Ο Ελληνισμός του Μπουένος Άιρες

ΤΙΜΑ  ΤΑ  200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ  ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ  ΤΟΥ  1821

Στο μακρινό Μπουένος Άιρες, το επονομαζόμενο «Παρίσι του νότου», την πόλη των χρωμάτων, του ποδοσφαίρου και του τάνγκο, οι Έλληνες που ζουν εκεί από δεκαετίες κρατούν ψηλά το λάβαρο του Ελληνισμού, θυμούνται και τιμούν τους ήρωες της Επανάστασης του 1821 και συμμετέχουν με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο στους εορτασμούς της επετείου των 200 χρόνων από το μεγάλο ιστορικό γεγονός.

Στην Επανάσταση παραπέμπει άλλωστε και το όνομα της Ελληνικής Ένωσης Πελοποννήσου «Ο Γέρος της Μοριάς», η οποία όχι μόνο διοργάνωσε γιορτή για την 25η Μαρτίου στην πρωτεύουσα της Αργεντινής, αλλά έχει σχεδιάσει και μια σειρά πολιτιστικών εκδηλώσεων, με ομιλητές -Έλληνες και μη- για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του ‘21, ο τρόπος διοργάνωσης των οποίων -ηλεκτρονικά ή με φυσική παρουσία- θα εξαρτηθεί από την πορεία της πανδημίας.

Με φωτισμένο το κτίριο της Ένωσης και την ελληνική σημαία ψηλά, η εθνική επέτειος γιορτάστηκε με κάθε λαμπρότητα στη μακρινή Αργεντινή, με τον πρόεδρο του συλλόγου Όσκαρ Μελετίου ν' αναφέρεται με βαθιά συγκίνηση σε όλους τους Έλληνες που πολέμησαν και χάραξαν τον δρόμο προς την ελευθερία. Αυτούς που είτε ορμώμενοι από την Πελοπόννησο, το Ιόνιο και τα Δωδεκάνησα, είτε από κάθε άλλη γωνιά της γης συνεισέφεραν με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο στην Επανάσταση, που απάλλαξε τον Ελληνισμό από τον οθωμανικό ζυγό.

Στην εκδήλωση, στην οποία έδωσαν το «παρών» η πρέσβης της Ελλάδας στην Αργεντινή Ελισάβετ Φωτιάδου, ο πρόξενος Φώτης Φιλέντας, εκπρόσωποι των αρχών του Μπουένος Άιρες, η γενική διευθύντρια Κοινοτήτων του Μπουένος Άιρες Μερσέντες Μπάρμπαρα και μέλη αδελφών σωματείων, ο κ. Μελετίου αναφέρθηκε επίσης στις προσπάθειες που καταβάλλονται για να συνεχιστεί η παράδοση, η διάδοση του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής γλώσσας.

Άλλωστε, στόχος της Ελληνικής Πελοποννησιακής Ένωσης, της μοναδικής ένωσης Πελοποννησίων όχι μόνο στο Μπουένος Άιρες αλλά σε όλη την Αργεντινή, όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρώην πρόεδρος και μέλος της Μάριος Παναγόπουλος, είναι να καλλιεργήσει και να διατηρήσει ζωντανό τον ελληνικό πολιτισμό, μέσω της γλώσσας, των χορών, της γαστρονομίας και των εθίμων του, τόσο για τους Έλληνες όσο και για τους φιλέλληνες.

Η Ελληνική Ένωση Πελοποννήσου «Ο Γέρος του Μοριά» ιδρύθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1962 από περίπου 500 οικογένειες με κοινό χαρακτηριστικό την καταγωγή τους: ήταν Πελοποννήσιοι! Άλλωστε, το γεγονός ότι το 80% των Ελλήνων που ζούσαν τότε στην περιοχή ήταν Πελοποννήσιοι ήταν το χαρακτηριστικό εκείνο που «γέννησε» την ιδέα ενός συλλόγου εμπνευσμένου από το έργο του μεγάλου ήρωα του '21 Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της Ένωσης http://peloponense.org.ar/, τη στιγμή της ίδρυσής της, η κοινότητα είχε 1800 μέλη και μέχρι το 1965, η ομάδα νεολαίας της αποτελούνταν από 170 νέες και νέους. Μέχρι το 1965, οι συναντήσεις είχαν μάλλον ...οικογενειακό χαρακτήρα, αφού γίνονταν στα σπίτια των μελών της κοινότητας ή σε διάφορους άλλους χώρους. Ωστόσο, «ο Γέρος του Μοριά» απέκτησε έδρα τη χρονιά εκείνη, αγοράζοντας το κτίριο όπου στεγάζεται έως σήμερα, εκεί που πραγματοποιήθηκε και ο επετειακός εορτασμός της 25ης Μαρτίου.

Από μικρό παιδί στην Αργεντινή και διαβαίνοντας ήδη την έκτη δεκαετία της ζωής του, ο κ. Παναγόπουλος, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος την περίοδο 2005-2017, θυμάται πως η Ένωση απέκτησε με μικρά και σταθερά βήματα σημαντική παρουσία στο Μπουένος Άιρες, διοργανώνοντας πληθώρα δράσεων και εκδηλώσεων στα 59 χρόνια ζωής της όχι μόνο για τον Ελληνισμό του Μπουένος Άιρες αλλά και για τους πολλούς φιλέλληνες, αφού, όπως λέει χαρακτηριστικά, οι Αργεντινοί αγαπούν πολύ την Ελλάδα!

Μαθήματα γλώσσας και χορού, εκδηλώσεις με γνωστούς καλλιτέχνες από την Ελλάδα, αλλά και ένα σχολείο, κάθε Σάββατο, για μικρά παιδιά μέχρι 12 ετών που μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα είναι μερικές μόνο από τις δράσεις του δραστήριου ελληνικού συλλόγου, που ακόμη κι εν μέσω πανδημίας δεν ξεχνά να στήνει «γέφυρες» επικοινωνίας με την Ελλάδα.

Σ.Παπ.

 

 

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΠΟΙΗΣΗΣ

«1821-2021, 200 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ»

ΠΟΥ ΠΡΟΚΗΡΥΞΕ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

 

 Ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του Διεθνούς Διαγωνισμού Ποίησης στην Ελληνική Γλώσσα, που προκήρυξε το Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης (EUARCE) της Ελλάδος στο πλαίσιο της 200ής Επετείου της Ελληνικής Επανάστασης.

 

Ο Διαγωνισμός - που στέφθηκε από την αναμενόμενη επιτυχία με πλήθος συμμετοχών από όλη την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ομογένεια - διοργανώθηκε με την αιγίδα της Τιμητικής Επιτροπής των Επετειακών Πολιτιστικών Εορτών του EUARCE και την τιμητική  συνεργασία:

-του αμερικανικού ομογενειακού οργανισμού Αμερικανο-ελληνικό Ίδρυμα Δυτικής Πενσυλβάνια (AHFWP)-Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο και Μουσείο της Παράδοσης,

-της Αμερικανικής Εταιρείας Βυζαντινής Μουσικής και Υμνολογίας (ASBMH) – Πρόγραμμα Βυζαντινών Σπουδών  Πανεπιστημίου Pittsburgh (USA) και

-του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Λογοτεχνίας (A.I.C.L. Paris).

 

Η Επιτροπή Αξιολόγησης του Διαγωνισμού αποτελούμενη από τους λογοτέχνες και κριτικούς Ευάγγελο Ανδρέου, Κώστα Βαλέτα, Μαριάννα Βλάχου, Δημήτρη Ηλιόπουλο και Δημήτρη Καραμβάλη, αποφάσισε:

 

-την απονομή Διπλωμάτων Διάκρισης στους: Γιάννη Γερογιάννη (Αθήνα), Θανάση Γάκη (Θεσσαλονίκη), Ρούλα Γαλάνη (Πρέβεζα), Αντώνη Ευθυμίου (Αθήνα), Παρασκευή Κοψιδά-Βρεττού (Λευκάδα), Δέσποινα Κώτση (Καματερό Αττικής), Θεοχάρη Τσάμπουρα (Θεσσαλονίκη)

-την επίδοση συγχαρητήριων Διπλωμάτων στους: Εσσάμ-Θεόδωρο Αλαντάση (Πεδινή Ιωαννίνων), Δημήτριο Αποστόλου (Λιβαδειά), Βασίλειο Βλαχάκο (Σπάρτη), Θάλεια Ευαγγέλου-Ευαγγελοπούλου (Καρδίτσα), Χρυσαυγή Καπέλλα-Παπαδημητρίου (Λάρισα), Θεοφάνη Β. Κουλιόπουλο (Λάρισα), Παναγιώτη Κουμπούρα (Ακράτα Αιγιαλείας), Πάνο Κούρβα (Αθήνα), Μίλτο Ντόβα (Πέραμα Ιωάννινα), Ιωάννα Παλαία-Φραγκοπούλου (Τρίπολη), Γεώργιο Παπαευθυμίου (Μαρούσι), Ελπινίκη Παπακωνσταντίνου (Λεμεσός), Γιώργο Παπασταθόπουλο (Αίγιο), Κωνσταντίνο Παπατσιμούλη (Καρδίτσα), Ιωάννη Πρίγκο (Βόλος), Καλλιόπη Σπιτά-Μπαλαμώτη (Αθήνα), Γεώργιο Νικ.Τζανόπουλο (Άγιος Νικόλαος Κρήτης), Μελίνα Τριανταφυλλίδου (Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης), Ευάγγελο Τσακνάκη (Ελασσόνα), Ελευθέριο Τσάφο (Νέα Υόρκη, U.S.A.), Δήμητρα Τσούπου (Καρδίτσα) και Σταύρο Φωτάκη (Ηλιούπολη, Αθήνα).

-την απονομή μαθητικού βραβείου στις: Αλεξάνδρα Μαστοράκη (Πειραιάς, 1ο Βραβείο), Αντιγόνη Λαπατά (Πειραιάς, 2ο Βραβείο), Ειρήνη Κανελλοπούλου (Αθήνα, 3ο Βραβείο) και

-την επίδοση μαθητικών συγχαρητήριων Διπλωμάτων στους Σάββα Αλεξόπουλο (Πάφος), Μαρία Ευθυμίου (Κοίλη, Πάφος), Παναγιώτα Κάπονα (Αναβαργός, Πάφος), Μαρία Κυπριανού (Λατσιά, Κύπρος), Νικόλαο Μιλτιάδους (Κάτω Λακατάμεια, Λευκωσία ), Μαρία Παντελή (Φρέναρος, Αμμόχωστος) και Ευδοκία Πέτρου (Φρέναρος, Αμμόχωστος).

 

Σημειώνεται ότι η ημερομηνία της εσπερίδας απονομής θα ανακοινωθεί αφού προκύψουν οι συνθήκες άρσης των περιοριστικών μέτρων λόγω covid19.

 

 

ΣΤΟΛΙΖΟΝΤΑΣ  ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΜΕ ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΗΜΑΙΑ

 

Με μία ελληνική σημαία μεγάλων διαστάσεων, τοποθετημένη στην είσοδο του Δημαρχείου, ο Δήμος Φλώρινας τιμά τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821.

Η συμβολική αυτή κίνηση τιμής και μνήμης συμπληρώθηκε και από φωταγώγηση του κτιρίου στα χρώματα της σημαίας, το διήμερο 24 και 25 Μαρτίου.

 

 

ΣΤΟ  ΔΗΜΟ ΓΡΕΒΕΝΩΝ  ΤΙΜΟΥΝ  ΤΟ ΘΕΟΔΩΡΟ  ΖΙΑΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ  ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ

 “Φωτίζουμε την Ιστορία μας”

 Συμβολική Δράση για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821

 

Ο Δήμος Γρεβενών, στο πλαίσιο του εορτασμού της 25ης Μαρτίου και με αφορμή τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821, υλοποιεί μία συμβολική δράση για την Εθνική μας Παλιγγενεσία που φέρει τον τίτλο “Φωτίζουμε την Ιστορία μας”.

Αναλυτικότερα, η δράση περιλαμβάνει τη δωδεκαήμερη φωταγώγηση με το μπλε χρώμα της Ελλάδας, αγαλμάτων και μνημείων της πόλης των Γρεβενών, η οποία ξεκίνησε το απόγευμα της 24ης Μαρτίου και θα ολοκληρωθεί στις 4 Απριλίου.

Η φωταγώγηση με το μπλε φως της Ελευθερίας, περιλαμβάνει χαρακτηριστικά τοπόσημα και σημεία αναφοράς που δεσπόζουν σε κεντρικά σημεία της πόλης και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της τοπικής ιστορίας των Γρεβενών.

 

Αυτά είναι:

  • το ιστορικό μας Ρολόι
  • και οι προτομές του Οπλαρχηγού Θεόδωρου Ζιάκα και του Μητροπολίτη Αιμιλιανού

 

Στόχος της συγκεκριμένης δράσης είναι να δοθεί ένα κίνητρο στους δημότες των Γρεβενών όχι μόνο να σταθούν και να προσέξουν την παρουσία των κεντρικών αυτών σημείων και μνημείων αλλά πρωτίστως να μάθουν και να γνωρίσουν τα πρόσωπα και τα γεγονότα που αντιπροσωπεύουν και ταυτόχρονα συνθέτουν την πλούσια και πολυτάραχη ιστορία του τόπου μας.

 

Επιπλέον, με μπλε και λευκό φως φωταγωγήθηκε και το Δημαρχείο των Γρεβενών καθώς οι κτιριακές του εγκαταστάσεις “συνδέουν” τις δυο Κεντρικές μας Πλατείες, Ελευθερίας και Αιμιλιανού.

 

Μορφωτικός Όμιλος Σερβίων

        «Τα Κάστρα»

Συμμετέχοντας στον εορτασμό των 200 χρόνων από την ελληνική Επανάσταση του 1821, ας τιμήσουμε όλους τους Αγωνιστές που πρόσφεραν τον εαυτό τους για την ελευθερία της Πατρίδας και ιδιαίτερα τους Συμπατριώτες μας, ξεκινώντας από τον

 

Ζήση Σωτηρίου 

Ο Ζήσης Σωτηρίου είναι σημαντική προσωπικότητα του 19ου αι με δράση και φήμη. Γιος αρματολού των Σερβίων, του Καπετάν Σωτήρη, υπήρξε, όπως χαρακτηριστικά λέει ο Νικόλαος Κοεμτζόπουλος στο Βιβλίο του, μεγάλος Πατριώτης, ο κορυφαίος από τους Εκλεκτούς, Ιδεολόγος, Οραματιστής και Αγωνιστής με τα όπλα, τη γραφίδα και το λόγο. Αγνός Έλληνας που δεν έπαυσε ποτέ να αγωνίζεται ο ίδιος και να νουθετεί τους Έλληνες για «Σύμπνοια και προπαρασκευή, για να πετύχουν μια μέρα να διώξουν τον τύραννο στην Κόκκινη Μηλιά»  δηλ. στα βάθη της Ασίας, «με την Ελληνική Σημαία να κυματίζει στην Αγια-Σοφιά και πάνω στις κορυφές του Ολύμπου, όπως έλεγε, «εκεί όπου είχαν την κατοικία τους οι Θεοί των Αρχαίων ημών Προγόνων».

Γεννήθηκε στα Σέρβια στις αρχές του 1799, όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα και γνώρισε τη μαύρη σκλαβιά. Καταγόμενος από ευκατάστατη οικογένεια, «εκ των επισημοτέρων οικογενειών», από πολύ νέος φεύγοντας διωγμούς και πιέσεις των βαρβάρων Κονιάρων αναχώρησε στην Ουγγαρία, εγκαταστάθηκε  στην Πέστη και επιδόθηκε στο εμπόριο. Έγινε «Πραμματευτής», απέκτησε μεγάλη περιουσία, που ξόδευε αφειδώς για Εθνικούς σκοπούς. Εκεί συνέχισε και την επιμόρφωσή του.

Ο Ζ. Σωτηρίου με την έναρξη της Επανάστασης του 1821, αφού έκαψε ομοίωμα Τούρκου στην κεντρική πλατεία της Πέστης, ακολουθούμενος από χιλιάδες Έλληνες και Ούγγρους, βγήκε από τις πύλες της Πόλης κατευθυνόμενος στη Μακεδονία.

Συνελήφθη και ρίφθηκε στις τουρκικές φυλακές απ’ όπου με χρήματα και πολλά μέσα  κατάφερε να σωθεί. Αργότερα εκφράστηκε γι’ αυτό το γεγονός: «όλα αυτά τα υποφέραμε για την πίστη, για την αγάπη της Πατρίδος και για την ανεξαρτησία μας.» Διέφυγε στο Άγιο Όρος και στη Χαλκιδική, και πολέμησε κατ’ αρχάς στο πλευρό του Εμμανουήλ Παπά. Το 1822 πήρε μέρος στον αγώνα των Ναουσαίων και από κει αναχώρησε για τη Δυτική Μακεδονία. Στην Κοζάνη έπεσε στα χέρια των στρατιωτών του Μπαϊράμ πασά, κατόρθωσε να δραπετεύσει προς τα Πιέρια και τον Όλυμπο, όπου είδε για τελευταία φορά τους γονείς του και τα αδέλφια του. Μέχρι το 1827 έλαβε μέρος σε πολλές μάχες στη Στερεά, στα νησιά και στην Πελοπόννησο, μαζί με άλλους Μακεδόνες.

Το 1829 αποφοίτησε από τη «Σχολή των Ευελπίδων» με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού του Τακτικού Στρατού και εξέδωσε με δικές του δαπάνες «έρωτι προς το Γένος» δύο βιβλία  για να τα χρησιμοποιούν τα παιδιά στα σχολεία. Ως αξιωματικός υπηρέτησε την Πατρίδα αμισθί, διότι «Η Ελλάς είναι πτωχή», έλεγε. Έκαμνε μάλιστα και δωρεές, σύμφωνα με τις δυνατότητές του.

Ο Ζ. Σωτηρίου απευθύνει παραινέσεις προς όλους τους Έλληνες για ομόνοια  «Ο Έλλην (εννοεί τον εαυτό του) απαιτεί να αφήσομε από σήμερα κατά μέρος κάθε δοξασία και κάθε πάθος, όπως έγινε κατά την ημέρα εκείνη της 25ης Μαρτίου του 1821, και μόνο ένα αίσθημα, το υπέρ της ευημερίας της Πατρίδος και το αίσθημα της ομόνοιας ας κυριεύσει τις ψυχές όλων μας.»

Ώ άφετε, τρισάθλιοι, τα στυγερά σας μίση.

Μ’ εν δάκρυ, μ’ ένα φίλημα συνενωθήτε πάλιν,

Κι εκεί που άρματα λαλούν καθείς μας ας ορμήσει

Ν’ ανοίξει νέας εποχής πανήγυριν μεγάλην

Ο Ζ. Σωτηρίου έγραψε ποιήματα για να προπαρασκευάσει  εξόρμηση κατά των τυράννων:

Ώ γενναίοι Έλληνες φίλοι Πατρίδος,

Έως πότε βάσανα της τυραννίδος,

Έως πότε άθλιοι και υπό τον ζυγόν;

Της ελευθερίας μας ήλθεν η ώρα,

Σάλπιγξ του Άρεως μας κράζει τώρα

Δεύτε φιλελεύθεροι ορμάτε κατ’ εχθρών.

Δεύτε Έλληνες γενναίοι,

Δράμετε προθύμως νέοι

Εις τον θείον Όλυμπον                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

Κατά τον ρωσοτουρκικό, Κριμαϊκό πόλεμο (1853-56) ξεσηκώθηκαν οι Μακεδόνες οπλαρχηγοί. Ο Ζήσης Σωτηρίου από τον Ιανουάριο του 1854 καταρτίζει Σώμα επιλέκτων εθελοντών, «των Αθανάτων», τους οποίους εξοπλίζει και συντηρεί καθ’ όλη την διάρκεια της επαναστάσεως με δικές του δαπάνες

Στις 10 Μαρτίου 1854 έδωσαν μαζί με τους άλλους Σωματάρχες όρκον. « Ορκιζόμεθα εις την Αγίαν (ομοούσιον) και Αδιαίρετον Τριάδα και εις το ιερόν όνομα της Πατρίδος ότι αναλαμβάνομε τα όπλα, για να ανακτήσουμε τα θρησκευτικά και πολιτικά των Ελλήνων δικαιώματα, κατά της τουρκικής τυραννίας, … Ορκιζόμεθα να υπερασπισθούμε τη σημαία μας μέχρι της τελευταίας ρανίδας του αίματός μας…» Στις 21 Μαΐου 1854 ύψωσε στον Όλυμπο τη Σημαία της Ελευθερίας μαζί με τους άλλους Μακεδόνες Οπλαρχηγούς.

Ο Γεράσιμος Βώκος  στο βιβλίο του «Κατοχή» του 1854 υπό των Άγγλων και Γάλλων γράφει: «Την άνοιξη του 1854 ο Ζήσης Σωτηρίου από τον Όλυμπο με τους άλλους Μακεδόνες και τριακοσίους ακόμη πολεμιστές έπεσαν με ακατάσχετη ορμή εναντίον των Τούρκων, που πολεμούσαν στην Καλαμπάκα και τους κύκλωσαν. Οι Τούρκοι  αν και ήταν πολύ μεγάλη δύναμη –7000 πεζοί και 200 Ιππείς—υποχώρησαν εγκαταλείποντας στη μάχη πολλούς νεκρούς και τραυματίες.»

 Ο «παππούς του Ολύμπου», συμπολίτης και συμπολεμιστής του Ζήση Σωτηρίου, έγραφε μετά τη λαμπρή αυτή νίκη στην Καλαμπάκα. «Καπετάνιε, ήλθατε στον Όλυμπο οι μόνοι Καπεταναίοι του Ολύμπου, το «Μακεδονικό Σώμα», και κάψατε τα τουρκικά χωριά Σάταβα και Μπαρλακάδες, και αιχμαλωτίσατε όλους τους Τούρκους συν γυναιξί και τέκνοις και μετά τη λαμπρή αυτή μάχη μόνον 70 τον αριθμόν επήγατε στην κωμόπολη Λιβάδι, όπου κάνατε τη μάχη με 1500 Τούρκους κατά τη θέση Σιάπκα.   Μετά τη μάχη αυτή  ήλθατε στον Όλυμπο και υψώσατε στις κορυφές του Ολύμπου τη μεγάλη Σημαία της Ελευθερίας του Ολύμπου, …»

Στις 7 Ιουνίου 1854 στη σύσκεψη στη Βροντού ο Πρόξενος της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη, ζήτησε να παύσουν την επανάσταση, ειδάλλως Γαλλικός και Αγγλικός στρατός θα ερχόταν στον Όλυμπο να τους χτυπήσει. Τότε με θάρρος και παρρησία ο Ζήσης Σωτηρίου απάντησε: «Εξοχότατε,  εάν έλθουν, εμείς θα υψώσουμε τας χείρας μας στον Ύψιστο, θα ανοίξουμε τα στήθη μας και θα τους πούμε: Φιλελεύθεροι Γάλλοι και Άγγλοι, κτυπάτε αθώα στήθη, φονεύσατε τους Έλληνες, διότι ζητούν και αυτοί να ζουν ελεύθεροι και ανεξάρτητοι, όπως ζήτε σεις οι Ευρωπαίοι…»  και πρόσθεσε: «Εξοχότατε, νομίζω ότι σε κάθε άλλο μέρος της Ελλάδος μπορούν να έλθουν τα Συμμαχικά Στρατεύματα. Στον Όλυμπο όμως όχι.»

Όταν επέστρεφαν οι οπλαρχηγοί μετά τη σύσκεψη στον Όλυμπο, οι Τούρκοι πασάδες  της περιοχής έστειλαν επιστολές στα τουρκικά στρατεύματα : «Μάθετε ότι αυτού απερνούν οι Καπεταναίοι του Ολύμπου και οι Μακεδόνες, αλλ’ εσείς κάμετε πως δεν γνωρίζετε ότι απερνούν και να μη τύχη να τους δώσετε την παραμικράν αφορμήν πολέμου, διότι εάν αυτοί ήσαν εντός της Καλαμπάκας την 6 Ιουνίου (1854) ημείς δεν εμβαίνομεν εις την Καλαμπάκαν.» 

Όπως δε ο Ρήγας Φερραίος , έγραψε και ο Ζήσης Σωτηρίου τον Θούριό του

Καιρός να λάμψουν εις την γην τα ξίφη σας, ανδρείοι.

Με του Ολύμπου τα βουνά καιρός να μετρηθώμεν,

Και τας δασείας του οφρύς με θάμβος ενώ σείει,

Εις θρόνον από κόκκαλα τυράννων ν’ αναβώμεν.

Ο Ζήσης Σωτηρίου θυσίασε όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του, καθώς και τον βαθμό του Αξιωματικού για τη Γενική απελευθέρωση της πατρίδος του. «Έπραξα τούτο ευχαρίστως και χωρίς κάποιο σκοπό απαίτησης ή κάποιας αμοιβής …Βεβαιωθήτε ότι και περισσότερη περιουσία εάν είχα, θα την πρόσφερα όλη ολοκαύτωμα, μόνον για να δω τη γη της γεννήσεώς μου ελεύθερη…» γράφει σε επιστολή του προς τον «παππού του Ολύμπου».                   

Το 1880 σε ηλικία 82 ετών απεβίωσε ήσυχα με το παράπονο στα χείλη ότι δεν αξιώθηκε να δει ελεύθερη τη γη της γεννήσεώς του και την ελληνική Σημαία να κυματίζει πάνω στον Όλυμπο και στην Αγια-Σοφιά. Είχε αφήσει παραγγελία πάνω στον τάφο του να μπει η εξής επιγραφή: «Ενταύθα κείται Ζήσης Σωτηρίου. Ζων δεν ηξιώθη να ίδη την φιλτάτην του Πατρίδα ελευθερωμένην και εις τον Άδη θέλει ενεργήσει τα προς απελευθέρωσιν αυτής.»

 

Χρυσάνθη Καραγιαννίδου

Σελίδα 1 από 2
ΤΑΓΑΡΑΣ

Στοιχεια επικοινωνιας

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στα ακόλουθα στοιχεία

Εφημερίδα ΘΑΡΡΟΣ Δυτικής Μακεδονίας

  Τσόντζα 2 Κοζάνη

  +30 2461038611

  +30 2461034611

  tharos@otenet.gr

Πρωτοσελιδα Εφημεριδων

Εφημερευοντα Φαρμακεια

Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΚΟΖΑΝΗΣ