζί με αυτή το ενδεχόμενο υποστηρικτικής και προληπτικής δράσης των ψυχοκοινωνικών υπηρεσιών προς το Δικαστήριο.

      Επιπλέον δεν εφαρμόζονται αναγκαστικά με άμεση εκτέλεση οι αποφάσεις που αφορούν τέκνα, πλην της καταβολής διατροφής, και οι ποινικοί νόμοι, ουσιαστικά δεν τιμωρούν τη παράβαση εκτέλεσης.

      Εν ονόματι του νομολογιακού εθίμου και με το πρόσχημα και εξ’ αιτίας της έλλειψης κοινωνικών υπηρεσιών απλά ο «κακός» γονέας παραμένει στα καθήκοντά του τα οποία συνεχίζει ν’ ασκεί κακώς ή κακοποιητικά.

 

Το δόγμα της «βιοκοινωνικής υπεροχής της μητέρας»

      Για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα οι δικαστές και ο Άρειος Πάγος εκπόνησαν το δόγμα της βιοκοινωνικής υπεροχής της μητέρας στην ανατροφή του παιδιού που δικαιολογείται (ι) με το ότι δήθεν ότι είναι προς το συμφέρον του παιδιού να είναι με τη μητέρα του ή (ιι) ότι δεν μπορεί να είναι και με τους δύο λόγω της σύγκρουσης των γονέων ή (ιιι) ότι έχει προσαρμοστεί και δεν μπορεί να μεταβάλει τον τρόπο που ζει μόνο με τη μητέρα του και (ιιιι) ότι τελικά αυτή είναι η γνώμη του παιδιού που την εξέφρασε σε ένα δικαστή που δεν έχει καμία ειδική γνώση για να την αξιολογήσει. Για τα παιδιά δεν διατάσσεται πραγματογνωμοσύνη, πράγμα που εύκολα γίνεται π.χ. για ένα οικόπεδο ενώ οι «κοινωνικές εκθέσεις» , όπου αυτές συντάσσονται, λειτουργούν όπως οι φάκελοι της ασφάλειας επί χούντας.

      Η θεωρία της βιοκοινωνικής υπεροχής : «η άποψη ότι η γονική μέριμνα των μικρής ηλικίας τέκνων πρέπει να ανατίθεται στη μητέρα τους λόγω του ότι έχουν ανάγκη της μητρικής στοργής και ιδιαίτερων περιποιήσεων, εξακολουθεί να ισχύει, κατά τις νεότερες ιατρικές παιδαγωγικές και ψυχολογικές έρευνες, μόνο για την νηπιακή ηλικία για την οποία αναγνωρίζεται σαφής βιοκοινωνική υπεροχή στη μητέρα, ενώ για το μεταγενέστερο χρόνο αναγνωρίζεται ο σοβαρός ρόλος του πατέρα στην όλη διαμόρφωση των διαπροσωπικών σχέσεων του τέκνου» (Άρειος Πάγος).

      Η θεωρία της βιοκοινωνικής υπεροχής της μητέρας αποτελεί έμφυλη διάκριση. Η θεωρία της σύγκρουσης και άλλες θεωρίες, που συμπληρώνει κατά περίπτωση τη θεωρία της βιοκοινωνικής υπεροχής λειτουργεί ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Η θεωρία της προσαρμογής και της σταθερής κατοικίας (σταθερό περιβάλλον) ικανοποιείται καλύτερα σε δύο σπίτια, άλλωστε περιβάλλον του παιδιού είναι οι άνθρωποι του και όχι τα έπιπλα. Η θεωρία της παράτασης της προσκόλλησης του παιδιού σε οποιοδήποτε γονέα συνιστά κακοποίηση του παιδιού. Τέλος πρέπει το παιδί να λέει τη γνώμη του για τη ζωή του αλλά αυτή κατά τον ΟΗΕ πρέπει να είναι «properly taken», δηλαδή ν’ ακούγεται η γνώμη από επιστήμονες με ειδικές γνώσεις.

       Είναι αυταπόδεικτο ότι δεν υπάρχει υπεροχή οποιουδήποτε γονέα, ούτε επιστημονικά ούτε νομικά. Δεν υπάρχουν νεότερες θεωρίες που μιλάνε για την βιοκοινωνική υπεροχή της μητέρας. Αντίθετα, οι θεωρίες της προσκόλλησης με την μητέρα του 1949 ούτε θεωρίες ήταν ούτε έλεγαν ποτέ ότι η μητέρα υπερέχει. Αντίθετα, με την διατύπωσή τους απλά ήθελαν να δώσουν ένα σπίτι σε κάθε ένα από τα εκατομμύρια ορφανά παιδιά του Β Παγκοσμίου Πολέμου που έως τότε έμεναν σε στρατόπεδα.

      Αντίθετα με τη νομολογία του Αρείου Πάγου, οι «νεότερες ιατρικές παιδαγωγικές και ψυχολογικές έρευνες» γνωρίζουν ότι η ανατροφή του παιδιού από ένα γονέα είναι καταστρεπτική για το παιδί ενώ η ανατροφή από δύο γονείς εναλλάξ (όταν οι γονείς δεν ζουν μαζί) έχει σχεδόν τα ίδια αποτελέσματα για τα παιδιά με την ανατροφή τους από τους δύο γονείς που ζουν στο ίδιο σπίτι. Και αυτό ισχύει εξίσου για τα πολύ μικρά παιδιά και τα βρέφη.

      Από μόνη της η ως άνω κλασσική διατύπωση της νομολογίας συνιστά νομικά μία παράνομη διάκριση μεταξύ γονέων με κριτήριο το γάμο. Ενδεικτικά κατά το από 1987 ισχύον στην Ελλάδα άρθρο 5 του 7ου Πρωτοκόλλου ΕΣΔΑ που ισχύει και μεταξύ  αγάμων γονέων και αναγνωρισμένων τέκνων γεννηθέντων εκτός γάμου που εκ του νόμου αποκλείονται από τη γονική μέριμνα και επιμέλεια.

      Προέλευση του ως άνω κακοποιητικού νομολογιακού εθίμου είναι τελικά η ανάγκη του δικαστή για απόδραση από το πρόβλημα με την έκδοση στερεότυπων αποφάσεων.

 

«Η ψυχολογιοποίηση είναι μια στρατηγική αντίστασης των κυρίαρχων κοινωνικών δυνάμεων, οι οποίες αποσκοπούν στη διατήρηση της κοινωνικής τάξης των πραγμάτων, την ενίσχυση της συμμόρφωσης και την αύξηση της ομοιογένειας. Αποδίδοντας τη σύγκρουση στα προσωπικά χαρακτηριστικά των αυτουργών της και όχι στο σύνολο των κοινωνιοψυχολογικών συνθηκών που την προκάλεσαν, κατευθύνουν την επεξεργασία της σε ένα διαπροσωπικό επίπεδο, το οποίο παρεμποδίζει την κοινωνική αλλαγή.

Διευκρινίζεται ότι οι ασυνείδητες διεργασίες λειτουργούν σε ασυνείδητο επίπεδο, δηλαδή το άτομο δεν το συνειδητοποιεί το ίδιο. Με αυτό ως δεδομένο, η Ελληνική Δικαιοσύνη αντιπροσωπεύει μία κοινωνική αναπαράσταση στην οποία η ατομική ταυτότητα συνυπάρχει με την κοινωνική. Ο δικαστής κατηγοριοποιεί τον εαυτό του μέσα σε αυτήν την κοινωνική αναπαράσταση με μια διαδικασία που υπακούει πάντοτε στον βασικό κανόνα της διατήρησης της θετικής εικόνας του εαυτού. Στην Ελληνική Νομολογία κυριαρχεί το δόγμα της βιοκοινωνικής υπεροχής της μητέρας και η αποκλειστική επιμέλεια στη μητέρα. Επειδή και τα δύο αποτελούν λάθος, οδηγούν σε αρνητικές συνέπειες τόσο για τους γονείς, όσο και για τα παιδιά. Αυτές οι αρνητικές συνέπειες ευοδώνουν την αντιδικία. Στη συνέχεια της αντιδικίας ο επόμενος δικαστής έρχεται αντιμέτωπος με το λάθος του δόγματος και της αποκλειστικής επιμέλειας, επειδή αυτά ακριβώς ενισχύουν την συμπεριφορά οποιασδήποτε μητέρας θα θελήσει να το εκμεταλλευτεί. Για να προστατεύσει λοιπόν τη θετική εικόνα του εαυτού, αλλά και της ομάδας καταφεύγει στη θεωρία της σύγκρουσης δίκην αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Σύμφωνα με αυτήν για τον ψυχικό τραυματισμό του παιδιού ευθύνεται ο χωρισμός των γονιών και η σφοδρή αντιδικία και όχι τα λάθη της Ελληνικής Νομολογίας, ενώ στην πραγματικότητα είναι η Ελληνική Νομολογία είναι που ενισχύει τη σύγκρουση, υποδαυλίζει την αντιδικία και τελικά τραυματίζει παιδί και γονείς. Έτσι ο δικαστής φθάνει στο σημείο να ανέχεται ή και να συμπράττει στη διακοπή της επικοινωνίας του παιδιού με τον πατέρα του, πιστεύοντας ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο, με την απομάκρυνση του πατέρα θα εκτονωθεί η αντιδικία. Με την πάροδο του χρόνου ο πατέρας θα εξαντληθεί ψυχολογικά, ηθικά και οικονομικά, θα νιώσει ηττημένος και ταπεινωμένος, ενώ θα πρέπει να διαχειριστεί και τον ψυχικό πόνο από την απώλεια της σχέσης του με το παιδί. Έτσι θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει για να μπορέσει να προστατεύσει τον εαυτό του από την περαιτέρω φθορά. Έτσι πάλι μέσω της αυτοεκπληρούμενης προφητείας θα δικαιωθεί η Ελληνική Νομολογία που έδωσε την αποκλειστική επιμέλεια στη μητέρα και θα αυτοεκπληρωθεί το δόγμα της βιοκοινωνικής υπεροχής της μητέρας. Σε όλο αυτό το μηχανισμό βοηθάει και η απαράδεκτη διάρκεια της δίκης η οποία από μόνη της δημιουργεί καταστάσεις δύσκολο να αντιμετωπιστούν

 Ένας πατέρας που επιμένει να παραμείνει ζωντανός στη σχέση του με το παιδί του αναδεικνύει τα λάθη της Ελληνικής Νομολογίας, άρα απειλεί τη θετική εικόνα του Δικαστή σαν ατόμου και της Ελληνικής Δικαιοσύνης σαν κοινωνική αναπαράσταση. Για να διατηρηθεί η αυτοεκτίμηση της ατόμου και της κοινωνικής αναπαράστασης επιστρατεύεται η άμυνα της ηθικοποίησης. Έτσι το δόγμα της βιοκοινωνικής υπεροχής της μητέρας και η αποκλειστική επιμέλεια στη μητέρα, ταυτίζονται με το συμφέρον του παιδιού. Συνεπεία αυτού, η προστασία του δόγματος της βιοκοινωνικής υπεροχής της μητέρας και της αποκλειστικής επιμέλειας ανάγονται σε ηθικό καθήκον του Δικαστή. Ταυτόχρονα στη διατήρηση της θετικής εικόνας βοηθάει και η ψυχολογιοποίηση του πατέρα: ο πατέρας θεωρείται δικομανής, γραφικός, θυμωμένος ή ακόμα και βλάσφημος ή ιερόσυλος ο οποίος απειλεί το ηθικό καθήκον της Ελληνικής Δικαιοσύνης.» Κώστας Λαδάκης, ιατρός νευρολόγος.

 

     Η ηθικοποίηση δεν καταλαμβάνει μόνο την εκδίκαση των υποθέσεων. Η ανθρώπινη ανάγκη του δικαστή να νοιώσει ότι δεν φέρει καμία ευθύνη για τις επιπτώσεις που πιθανότατα θα έχει η στάση και η δράση τους οδηγεί στην ενεργοποίηση μηχανισμών άμυνας και έτσι ασυνείδητα επιδιώκει ν’ αποφύγει ν’ αντιμετωπίσει το ισχυρό συναίσθημά που τον γεμίζει (επειδή γνωρίζει για το κακό που κάνει) και για να διατηρήσει την αυτοεκτίμησή του.

 «….Η ηθικοποίηση συνδέεται στενά με την εκλογίκευση. Στην εκλογίκευση το άτομο αναζητά σε ασυνείδητο επίπεδο λογικές αιτίες για τις πράξεις του. Στην ηθικοποίηση αναζητά τρόπους προκειμένου να αισθανθεί ότι έχει καθήκον να ακολουθήσει μια συγκεκριμένη πορεία. Η εκλογίκευση προσφέρει λογικές αιτίες σε αυτό που το άτομο ήδη επιθυμεί. Η ηθικοποίηση τοποθετεί την επιθυμία στη σφαίρα της ηθικής υποχρέωσης. Στην εκλογίκευση το άτομο θα μιλήσει για τη «μαθησιακή εμπειρία» την οποία αποκόμισε από κάποια απογοήτευση που βίωσε, ενώ στην ηθικοποίηση θα επιμείνει ότι η απογοήτευση «χαλύβδωσε το χαρακτήρα» του…… Μέσω της ηθικοποίησης το άτομο φτάνει στην αυτοδικαίωση σε συγκεκριμένες πολιτικές και κοινωνικές περιστάσεις οι ηγέτες που εκμεταλλεύονται την επιθυμία των ψηφοφόρων τους να αισθάνονται ηθικά ανώτεροι μπορούν να επιφέρουν μαζική ηθικοποίηση, και μάλιστα τόσο εύκολα ώστε το κοινό τους ούτε καν να το αντιληφθεί….. Ο θεραπευτής μπορεί να διαπιστώσει ότι όποτε προχωρά σε κατά πρόσωπο αντιμετώπιση των αυτοϋποτιμητικών στάσεων ή συμπεριφορών αυτών των ασθενών, θεωρείται ανήθικοςεπειδή οι αξίες του δεν συμφωνούν με τις δικές τους.

 

     Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.) έχει ασχοληθεί με το ζήτημα κατατάσσοντας την ψυχολογική κακοποίηση που συμβαίνει με τον δικαστικό χωρισμό γονιού και τέκνου.

      Πράγματι, ο χωρισμός που επιβάλλεται από το δικαστή είναι ψυχολογική κακοποίηση που κατατάσσεται στον ύψιστο βαθμό επικινδυνότητας για την υγεία. Την επιφέρει κάποιος με εξουσία πάνω στο παιδί και τον γονέα και γιατί οι συνέπειές της διαρκούν για πάντα (κατάταξη της Π.Ο.Υ.). Η ανάπτυξη της κακοποίησης του γονέα θύματος και του παιδιού από την αφαίρεση του ενός γονέα από τη ζωή του παιδιού ξεφεύγει από το πλαίσιο της παρούσας ανάλυσης.

      Συμπερασματικά, το αντιεπιστημονικό και παράνομο δόγμα της βιοκοινωνικής υπεροχής της μητέρας και ότι το συνοδεύει (προσαρμογή, προσκόλληση, σύγκρουση…) λειτουργεί ως μηχανισμός άμυνας. Η προστασία του δόγματος που έχει αναχθεί σε επίπεδο ηθικής υποχρέωσης, συνιστά ηθικοποίηση και μάλιστα μαζική. Όποιος διατυπώνει αντίθετες επιστημονικές απόψεις, όπως ο γράφων το κείμενο αυτό, θεωρείται ανήθικος ακριβώς επειδή δεν συμφωνούν με τις απόψεις του δικαστικού σώματος που μόνο του έχει ηθικοποιήσει το παράνομο δόγμα.

      Το συνήθως συμβαίνον είναι ότι το Δικαστήριο δεν επιτρέπει να τεθούν σε κρίση οι αντίθετες απόψεις. Απλά κάνει πως δεν ακούει και δεν διαβάζει τις ειδικές, εμπεριστατωμένες ενστάσεις που υποβάλλονται. Όχι μόνο δεν της απαντά αιτιολογημένα, αλλά ούτε καν τις αναφέρει, σαν να μην είχαν υποβληθεί, σαν να μην συνιστά δικονομικό δικαίωμα του διαδίκου η υποβολή τους.

      Λόγω της μαζικής ψυχολογιοποίησης πλήθος δικαστικών αποφάσεων κάθε βαθμού και κάθε Δικαστηρίου αγνοούν τις ενστάσεις παρά τον άδικο χαρακτήρα αυτής της πράξης.

      Για τους ανωτέρω λόγους καμία δικαστική απόφαση διατήρησης της κοινής άσκησης της επιμέλειας στην περίπτωση διαζυγίου δεν έχει δημοσιευθεί μέχρι σήμερα.

      Την ίδια αντιμετώπιση έχουν από τη πλειοψηφία των μελών της νπ επιτροπής και οι προτάσεις αναθεώρησης υπέρ της συνεπιμέλειας.

      Ο δικαστής ως αποκλειστικό καθήκον έχει την προστασία του παιδιού και σε καμία περίπτωση τη προστασία του εν ισχύ Αστικού Κώδικα και της νομολογίας.

 

Η ρύθμιση της άσκησης της γονικής μέριμνας είναι έργο των γονέων

     Πριν το 1983 τα δικαστήρια χάριν του συμφέροντος του παιδιού δίνανε το παιδί στον πατέρα γιατί αυτός είχε τα λεφτά. Μετά το 1983 δίνουνε το παιδί στη μητέρα λόγω της βιοκοινωνικής υπεροχής της στην ανατροφή.

        Ο μηχανισμός σκέψης παραμένει ο ίδιος, το ιδεολόγημα αλλάζει.

      Εδώ φθάσαμε γιατί ούτε ήθελε και ούτε θέλει ο δικαστής ν’ αναλάβει την ανατροφή ενός παιδιού. Αυτό είναι έργο των γονέων. Ας απαλλάξουμε λοιπόν τον δικαστή από το δυσάρεστο γι’ αυτόν έργο.

     Μακριά λοιπόν από το δικαστή, που ούτε δεν ξέρει αυτή τη δουλειά ούτε θέλει να την κάνει.

      Δεν είναι ούτε η ισότητα των φύλων ούτε η εξισορρόπησης οικογενειακής και προσωπικής ζωής ο κύριος λόγος που επικράτησε η συνεπιμέλεια.  

      Η κοινή επιμέλεια με ίσο χρόνο και φροντίδα και από τους δύο γονείς επικράτησε για να τους αποθαρρύνει να προσφεύγουν στη δικαιοσύνη.

      Αν δεν ανακηρύσσεται νικητής και νικημένος, αν κανείς δεν προσδοκά οφέλη από μία δίκη, τότε και μόνο τότε θα μπορούν οι γονείς να κάτσουν στο τραπέζι της διαμεσολάβησης και να συζητήσουν ισότιμα και πραγματικά. Και να συμφωνήσουν.

      Με τη συνεπιμέλεια η δικαιοσύνη θα παύσει να ορθώνεται εμπόδιο στη συμφωνία των γονέων.

      Ο κανόνας είναι οι «καλοί» γονείς να διατηρούν την επιμέλεια κοινή και ν’ αφαιρείται μόνο από τους «κακούς» γονείς, λόγω κακής άσκησης.

 

Αναθεώρηση του οικογενειακού δικαίου

      Έγινε σύντομα σαφές ότι υπήρχε μεγάλη διάσταση απόψεων μεταξύ των απόψεων των μερών της τρίτη κατά σειρά επιτροπής αναθεώρησης του οικογενειακού δικαίου που συστάθηκε τον Απρίλιο 2020 και αποτελείται από καθηγητές της νομικής, δικηγόρους και δικαστές.

 (α) Σύμφωνα με τις θέσεις της μειοψηφίας, η συνεπιμέλεια πρέπει να προβλέπει ότι  Στις περιπτώσεις διαζυγίου η ακύρωσης του γάμου οι γονείς διατηρούν από κοινού την άσκηση της γονικής μέριμνας στην οποία περιλαμβάνεται η επιμέλεια και φροντίδα του προσώπου του τέκνου. Κατ’ εξαίρεση το δικαστήριο αποκλίνει από τον κανόνα (α) στην περίπτωση κακής άσκησης, (β) αν συμφωνούν και οι δύο γονείς, (γ) επί αποδεδειγμένης ολοσχερούς αδυναμίας του ενός γονέα. .

 Στην περίπτωση χωριστής διαμονής των γονέων, εκτός εάν υπάρχει αντίθετη έγγραφη συμφωνία των γονέων, το τέκνο κατοικεί στον τόπο της τελευταίας κοινής κατοικίας των γονέων όπου διαβιώνει κατά ίσο χρόνο στις οικίες και των δύο γονέων του. .

 Με δικαστική απόφαση δεν επιτρέπεται να διαταχθεί, για οποιονδήποτε από τους γονείς, χρόνος διαμονής του τέκνου με αυτόν μικρότερος του 45 % του συνολικού χρόνου του τέκνου, περιλαμβανομένων των διανυκτερεύσεων. .

  (β) Αντίθετα, σύμφωνα με τις θέσεις της πλειοψηφίας,  προβλέπεται :

 Η  κατά τεκμήριο κοινή γονική μέριμνα και επιμέλεια (χωρίς να προβλέπεται φροντίδα του προσώπου) συνοδευόμενη όμως από τη δυνατότητα του κάθε γονέα να προσφύγει «για σπουδαίο λόγο» στο δικαστήριο και αυτό ν’ αφαιρεί την επιμέλεια. Δηλαδή αφήνεται το δικαστικό σώμα να κάνει αυτό που ξέρει καλά : να διατηρήσει τη νομολογία του. 

 Και «σπουδαίος λόγος» μπορεί να είναι η βιοκοινωνική υπεροχή της μητέρας στην ανατροφή του παιδιού, το συμφέρον του παιδιού να είναι με τη μητέρα, η σύγκρουση των γονέων, η προσαρμογή, η γνώμη του παιδιού … Για τους ίδιους με σήμερα λόγους θα συνεχίσουν τα δικαστήρια ν’ αφαιρούνται επιμέλειες. 

 Κοινωνικοί μηχανισμοί προστασίας όπως η χρήση Parenting Plans, η σύσταση δικαστικών ψυχοκοινωνικών υπηρεσιών στελεχωμένες από επιστήμονες με αντίστοιχα επαγγελματικά δικαιώματα προβλέπονται να συσταθούν.

 

Επίλογος

      Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ελλάδος, ο νομοθέτης νομοθετεί, ο δικαστής εφαρμόζει το νόμο, η κυβέρνηση λαμβάνει πολιτικές αποφάσεις.

      Η κυβέρνηση μπορεί ν’ αναθέσει σε μία νομοπαρασκευαστική επιτροπή τη νομοτεχνική διατύπωση σχεδίου νόμου αλλά το σχέδιο νόμου το προτείνει η ίδια η κυβέρνηση στη Βουλή για ψήφιση.

      Όταν η κυβέρνηση αναθέτει στη νομοπαρασκευαστική επιτροπή την «αναμόρφωση του οικογενειακού δικαίου» χωρίς άλλες κατευθύνσεις, απλά μεταβιβάζει τη νομοθετική πρωτοβουλία στη νομοπαρασκευαστική επιτροπή, όπως ήδη από ετών έχει κάνει με τους δικαστές.

 Ο επίλογος δεν θα γραφεί από τη νομοπαρασκευαστική επιτροπή των 18 νομικών αλλά από τη κυβέρνηση.

 

Ιωάννης ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ, δικηγόρος

 

[1] «Στις περιπτώσεις  …  η άσκηση της γονικής μέριμνας ρυθμίζεται από το δικαστήριο. Η άσκηση της γονικής μέριμνας μπορεί να ανατεθεί στον έναν από τους γονείς ή, αν αυτοί συμφωνούν ορίζοντας συγχρόνως τον τόπο διαμονής του τέκνου, στους δύο από κοινού. Το δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει διαφορετικά, ιδίως να κατανείμει την άσκηση της γονικής μέριμνας μεταξύ των γονέων ή να την αναθέσει σε τρίτον…»

[2] Law 2101/1992 International Convention on the Rights of the Child, Law 4020/2011 International Convention on The Hague, Law no. 2462/1997 International Covenant on Civil and Political Rights, Law 2502/1997 European Convention on the Exercise of the Rights of the Child, Charter of Fundamental Rights of the European Union, White Paper of the CoE, resolutions of the CoE with main resolutions 2079/2015 and 1921 (2013) a number of EU directives and regulations such as the Brussels IIbis Regulation, Council Directive 2010/18 / IGC on parental leave, Directive (EU) 20 June 2019/1158 of the European Parliament and of the Council on the work-life balance for parents and care givers.

[3] Especially in the Greek legal order, the term «επιμέλεια, custody» is considered inappropriate. Before 1983 the father had the two thousand years old potestas, the «paternal authority». During that time, to the separated mother was assigned with the «custody – επιμέλεια», a sort of paternal authority of female gender.

πηγή: https://www.synepimelia.gr/?p=5269

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 έπεφτε νεκρός χτυπημένος από βόλια συμπατριωτών μας ο πρώτος κυβερνήτης της χώρας, ο Ιωάννης Καποδίστριας, προσερχόμενος στον ναό την  ώρα του όρθρου με συνοδεία ενός μόνου σωματοφύλακα μονόχειρα. Θα πίστευε κάποιος ότι το έθνος θα συνερχόταν μετά το τραγικό συμβάν έχοντας συνειδητοποιήσει τη μεγάλη απώλεια. Δυστυχώς όχι μόνο δεν συνέβη αυτό, αλλά οι ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος ασκούν έκτοτε την εξουσία στη χώρα μας μέσω υποχειρίων, προθύμων ακόμη και σήμερα, αν και παρήλθαν σχεδόν δύο αιώνες, ή να καλύπτουν με πέπλο λήθης την τεράστια προσφορά του ἠ, ακόμη χειρότερο, να λασπώνουν τον μεγάλο άνδρα. Έτσι μέλος της διορισμένης επιτροπής 2021, ο οποίος παραμένει ακόμη στη θέση του, είχε το θράσος να χαρακτηρίσει πρόσφατα τον πρωταγωνιστή, για διάστημα, στην ευρωπαϊκή διπλωματία δικτάτορα. Και η πρόεδρος της Επιτροπής έμεινε απαθής! Και η κυβέρνηση έμεινε απαθής! Και οι ιστορικοί των Πανεπιστημίων μας έμειναν απαθείς! Και τον λαό μας συνεχίζουν να τον αποχαυνώνουν!

Ο Καποδίστριας υπήρξε ένα από τα εννιά παιδιά διακεκριμένου μέλους της κερκυραϊκής κοινωνίας. Τότε ακόμη οι κοινωνίες υπέφεραν κάτω από αυταρχικά καθεστώτα και δεν είχαν κατακτήσει το «δημοκρατικό» δικαίωμα της έκτρωσης ή μάλλον δεν είχε φανεί ακόμη στην ιστορία ο «φωτισμένος» νους για να ηγηθεί του αγώνα για την κατάκτηση! Είχε η οικογένειά του την οικονομική ευχέρεια να τον σπουδάσει στην Ιταλία. Και ο ικανότατος Ιωάννης σε ηλικία μόλις 21 ετών ήταν ήδη κάτοχος τριών διδακτορικών τίτλων! Δεν τους απέκτησε λόγω γνωριμιών στο πανεπιστημιακό περιβάλλον ούτε στη συνέχεια τους αξιοποίησε προς ίδιον όφελος, ώστε να ανελιχθεί υπηρετώντας τους ισχυρούς της ημέρας. Σήμερα πληθώρα ασήμαντα ανθρωπάκια προσκολλώνται ως στρείδια στους ισχυρούς απομυζώντας εύνοια προσφέροντας βέβαια και υπηρεσίες στους προστάτες τους!

Ο νεαρός επιστήμων είχε τη χαρά να δει τις ελπίδες των Επτανησίων για ελευθερία να πτερώνονται, μετά την κατάλυση του ενετικού κράτους. Το 1801 τα συμφέροντα των ισχυρών οδηγούν στον σχηματισμό της Πολιτείας της Επτανήσου. Ο Καποδίστριας εκλέγεται κυβερνήτης αυτής. Δεν καταλαμβάνει δικτατορικά την αρχή με τη στήριξη κάποιας Δύναμης. Αναλαμβάνει τότε να συντάξει το Σύνταγμα (1803). Οι «Μεγάλοι» το βρίσκουν υπερβολικά δημοκρατικό, παρόλο που ο συντάκτης του δεν εμφορείτο από τις ιδέες της γαλλικής επανάστασης, της ψευτοδημοκρατικής. Απεναντίας είχε αρνηθεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του στους Γάλλους, που συμπεριφέρθηκαν στα Επτάνησα ως νέοι κατακτητές (1797-1800). Το 1807 γνωρίστηκε στη Λευκάδα με αξιόλογους  Κλέφτες, που πρωταγωνίστησαν στον αγώνα του 1821.  Κάποιοι από αυτούς δεν χάρηκαν την ελευθερία, για την οποία έχυσαν το αίμα τους.

Τα συμφέροντα των ισχυρών σύντομα συνετέλεσαν στη διάλυση της Πολιτείας της Επτανήσου και την εκ νέου υποταγή στους Γάλλους. Ήδη όμως είχε γίνει γνωστός για τις ικανότητές του και την ηθική του συγκρότηση ο νεαρός, που αποφάσισε να εγκύψει στην πολιτική. Για την πρόσκληση του τσάρου της Ρωσίας, να ενταχθεί στο διπλωματικό σώμα της χώρας του, ασφαλώς υπήρξε πολύ επιτυχής εισήγηση των επιτελών του. Και εκεί ο Καποδίστριας είχε ταχεία ανέλιξη, ώστε όχι απλώς να εκπροσωπεί τη Ρωσία σε σημαντικότατα συνέδρια, αλλά και να πρωταγωνιστεί σ’ αυτά. Σημαντικές του επιτυχίες υπήρξαν η αποτροπή κατάτμησης της Γαλλίας, μετά τη συντριβή του Ναπολέοντα, η ενότητα της Ελβετίας, το σύνταγμα της οποίας συνέταξε και, το πλέον σημαντικό, η αποτροπή λήψης μέτρων από τους ισχυρούς της «ιερής συμμαχίας» για την κατάπνιξη της ελληνικής επανάστασης. Μεταξύ άλλων υπήρξε ο πρώτος, ναι ο πρώτος, Ευρωπαίος διπλωμάτης που εισηγήθηκε την κατάργηση της δουλείας!

Τελικά οι ισχυροί αυταρχικοί ηγεμόνες δεν έλαβαν μέτρα κατά της ελληνικής επανάστασης. Ο Αυστριακός Μέττερνιχ, που στην αντιπαράθεσή του με τον Καποδίστρια δεν υπερασπιζόταν μόνο να ωμά συμφέροντα της χώρας του, αλλά και το προσωπικό του γόητρο, έβλεπε τους Έλληνες ως επικίνδυνο αντίπαλο για τη διείσδυση της χώρας του στη Βαλκανική. Κατάφερε τελικά να πείσει τον τσάρο ότι ο Καποδίστριας εμφορείται από επικίνδυνες δημοκρατικές ιδέες, οι οποίες δυναμιτίζουν την ενότητα των πολυεθνικών αυτοκρατοριών τους. Έτσι ο ανασφαλής τσάρος εγκατέλειψε τους επαναστάτες παντελώς αβοήθητους, παρά την προτροπή του μεγάλου Έλληνα να στηρίξει τον δίκαιο αγώνα των συμπατριωτών του για την ελευθερία. Ο Καποδίστριας δεν ζούσε για την καρέκλα και τα εξ αυτής απορρέοντα, όπως πάμπολλα ανθρωπάκια σήμερα. Υπέβαλε την παραίτησή του από την υψηλή θέση που κατείχε και έταξε τον εαυτό του στη στήριξη του δικαίου αγώνα των επαναστατών. Αξίζει να τονίσουμε ότι, ως γνώστης της ευρωπαϊκής διπλωματίας, ήταν αντίθετος στην έναρξη της επανάστασης. Δεν σκέφθηκε όμως ούτε προς στιγμή να καυτηριάσει τους πρωταγωνιστές της ως άφρονες. Απεναντίας έταξε τον εαυτό του στην με κάθε τρόπο στήριξή της, κυρίως οικονομικά, μέσω ειλικρινών φίλων του, όπως ο τραπεζίτης Εϋνάρδος.

Τον Καποδίστρια εξέλεξε ως πρώτο κυβερνήτη της χώρας η Εθνοσυνέλευση της Τροιζίνας (30.3.1827), παρά τις δολοπλοκίες κάποιων πουλημένων στα ξένα συμφέροντα «επαναστατών». Και ο Καποδίστριας, αν και είχε σαφέστατη γνώση της κατάστασης αποδέχθηκε ως τιμητική την εκλογή του. Έγραψε μάλιστα ότι κατέρχεται αποφασισμένος να θυσιαστεί. Και θυσιάστηκε. Οι Ιμπραήμ και Κιουταχής είχαν ερημώσει τη χώρα και συνέχιζαν να τη ρημάζουν. Οι Άγγλοι έδειξαν εξ αρχής την εχθρική τους διάθεση απέναντι στο πρόσωπό του και έδωσαν σαφείς εντολές στους τοποτηρητές τους να ασκήσουν άγρια αντιπολίτευση. Υπάρχουν σήμερα τοποτηρητές ξένων συμφερόντων στη χώρα μας; Ας απαντήσει ο αναγνώστης. Ο μεγάλος πολιτικός έκρινε ότι η θνήσκουσα επαναστατημένη Ελλάδα δεν ήταν δυνατόν να κυβερνηθεί με το Σύνταγμα που είχαν ψηφίσει οι Εθνοσυνελεύσεις των εκπροσώπων του λαού. Λύσσαξαν οι εγκάθετοι των ξένων. Όχι μόνο τους Μαυρομιχάληδες και τον Μιαούλη κατέστησαν υποχείριά τους, αλλά και τον Μακρυγιάννη ακόμη, που έγραψε όμως ότι με μια κότα ο κυβερνήτης περνούσε μια εβδομάδα. Τραγικό συμβάν για τους «δημοκράτες» των σαλονιών, της διαπλοκής και του ενδοτισμού η αναστολή! Ούτε ότι πρόσφερε στο έθνος την προσωπική του περιουσία ούτε το ότι δεν λάμβανε μισθό είναι ευρέως γνωστά. Ούτε η φροντίδα του για τα πονεμένα ορφανά και τις χήρες των αγωνιστών ούτε το μεγαλόπνοο σχέδιο για την οργάνωση του κράτους, για την παιδεία και την αγροτική παραγωγή συγκινούν τους σύγχρονους εθνομηδενιστές. Αγανακτούν επειδή ανέστειλε εξ ανάγκης την ισχύ του τότε Συντάγματος, αν και στις ημέρες μας υπό καθεστώς «δημοκρατικό» το ισχύον Σύνταγμα φαντάζει πλέον κουρελόχαρτο.

Ο Καποδίστριας υπήρχε φωστήρας πρώτου μεγέθους. Η δολοφονία του υπήρξε το πλέον τραγικό συμβάν στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους με ανυπολόγιστες τις συνέπειες. Ουτιδανοί οι κατά καιρούς ευρισκόμενοι σε καίριες θέσεις αδυνατούν να ατενίσουν τον γίγαντα της ευρωπαϊκής διπλωματίας λόγω της εκτυφλωτικής του λάμψης. Ως μόνη αντιμετώπιση βρίσκουν την κάλυψη των οφθαλμών του νου δικού τους και του λαού μας με ειδικές φράγκικες διόπτρες για την ατένιση του εκλείποντος ηλίου ή, ακόμη χειρότερο με την επίχριση αυτών με λάσπη, ώστε ο ήλιος να μην είναι ουδόλως ορατός. Γιατί όμως τόση εμπάθεια; Ο Καποδίστριας υπήρξε πιστό μέλος της Εκκλησίας του Χριστού. Αυτό είναι αρκετό στις ημέρες μας, ώστε τον ξανασταυρώνουν, όπως και τον Σωτήρα μας.

Καημένη πατρίδα, τί σε περιμένει ακόμη!

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

            

  

 

 

 

 

 

 

Με αφορμή την έκδοση των οριστικών αποτελεσμάτων των εκλογών της 9ης και 10ης Σεπτεμβρίου 2020 και την Συγκρότηση σε Σώμα του Νέου Διοικητικού Συμβουλίου, ο Ιωάννης Θ. Αβραμίδης (Πρόεδρος Δ.Σ. Π.ΣΥ.Π./ΔΕΗ): τονίζει: “θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους για την συμμετοχή σας στην εκλογική διαδικασία.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς που με την θετική σας ψήφο αναδείξατε τον συνδυασμό «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟ» Πρώτη δύναμη, καταλαμβάνοντας έτσι έντεκα (11) έδρες (επί συνόλου 16) στο Διοικητικό Συμβούλιο.

Ένα μεγάλο επίσης ευχαριστώ σε όλους τους υποψήφιους του συνδυασμού μας για τον ακούραστο και έντιμο αγώνα που δώσανε όλες αυτές τις ημέρες.

Το εκλογικό αποτέλεσμα έδειξε καθαρά την ανάγκη να αλλάξει σελίδα ο Συνεταιρισμός. Έμειναν στο περιθώριο τα συμφέροντα και οι προσωπικές στρατηγικές, που είχαν οδηγήσει τον

Συνεταιρισμό στα πρόθυρα της διάλυσης.

Η εξυγίανση, η διαφάνεια και η ανάπτυξη ήταν αυτά που μας έκαναν να ξεχωρίσουμε και μας χάρισαν την πρώτη θέση με ισχυρή πλειοψηφία στο Διοικητικό Συμβούλιο.

Θεωρούμε σημαντικό να αναφέρουμε, ότι με την ανανέωση της εμπιστοσύνης που δείξατε στην παράταξη μας, θα καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να ληφθούν όποιες αποφάσεις και μέτρα χρειάζονται, ώστε ο Συνεταιρισμός μας, να επανέλθει στην υγιή κατάσταση που όλοι επιθυμούμε.

Είμαστε σίγουροι ότι θα φανούμε άξιοι της εμπιστοσύνης σας και θα υλοποιήσουμε όλα όσα είχαμε οραματιστεί και σχεδιάσει”.

 

Επιχορήγηση κεφαλαίου κίνησης για τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας δίνεται στο πλαίσιο της Πρόσκλησης «Ενίσχυση Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων που επλήγησαν από την πανδημία Covid-19 στην Δυτική Μακεδονία» που υπέγραψε ο Περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας κ. Γεώργιος Κασαπίδης, συνολικού προϋπολογισμού 10 εκ ευρώ.

Οι επιχειρήσεις της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας αντιμετωπίζουν ανεπάρκεια ρευστότητας και υφίστανται σημαντικές ζημίες λόγω των επιπτώσεων από τα μέτρα για τον περιορισμό της έξαρσης της νόσου Covid-19. Ο εξαιρετικός χαρακτήρας της έξαρσης της νόσου Covid-19 σημαίνει ότι οι εν λόγω ζημίες δε θα μπορούσαν να είχαν προβλεφθεί, είναι σημαντικής κλίμακας και ως εκ τούτου, δημιουργούν για τις επιχειρήσεις συνθήκες που διαφέρουν σημαντικά από τις συνθήκες της αγοράς στις οποίες λειτουργούν κανονικά. Ακόμη και υγιείς επιχειρήσεις, οι οποίες είναι καλά προετοιμασμένες για τους εγγενείς κινδύνους τής συνήθους επιχειρηματικής δραστηριότητας, αντιμετωπίζουν δυσκολίες που θέτουν σε κίνδυνο τη βιωσιμότητά τους.

Πρωταρχικός στόχος της παρούσας δράσης είναι να παρασχεθεί δημόσια στήριξη προκειμένου να διασφαλιστεί ότι στην αγορά θα υπάρξει επαρκής ρευστότητα για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της νόσου Covid-19 και τη διασφάλιση της βιωσιμότητας των επιχειρήσεων.

Η δράση χρηματοδοτεί το κεφάλαιο κίνησης των επιχειρήσεων με τη μορφή της μη επιστρεπτέας επιχορήγησης και καλύπτει Κεφάλαιο Κίνησης ίσο με το 50% των εξόδων της επιχείρησης του έτους 2019, με επιχορήγηση ποσού από 5.000 € κατ’ ελάχιστο έως 40.000 € (μέγιστο). Στα ποσά εξόδων επί των οποίων θα υπολογιστεί το ποσοστό του 50% θα συμπεριλαμβάνονται ενδεικτικά οι αγορές εμπορευμάτων, πρώτων υλών και υλικών, ενοικίων, παροχών σε εργαζόμενους και διαφόρων λειτουργικών εξόδων.

Ο προσδιορισμός των ΚΑΔ των ενισχυόμενων επιχειρήσεων, καθώς και πρόσθετοι όροι και προϋποθέσεις περιλαμβάνονται στην Πρόσκληση υποβολής προτάσεων.

Η δράση θα έχει γρήγορη υλοποίηση, καθώς οι ανάγκες των επιχειρήσεων είναι μεγάλες και άμεσες και για το λόγο αυτό το χρονικό διάστημα υποβολής των προτάσεων ορίστηκε από 02/10/2020 έως και 26/10/2020 ώρα 15:00. Οι προτάσεις υποβάλλονται ηλεκτρονικά στο Πληροφοριακό Σύστημα Κρατικών Ενισχύσεων (www.ependyseis.gr/mis).

Το πλήρες κείμενο της Πρόσκλησης με τις λεπτομέρειες υποβολής των επενδυτικών σχεδίων θα είναι αναρτημένο στη σελίδα της Ειδικής Υπηρεσίας Διαχείρισης του Επιχειρησιακού Προγράμματος Δυτική Μακεδονία, στη διεύθυνση www.pepdym.gr, καθώς και στις ιστοσελίδες του Ενδιάμεσου Φορέα του Επιχειρησιακού Προγράμματος Ανταγωνιστικότητα & Επιχειρηματικότητα – ΕΦΕΠΑΕ (www.efepae.gr) και του Κέντρου Επιχειρηματικής και Πολιτιστικής Ανάπτυξης – Αναπτυξιακή Ένωση Μακεδονίας ΑΜΚΕ – ΚΕΠΑ ΑΝΕΜ ΑΜΚΕ (www.kepa-anem.gr), του ΕΣΠΑ (www.espa.gr) και στο www.ependyseis.gr.

Για περαιτέρω πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στο Κεντρικό Γραφείο Πληροφόρησης του ΕΦΕΠΑΕ (ΚΕΠΑ-ΑΝΕΜ ΑΜΚΕ), Οικισμός Λήδα-Μαρία, Κτήριο Ερμής (1ος όροφος), 6ο χλμ. Χαριλάου-Θέρμης, 57001 Θέρμη Θεσσαλονίκης και στο τηλέφωνο 2310-480000 ή στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. ή στο www.kepa–anem.gr (στην επιλογή “Στείλε το ερώτημά σου”), όπως και στο γραφείο πληροφόρησης της ΑΝΚΟ Α.Ε. (Φον Καραγιάννη 1-3, Κοζάνη, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., τηλ. 24610-24022, www.anko.gr).

 

 

 

Εξαιτίας της εμφάνισης κρούσματος κορονοϊού θα παραμείνουν κλειστά τα δικαστήρια της Κοζάνης τη Δευτέρα και την Τρίτη 5-6 Οκτωβρίου 2020.

Την απόφαση έλαβε ο πρόεδρος Εφετών Δυτικής Μακεδονίας, ενώ επίσης αναστέλλεται η λειτουργία όλων των υπηρεσιών, όπως η Εισαγγελία Εφετών, το Εφετείο, η Εισαγγελία Πρωτοδικών, το Πρωτοδικείο και Ειρηνοδικείο Κοζάνης, το Ειρηνοδικείο Εορδαίας και το Πταισματοδικείο Κοζάνης.

 

Αντιπροσωπεία του ΚΚΕ συναντήθηκε με το Δ.Σ. του Αναγκαστικού Συνεταιρισμού Κροκοπαραγωγών στην έδρα του Συνεταιρισμού.

Στη συνάντηση παραβρέθηκαν εκ μέρους του ΚΚΕ ο Αντώνης Τσάκωνας, μέλος της ΕΠ Δυτικής Μακεδονίας του ΚΚΕ και περιφερειακός σύμβουλος με τη Λαϊκή Συσπείρωση, ο Μητσιάκος Γιάννης, μέλος της ΤΕ Κοζάνης και ο Τσιρέκας Κώστας, μέλος του ΚΚΕ και μέλος της Επιτροπής Αγώνα για τη Σύσταση Αγροτικού Συλλόγου Κοζάνης-Σερβίων.

Από την πλευρά του συνεταιρισμού παραβρέθηκαν ο πρόεδρος του Δ.Σ Μητσιόπουλος Βασίλης και Βατάλης Γιώργος μέλος του Δ.Σ.

Οι εκπρόσωποι του συλλόγου ανέπτυξαν τη δράση του συλλόγου αλλά και τι προβλήματα αντιμετωπίζουν διαχρονικά από τις κυβερνήσεις και τον ανταγωνισμό στο στίβο της καπιταλιστικής οικονομίας. Τα προβλήματα και τα αιτήματα τα παρέδωσαν σε σχετικό υπόμνημα.

Από πλευράς του ΚΚΕ ο Αντώνης Τσάκωνας ανέπτυξε τις θέσεις του ΚΚΕ για τα αγροτικά ζητήματα και την πρόταση του για τη μικρομεσαία αγροτιά. Δεσμεύτηκαν να προωθήσουν το υπόμνημα σε κάθε αρμόδιο (περιφέρεια, Βουλή κλπ) αλλά και ότι ταυτόχρονα, οι κομμουνιστές θα μπουν μπροστά στην οργάνωση των μικρομεσαίων αγροτών. Το ΚΚΕ στηρίζει τα αιτήματα της αγροτιάς με κάθε μέσο, την πάλη και τον αγώνα τους. Ταυτόχρονα, από τη συζήτηση αναδείχθηκε ότι χρειάζεται ένα άλλο σχέδιο ανάπτυξης της οικονομίας, στο πλαίσιο αυτό και της αγροτικής παραγωγής, αλλά και για τη στήριξη της περιοχής με υποδομές και έργα και σε αυτή την προοπτική χρειάζεται να δυναμώσει η κοινωνική συμμαχία εργαζομένων, φτωχομεσαίας αγροτιάς, αυτοαπασχολούμενων εναντία στον κοινό τους αντίπαλο.

Το παρών έδωσαν και φέτος στο Καρδιολογικό Συνέδριο: "Ιπποκράτειες Ημέρες Καρδιολογίας" που έγινε το περασμένο Σαββαροκύριακο στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, ο Διευθυντής Λαμπρόπουλος Στυλιανός και οι δύο Επιμελητές Καρδιολόγοι, Κουλούρης Ευστάθιος και Ζαφείρης Άρης.

Ο κ. Κουλούρης με ομιλία - εισήγηση, με θέμα: "Υπερηχογραφία στα Εξωτερικά Ιατρεία Επειγόντων", όπως ανέφερε μιλώντας στο “Θ” είπε: 

"Η χρήση ενός υπερήχου στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών είναι πολύ σημαντική στην ανίχνευση και στην πιο ορθή αντιμετώπιση κλινικών καταστάσεων που είναι απειλητικές για την ζωή των ασθενών. Υπό lege artis λειτουργίας των Τ.ΕΠ., όλοι οι συνάδελφοι ιατροί που εξετάζουν ασθενείς θα έπρεπε κατά την γνώμη μου να είναι εκπαιδευμένοι στο να χρησιμοποιούν τον υπέρηχο στην κάθε μέρα πράξη. Βέβαια, ο υπέρηχος ως διαγνωστικό εργαλείο που διαθέτει ο ιατρός στην φαρέτρα του, αποτελεί επιπρόσθετο εργαλείο και δεν θα πρέπει να αντικαταστήσει την Κλινική εξέταση (bed-side) στον ασθενή."

 

Στο Συνέδριο χορηγήθηκαν  16 μόρια Συνεχιζόμενης Ιατρικής Εκπαίδευσης (C.M.E. – C.P.D. Credits), από τον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο. Ο χρόνος παρακολούθησης θα προσμετράται με τη χρήση συστήματος barcode. Τα πιστοποιητικά παρακολούθησης θα αποσταλούν ηλεκτρονικά με τη λήξη του Συνεδρίου. Τα μόρια δίνονται αναλογικά με τη συμπλήρωση των ωρών παρακολούθησης του επιστημονικού προγράμματος.

Θανάσης Τέγος

 

 

 

 

 

H 4η συνεχή χρονιά της “Γιορτής Μελιού Κοζάνης”, πραγματοποιήθηκε στην κεντρική πλατεία της πόλης, την Κυριακή 4 Οκτωβρίου. Την εκδήλωση διοργάνωσε ο δραστήριος Μελισσοκομικός Σύλλογος Κοζάνης σε συνεργασία με το Δήμο Κοζάνης και το Κέντρο Μελισσοκομίας Δυτικής Μακεδονίας. Νέοι και παλαιότεροι μελισσοκόμοι του νομού μας προέβαλαν το μέλι τους, το βασιλικό πολτό, τη γύρη και άλλα προϊόντα.

Όπως είπε ο ταμίας του συλλόγου κ. Βασίλης Μαμάτσιος “Από το πρωί δείχνουμε στους συμπολίτες μας και όχι μόνο, τα τοπικά μέλια της περιοχής. Ανθόμελα, μέλι Καστανιάς, βελανιδιάς, Πεύκου. Ο κόσμος έρχεται βλέπει, στηρίζει τον τοπικό μελισσοκόμο και φυσικά τον ευχαριστούμε πολύ για αυτό, όπως και τον Δήμο Κοζάνης, που μας βοήθησε στο να γίνει αυτή η εκδήλωση”.

Ο σύλλογος συστάθηκε στην Κοζάνη στις 18/11/2006 και έλαβε επίσημη αναγνώριση από το πρωτοδικείο Κοζάνης στις 4/4/2007.

Ο σύλλογος αυτή τη στιγμή απαριθμεί μερικές εκατοντάδες μέλη ενεργά.

 

 

Σκοπός:

α. Η ηθική κ οικονομική εξύψωση των μελών του.

β. Η συνεχής προάσπιση των επαγγελματικών συμφερόντων των μελών.

γ. Η ανάπτυξη πνεύματος αλληλεγγύης.

δ. Η μελέτη, προστασία, υποστήριξη, αναγνώριση και κατοχύρωση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των μελών στην κοινωνία και την πολιτεία.

ε. Η προαγωγή και ανάπτυξη της μελισσοκομίας καθώς και η επισήμανση πηγών και στόχων ώστε να επιφέρουν οικονομικά οφέλη στα μελή και τους φίλους του συλλόγου.

Θανάσης Τέγος

τα γκολ για τους γηπεδούχους πέτυχαν οι Τζήκας, Κυριακίδης για τους φιλοξενούμενους Ισπόγλου (2), Αντωνιάδης Απ., Αντωνιάδης ν., Βαβλιάρας, Σκουτέλας, Χατζηζήσης.

 Εθνικός Βατερού (Κασικτσόπουλος): Τσαρδακλίδης, Ραφαηλίδης Ζ., Παπαϊορδανίδης Δ., Μουρατίδης Π., Ευκολίδης Ζ., Ποσινακίδης Δ., Τσιτούρας Π., Ελευθυεριάδης Χ., Τζήκας Γ., Κυριακίδης Δ., Ποσινακίδης Π.

 Αναπληρωματικοί: Ευκολίδης, Κουρκούτας, Καπαγιαννίδης, Μπούρπουλας, Θεοδωρίδης, Δαβιδόπουλος.

 Κοζάνη 2004 (Κουτσώνας): Ακριτίδης, Κουνάβας, παπαδημητρίου, Βοριαζίδης, Χατζηζήσης, Γκούμας, Μπισιούκης, Σκουτέλας, Αντωνιάδης Απ., Βαβλιάρας, Ισπόγλου.

Αναπληρωματικοί: Χαραλαμπίδης, Κουμπούρας, Αντωνιάδης Ν., Βρόνμτζος, Παπαϊωάννου, Τοπαλίδης, Τσικόπουλος, Νικολόπουλος.

 Διαιτητής: Σίας Αθ.

Βοηθοί: Τσούλης, Κουτούλας

 

Image
Image

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΓΡΟΣ
THARROSLOGO
ΤΑΓΑΡΑΣ

Στοιχεια επικοινωνιας

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στα ακόλουθα στοιχεία

Εφημερίδα ΘΑΡΡΟΣ Δυτικής Μακεδονίας

  Τσόντζα 2 Κοζάνη

  +30 2461038611

  +30 2461034611

  tharos@otenet.gr

Πρωτοσελιδα Εφημεριδων

Εφημερευοντα Φαρμακεια

Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΚΟΖΑΝΗΣ