Αγωνιστής της Λευτεριάς

 

Ξεχάστηκες να βγεις πρωί στου Ήλιου τη γιορτή

κρυμμένος μες τη σκέψη σου, μαύρη Ανατολή.

Τα άρματά σου γυάλιζες κρυφά, νύχτα, φοβέρα

είχες παρέα, συντροφιά, στη νύχτα τον αγέρα.

 

Ούτε που σκέφτηκες στιγμή τα μάτια σου αλλού,

σκοπιά φυλάς μη και σας βρει το πείσμα του οχτρού.

Οι σύντροφοι ξεθάρρεψαν έγνεψαν στον Μορφέα,

τα βλέφαρα χαλάρωσαν, γλυκαίνεται η ψυχή.

 

Τινάζεσαι χαράματα, στρίβεις δασύ μουστάκι,

τη κάπα ρίχνεις κατά γης, λεύτερος να σταθείς.

Νερό ρίχνεις στο πρόσωπο, σηκώνοντας το βλέμμα

ψάχνεις στον ουρανό Θεό, ελπίδα της ζωής.

 

Βγάζεις φωνή χαρούμενη, πνιγμένη από μεράκι,

που μοιάζει σύνθημα κρυφό, ευχή και εντολή.

Οι σύντροφοι αρματώθηκαν, πρώτη φροντίδα απ΄ όλα,

μπήκαν τα όπλα σταυρωτά, τώρα η προσευχή.

 

Ξεμέριασαν σιγά-σιγά πάλι στα μετερίζια,

τηρώντας νόμους άγραφους που ορίζουν οι στιγμές.

 Τα στήθια ανάσαιναν βαθιά, το θάρρος ανδρειώνει

κι ο νους τους έκλεψε καιρό να νιώσει από ζωή.

 

Γυναίκα και ανήλικα, μωρά παιδιά και κόρες,

γέροντες, μάνες, ορφανά στη σκέψη τριγυρνούν.

  Υποχρεώσεις, όνειρα, σχέδια και μεράκια,

πάθη, ανθρώπινες στιγμές, μόνα θα πορευτούν.

 

Δεν έκλαψα τις μέρες μου, δε ζύγισα τη πίκρα,

ούτε που σας φοβήθηκα βόλια, φαρμακερά.

Τη λευτεριά στερήθηκα, τα χρόνια μου χαμένα,

σαν άλλα λέει η γλώσσα μου και άλλα η καρδιά.   

 

Μάνα μου μη πικραίνεσαι, κόρη μου μη λυπάσαι,

λεβέντη γιέ μη φοβηθείς, γέροντα μη πονάς.

 Για τη Πατρίδα όλοι μας, μαζί σταυρό κι αγώνα,

σαν έχεις μάτια ανοιχτά όλα τα προσπερνάς.

δημιουργός:   Αγγελος Αγγελίδης – Κατερίνη 24-11-2020

 

Η ΑΔΙΚΑΙΩΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

                Συμπληρώνονται εφέτος διακόσια έτη από την έναρξη της επανάστασης προς αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού. Η επέτειος θα έπρεπε να εορτασθεί πανηγυρικά, η σοβούσα όμως επιδημία δεν το επιτρέπει. Και παρέχει πρώτης τάξεως δικαιολογία για τον υποτονικό εορτασμό, καθώς, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν θέλουμε να τον πανηγυρίσουμε, όπως οι θυσιασθέντες θα ήθελαν. Τα ιδανικά εκείνων έχουν φυγαδευτεί από μας προς άγνωστη κατεύθυνση και έχουμε αλλοτριωθεί κατά το φρόνημα υπό την επήρεια ιδεολογιών που έχουν εισαχθεί από τη Δύση. Αυτήν λατρεύουμε, αν και υπήρξε διαχρονικά ύπουλος εχθρός, που έμπηγε το μαχαίρι πισώπλατα, ενώ οι πρόγονοί μας αγωνίζονταν να αναχαιτίσουν τις ορδές των βαρβάρων εξ Ανατολής. Υποταγμένοι άνευ όρων και δεχόμενοι διαρκώς ταπεινώσεις και εξευτελισμούς από τους δυτικούς «φίλους» μας, τους εγκωμιάζομε για τα φώτα που μας πρόσφεραν και εκφραζόμαστε απαξιωτικά για την πίστη των προγόνων ας και την παράδοση που μας κληρονόμησαν αυτοί. Μικρόψυχοι, μικροπρεπείς και άβουλοι, υποταγμένοι σε πάθη, αδυνατούμε να αντικρύσουμε εκείνους που θυσιάστηκαν, για να είμαστε εμείς ελεύθεροι, γι’ αυτό και τους απαξιώνουμε ή συγκαλύπτουμε τα όσα θαυμαστά έπραξαν, ώστε να παραδώσουμε στις επερχόμενες γενιές στρεβλωμένη την ιστορία υπερηφανευόμενοι συνάμα ότι επιφέραμε κάθαρση αυτής από τις παραχαράξεις ιστορικών του παρελθόντος, «προκατειλημμένων» και «εθνοκεντρικών».

                Οι πρόγονοί μας αποδέχθηκαν αβίαστα τη χριστιανική πίστη. Δεν την επέβαλε κάποιος κατακτητής. Και όμως ο σημαιοφόρος των δυτικόπληκτων, ο Αδαμάντιος Κοραής, που η Επιτροπή 2021 τίμησε ιδιαίτερα με τη χάραξη της μορφής του στο αναμνηστικό μετάλλιο, έγραψε ότι η Ελλάδα έμεινε δουλωμένη από την κατάκτησή της από τον Φλίλιππο Β΄ μέχρι το 1830. Δουλωμένος στο δυτικό πνεύμα υιοθέτησε το ιδεολόγημα της μη ελληνικής ταυτότητας των Μακεδόνων, που καλλιεργήθηκε στη Δύση κατά τον 19ο αιώνα. Απαξίωσε την ιστορία της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας των Ρωμιών. Την αυτοκρατορία αυτή πολέμησαν με πάθος και με μίσος οι Φραγκογερμανοί ήδη από την εποχή του Καρόλου, που αποκάλεσαν μεγάλο, παρά τις μικρότητες και ωμότητές του! Η αυτοκρατορία αυτή, παρά τις όποιες αδυναμίες των πρωταγωνιστών της ιστορίας της στάθηκε φάρος πολιτισμού, ενώ η Δύση ζούσε βυθισμένη στη βαρβαρότητα, μετά την κατάλυση του δυτικού ρωμαϊκού κράτους. Και ενοχλεί βέβαια αφάνταστα τους οπαδούς του λεγόμενου διαφωτισμού, το ότι κύριο γνώρισμα αυτής υπήρξε η ορθόδοξη χριστιανική πίστη του λαού της. Φορείς της υλιστικής ιδεολογίας επιχειρούν να ερμηνεύσουν τα πάντα με βάση ιδεοληψίες παραχαράσσοντας τα συμβάντα, προβάλλοντας υπερβαλλόντως τις μελανές σελίδες, που ασφαλώς υπήρξαν, και συγκαλύπτοντας επιμελώς κάθε τι το θαυμαστό.

                Οι από το πνεύμα αυτό εμφορούμενοι θέτουν το ερώτημα: Τι έκανε η Εκκλησία κατά τη μακραίωνη δουλεία υπό τους Οθωμανούς; Και απαντούν πικρόχολα: Συνέπραξε με τους κατακτητές, για προσωπικά οφέλη και πρόσθεσε δεινά στα άλλα των κατακτητών! Ταυτίζουν κατά τρόπο ανέντιμο την Εκκλησία με τον κλήρο και μάλιστα τους επισκόπους και επιχειρούν ανάλυση ανάλογη με εκείνη των πατρώνων τους της Δύσης αστών. Αλλά εκείνοι ανέτρεψαν τη διεφθαρμένη τάξη των κληρονομικώ δικαίω «ευγενών», από την οποία προέρχονταν  οι επίσκοποι και οι καρδινάλιοι. Στη δική μας παράδοση ποτέ δεν ενέσκηψε αυτή η κοινωνική πανούκλα. Και οι επίσκοποι υπήρξαν παιδιά του λαού. Η Εκκλησία λοιπόν, κλήρος και λαός, αγωνίστηκαν να επιβιώσουν υπό φρικτές συνθήκες δουλείας, τις οποίες οι αποδομητές επιχειρούν να εξωραΐσουν! Τί έκανε η Εκκλησία: Κράτησε κοντά της, όσα τέκνα άντεξαν και δεν εξισλαμίστηκαν είτε από τα δελεάσματα είτε από την εξάντληση της αντοχής τους. Τα τέκνα της Εκκλησίας, κληρικοί και λαϊκοί, έκαναν την επανάσταση. Της Εκκλησίας και μόνο. Οι εξισλαμισθέντες συμπολέμησαν με τον κατακτητή. Οι παπικοί των νησιών έμειναν ουδέτεροι. Και οι υλιστές εκφράζονται πικρόχολα κατά του «φανατισμένου όχλου» των ανθενωτικών, που ευθύνονται για την κατάρρευση της αυτοκρατορίας, την οποία απαξιώνουν στο έπακρο!

                Μέμφονται τους κληρικούς που κράτησαν στάση επικριτική κατά του λεγόμενου διαφωτισμού. Με ιδιαίτερη πονηρία διδάσκουν ότι υπήρξαν εχθροί της γνώσης, ενώ γνωρίζουν ότι υπήρξαν πολέμιοι της υλιστικής φιλοσοφίας. Αποκρύπτουν επιμελώς ότι από τους 1500 διδασκάλους του Γένους οι 1000 υπήρξαν κληρικοί, αρκετοί από αυτούς σπουδαγμένοι στη Δύση. Λυσσομανούν κατά του «κρυφού σχολειού» το οποίο παραδίδουν στο λαό μας ως θρύλο, ενώ υπερεγκωμιάζουν τους ριψάσπιδες διανοούμενους, που διέφυγαν στη Δύση, για να διδάξουν τα τέκνα των πλουτοκρατών «ευγενών» και άφησαν τον πονεμένο λαό μας στο σκοτάδι. Και χλευάζουν τον παπά ή τον μοναχό που υπό τον φόβο των κατακτητών δίδαξε τα λίγα κολλυβογράμματα, για να μη λησμονήσει ο λαός μας τη γλώσσα του.

                «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος» είναι ο τίτλος της προκήρυξης του Υψηλάντη. Όλοι ξεσηκώθηκαν με σημαίες που έφεραν τον σταυρό. Τα όπλα ευλογήθηκαν από κληρικούς, και επισκόπους μεταξύ ατών, αρκετοί από τους οποίους υπήρξαν μέλη της Φιλικής Εταιρείας. Οι αποδομητές αυτοπροβάλλονται να γνωρίζουν καλύτερα από εκείνους πού έχυσαν το αίμα τους, γιατί επαναστάτησαν!  «Έλα, παππού μου, να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου» λέει ο λαός μας. Τουρκόφιλος υπήρξε ο πατριάρχης Γρηγόριος, ο άγιος της Εκκλησίας. Ούτε την αγχόνη ούτε τον διασυρμό του λειψάνου του σέβονται. Το πάθος τυφλώνει.

                Δουλωμένοι στη Δύση, από την οποία απορρέει η εξουσία τους, πολιτικοί, πανεπιστημιακοί, κρατικοδίαιτοι διανοούμενοι και οικονομικοί παράγοντες επιχειρούν και την απαξίωση της ένδοξης κλεφτουριάς. Αποσιωπούν τα εβδομήντα επαναστατικά κινήματα, κατά τα οποία χύθηκε άφθονο το αίμα των προγόνων μας, λόγω εξαπάτησής τους από τη δολερή Δύση και την φραγκεμένη ομόδοξη Ρωσία. Προβάλλουν κατά κόρο τη γαλλική επανάσταση, με την οποία επικράτησε η αστική τάξη, η εξ ίσου διεφθαρμένη με την ανατραπείσα τάξη των «ευγενών». Μάλιστα τελευταία, δια στόματος του πρωθυπουργού μας ευχαριστήσαμε και τους επαναστάτες των ΗΠΑ που ενέπνευσαν τους προγόνους μας!

                Ζητούν από τον λαό μας να έχει την αίσθηση του χρέους του προς τις «Μεγάλες δυνάμεις» που μας ελευθέρωσαν και ιδίως την Αγγλία! Αποσιωπούν ότι η τελευταία μας «ελευθέρωσε», για να μας καταστήσει προτεκτοράτο της και μέσω αυτού να λάβουν οι τραπεζίτες που έδρευαν στο έδαφός της τα οφειλόμενα από τα ληστρικά δάνεια, που σπαταλήθηκαν από τους εγκαθέτους των ισχυρών, για τη «αίσια έκβαση» του εμφυλίου πολέμου! Ζητούν να μη λησμονούμε να εκφράζουμε ευγνωμοσύνη σ’ αυτούς που έδειξαν τη σκληρότητα στους αδελφούς Επτανήσιους, όταν τους «απελευθέρωσαν» από τους άλλους δυνάστες τους, τους Βενετούς!

                Οι αγωνιστές έκαναν το τάμα να ανεγείρουν ναό σε εκδήλωση ευγνωμοσύνης στον απελευθερωτή μας, τον Σωτήρα Χριστό. Δεν ετέθη ακόμη ο θεμέλιος λίθος. Δεν απόμεινε ευγνωμοσύνη γι’ Αυτόν, την προσφέραμε όλη στους «προστάτες» μας.

                Η διοικούσα Εκκλησία, που από μακριά θεάται τα τεκταινόμενα στη χώρα μας, δεν έχει δώσει ακόμη την εξήγηση στον λαό μας: Γιατί ο Παπουλάκος, που είχε συλληφθεί δολίως, κατ’ εντολή των Βαυαρών, από τον απωλέσαντα την γενναιότητα Γενναίο Κολοκοτρώνη, είχε εγκλεισθεί δια βίου σε μοναστήρι;

                Πόσα δεινά πρέπει να μας βρουν ακόμη, για να συνέλθουμε;

                                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»                  

 

  Πρόγραμμα Εορτασμού της Εθνικής Επετείου της 25ης Μαρτίου

ΣΤΗ  ΣΙΑΤΙΣΤΑ

 

Γενικός σημαιοστολισμός  όλων των Δημόσιων , Δημοτικών, Ιδιωτικών Καταστημάτων και οικιών, από την ογδόη πρωινή ώρα της 23ης ως τη δύση του ηλίου της 25ης Μαρτίου 2021.

Φωταγώγηση όλων των  Δημοσίων, Δημοτικών και Κοινοτικών  Καταστημάτων, καθώς και των Καταστημάτων των Ν.Π.Δ.Δ. και των Τραπεζών, κατά τις βραδινές ώρες της  24ης και 25ης Μαρτίου 2021.

 

Πέμπτη 25 Μαρτίου 2021

 

ΩΡΑ 7:30 π.μ.: Χαιρετισμός της Ημέρας με χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες.

 

ΩΡΑ 8:00 π.μ.: Έπαρση σημαίας από το Δήμο.

 

ΩΡΑ 10:00 π.μ.: Επίσημη Δοξολογία στους κατά τόπους Ναούς και Eπιμνημόσυνη Δέηση

 

Ο φετινός Εορτασμός της Εθνικής Επετείου της 25ης Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί σύμφωνα με τις κείμενες οδηγίες και διατάξεις εξαιτίας της πανδημίας του κορωνοϊού.

Στην δοξολογία θα παραστούν μόνο οι σημαιοφόροι των σχολείων, ως εκπρόσωποι της μαθητικής κοινότητας.

Σύμφωνα με την , αρ. πρωτ. 20666/18-3-2021 (ΑΔΑ: Ω2ΣΠ46ΜΤΛ6-Υ6Υ)

απόφασης του Υπουργειου Εσωτερικών, από τον κίνδυνο περαιτέρω διασποράς του κορωνοϊού COVID-19 στο σύνολο της Επικράτειας..

 

Οι μαθητικές παρελάσεις δεν θα πραγματοποιηθούν.

 

ΩΡΑ 10:30 π.μ

Ακολουθεί κατάθεση στεφάνων στα Ηρώα των πεσόντων στα κατά τόπους Δημοτικά Διαμερίσματα από τους κ.κ.:

Στην Ιστορική Έδρα του Δήμου Βοΐου - Δημοτική Κοινότητα Νεάπολης

 Ο Δήμαρχος Βοΐου, κ. Χρήστος Ζευκλής, ως εκπρόσωπος όλων των φορέων του Δήμου Βοΐου, της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας και της Ελληνικής Κυβέρνησης

Στην Έδρα του Δήμου Βοΐου - Δημοτική Κοινότητα Σιάτιστας

Ο Αντιδήμαρχος Βοΐου, κ. Γεώργιος Μαγιάγκας, ως εκπρόσωπος όλων των φορέων του Δήμου Βοΐου

 Δημοτική Ενότητα Ασκίου

Τοπική Κοινότητα Εράτυρας

Ο Αντιδήμαρχος Βοΐου, κ. Θεόδωρος Πήττας , ως εκπρόσωπος όλων των φορέων του Δήμου Βοΐου

 Τοπική Κοινότητα Καλονερίου

Η Αντιδήμαρχος Βοΐου κα Ευανθία Νικολαΐδου, ως εκπρόσωπος όλων των φορέων του Δήμου Βοΐου

Τοπική Κοινότητα Τσοτυλίου

H Αντιδήμαρχος Βοΐου, κα Νικολέτα Πάτρα, ως εκπρόσωπος όλων των φορέων του Δήμου Βοΐου

 

Τοπική Κοινότητα Πενταλόφου

Ο Αντιδήμαρχος Βοΐου ,κ. Βασίλειος Ώττας, ως εκπρόσωπος όλων των φορέων του Δήμου Βοΐου

 

ΠΑΡΑΛΗΠΤΕΣ ΓΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Η Ιερά Μητρόπολη Σισανίου και Σιατίστης
Οι Δ/ντές Α/θμιας και Β/θμιαςΕκπ/σης, παρακαλούνται να μεριμνήσουν για θέματα της αρμοδιότητάς τους.
Το Αστυνομικό Τμήμα Βοΐου παρακαλείται για την τήρηση της τάξης

 

 

 

 

 

ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ 1821

“ Άλλοι με το κοντύλι τους κι άλλοι με καριοφίλι,

Όλοι μαζί της λευτεριάς ανάψαν το φιτίλι’’

 

            Μέ τήν εὐκαιρία τῆς μεγάλης γιορτῆς, θέλω νά μνημονεύσω τούς σιωπηλούς ἐργάτες τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας ἐκείνους τούς χαλεπούς καιρούς καί νά ξεφυλλίσω λησμονημένες σελίδες. Ἡ μνήμη γλιστράει, τίς ἅγιες αὐτές ἡμέρες, στά περασμένα καί θέλοντας καί μή περνάει ἀπό τά ἴχνη αὐτῶν πού μέ πάθος πάλαιψαν στούς μαύρους χρόνους τῆς δουλείας, γιά τό φῶς.

            Τούς ἄγνωστους ἀλλά καί τούς γνωστούς. Κυρίως τούς ἄγνωστους. Ἰδιαίτερα ὅλους αὐτούς πού μόχθησαν σέ δύσκολες συνθῆκες μέσα στή σιωπή γιά νά κρατήσουν ἄσβεστο τό πνευματικό φῶς. Τά χρόνια ἐκεῖνα ἡ παιδεία ἀποτελούσε ἐθνική ἀνάγκη, σωτήριο αἴτημα, ἱστορική ἐπιταγή, γιατί μόνον μέσα ἀπό αὐτήν οἱ Ἕλληνες μποροῦσαν νά πετύχουν τήν Ἀνάσταση τοῦ Γένους. Εἶχαν κατανοήσει, εἶχαν πιστέψει, οἱ πρόγονοί μας πῶς ἡ ἐλευθεριά δέ μποροῦσε νά ἔρθει μόνο μέ τά ὅπλα. Θά περνοῦσε καί θά ὁλοκληρώνονταν μέσα ἀπό τά σχολεῖα, τό βιβλίο, τήν ἱστορική μνήμη, τό Ἀλφάβητο, πού θά θέριευαν τήν ἀποσταμένη ἐλπίδα καί θ’ ἄνοιγαν εὐρύτερους ὁρίζοντες γιά τό μεγάλο ξεσηκωμό.

            «Παιδείας ἄμοιρος λαός κι’ ἐλεύθερος δουλοῦται,

Λαός δέ δοῦλος παιδευθείς ἀφ’ ἑαυτού λυτροῦται».

Αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ὅταν σέ δυναστεύει ἡ ἀμάθεια, πῶς εἶναι δυνατόν νά διώξεις τό δυνάστη; Ἡ παιδική προσευχή τοῦ Διάκου «Ὄντας ἡ μαύρη μάνα μου μπροστά σέ μιά εἰκόνα Πλάστη μου μ’ ἐγονάτιζε καί μοὔλεγε νά Δεηθῶ γι’ αὐτούς πού τό χειμῶνα σά λύκοι τρέχαν στά βουνά μέ χιόνια μ’ ἀγριοκαίρια» μᾶς δίνει ζωντανή τήν εἰκόνα. Κάποιοι ἀνδρεῖοι παλληκαράδες πάλευαν μέ τό σπαθί στο χέρι νά σπάσουν τίς βαρειές καί θανατερές ἀλυσίδες γιά νά φέρουν τήν ἃγια λευθεριά. Παράλληλα ὃμως κάποιοι ἄλλοι Ἑλληναράδες ἀγωνίζονταν, μέσα σέ τρομερά δυσμενεῖς συνθῆκες, νά διδάξουν στούς σκλαβωμένους Γραικούς «Τί εἴχανε, τί χάσανε, τι τους πρέπει» καί νά ἀπαλλάξουν τους συμπατριῶτες τους ἀπό τόν ἴδιο τόν κακό ἑαυτό τους. Κράτος δέν ὑπῆρχε. οὔτε αὐτάδελφο Ἔθνος νά βοηθήσει, ἐκτός ἀπό κάποιες Ἑλληνικές Κοινότητες τοῦ ἐξωτερικοῦ.

Συνεπῶς ἡ Παιδεία ἔπρεπε νά ἀντλήσει κατ’ εὐθείαν ἀπό τήν καρδιά τοῦ λαοῦ. Κι’ ἐκεῖ βρῆκε μιά σπάνια ἀνταπόκριση. Ὅτι ἔπρεπε νά γίνει, ἔπρεπε οἱ Ἕλληνες νά τό κάνουν μόνοι τους. Κατάφεραν λοιπόν οἱ σιωπηλοί ἄγνωστοι διδάχοι νά ἀποκαταστήσουν ἕνα κλειστό κύκλωμα, μέσα στίς λαϊκές μάζες, γεμᾶτο δύναμη καί παλμό πού ἕλκονταν, σάν τά ἔντομα ἀπό ζείδωρο φῶς.

Σ’ αὐτόν τόν κρυφό ἀγώνα τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς αὐτογνωσίας, ἐπιθυμοῦσαν νά ἐνταχθοῦν ὅλοι οἱ ἀνώνυμοι Ἕλληνες, γι’ αὐτό καί ὑπῆρξε παλλαϊκή, ἡ συμμετοχή τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων στην κρυφή ἐκπαιδευτική λειτουργία. Ἀπό αὐτήν περίμεναν «νά μετακενώση τά φῶτα εἰς τήν παλαιάν πλήν ἐσβυσμένην ἑστίαν των, εἰς την ἑλληνικήν γῆν». Αὐτή «νά ἀνακαλέση τήν προγονικήν των λαμπρότητα, νά διαλύση τήν ἀχλύν τῆς ἀμαθείας ἀπό τά ὄμματά των καί νά τους δείξη τόν μόνον ἀσφαλῆ δρόμον, ὅστις δύναται νά τούς φέρη ἀπό τά βάραθρα τῆς ἀδοξίας εἰς τόν κολοφῶντα τῆς δόξης».

Ὅλη αὐτή ἡ ἀναγνώριση προχωροῦσε, εἰσχωροῦσε καί ἁπλώνονταν σε εὐρύτερα στρώματα τοῦ σκλάβου, ἀλλά καί τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς ξένης. Κοινή ἀντίληψη ἦταν ὅτι ἡ ἑλληνική παιδεία θά προετοίμαζε τήν Παλιγγενεσία. Ὅλοι ἀνέμεναν ἀπό τά διάφορα παιδευτήρια τῆς δούλης, Πατρίδος, νά ἐξέλθει ἔνοπλη ἡ ἐλευθερία, μέ σπαθί κοφτερό. Αὐτό καί ἔγινε. Ὅταν ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ὅταν ἔφθασε ἡ ὥρα, ὅταν ἐπέστη ἡ στιγμή, τό Ἑλληνικό Ἔθνος παρουσίασε στήν ἀνθρωπότητα ἕνα μεγάλο καινούργιο φανέρωμά του, ἔδειξε τήν παρουσία κι ἔτσι φανέρωσε πάλι τήν ἀρετή του καί τήν ἠθική του δύναμη. Ἀδιαφόρησε ὁλότελα γιά τή γνώμη των τότε ἰσχυρῶν καί ἀπέδειξε, ὅτι εἶχε μείνει ἄγρυπνο μέσα στούς αἰῶνες τῆς Τουρκικῆς δουλείας, ἄγρυπνο στήν ψυχή κι ἐλεύθερο στό πνεῦμα, τήν ὥρα πού ὅλοι πίστευαν ὅτι ἦταν πεθαμένο.

Ἡ παιδεία μέ τούς πνευματικούς της ἀνθρώπους ἔκανε τό θαῦμα. Φλόγισε τις ψυχές. Ἀνάστησε στη συνείδηση τοῦ δούλου γένους τό ἔνδοξο παρελθόν τῆς φυλῆς. Δημιούργησε τό συναίσθημα τῆς φυλετικῆς ὑπεροχῆς ἔναντι τοῦ δυνάστη. Ἡ ἐθνική ψυχή αἰσθάνθηκε βαθιά τό ἅγιο συναίσθημα τῆς ντροπῆς. Καί ὅταν ἕνα ἔθνος αἰσθάνεται ντροπή για τό κατάντημά του, ἑτοιμάζεται για το μεγάλο πήδημα τῆς ζωῆς ἤ τοῦ θανάτου.

Εἶναι γεγονός ἀναμφισβήτητο ὅτι ἡ Ελληνική Παιδεία, τά Ἑλληνικά γράμματα παρασκεύασαν τό 21, κατάφαση τῆς ἑλληνικῆς ἀρετῆς καί ἀνάσταση τοῦ φιλελεύθερου καί ἀνθρωπιστικοῦ πνεύματος τῆς Ἑλλάδας: Τά ἑλληνικά γράμματα μέσω τῶν ἐκπροσώπων τους εἶχαν καταθέσει ἀκυρωτική ἔνσταση στήν ἐπιταγή τῆς Ἱστορίας νά ἐκλείψει ἀπό τά ἐλεύθερα Ἔθνη ἡ Ἑλλάδα. Οἱ υπηρέτες τους διέπλασαν τό ἀρειμάνιο ἦθος τῶν παλληκαριῶν τοῦ Ἱερού Ἀγῶνα καί ἐνστάλαξαν πόθο ἐλευθερίας σ’ ὅλο τό Ἔθνος.

Στο βαρύ κύλημα τῶν αἰώνων τῆς σκλαβιᾶς, οἱ δασκαλοκαλόγεροι καί οἱ δάσκαλοι κράτησαν τό σπινθῆρα τῆς ἐθνικῆς ἐλπίδας παραχωμένο στά λιβανιστήρια τῶν ταπεινωμένων μας ναῶν, ἀποσκεπασμένο στοῦ Κρυφοῦ Σχολειοῦ τίς φυλλάδες, φανερωμένο καί βροντόλαλο στοῦ Δημοτικοῦ τραγουδιοῦ τους περήφανους στίχους. Αὐτοί ἀνάθρεψαν τήν ἑλληνική λεβεντιά. Αὐτοί ἀνάφλεξαν τό ἐθνικό αἴσθημα. Αὐτοί ἀναπτέρωσαν τό ἐθνικό φρόνημα. Κάπου ἐκεῖ στά θεμέλια τοῦ ἑλληνισμοῦ, κάπου ἐκεῖ στά τρίσβαθα τῆς Ἱστορίας, ἕνα ἀμόνι πλατύ καί πελώριο εἶχαν στήσει. Ξέστηθοι καί ξεμπράτσωτοι, χαλκιάδες τρομεροί, μέ διάπλατα τά σκέλη κολλημένα στή λάσπη τῶν αἱμάτων καί τοῦ ἱδρώτα τῆς γῆς μας, σφυροκοποῦσαν πάνω στό ἀμόνι, τοῦ ἔθνους μέ βόγγο καί μέ μαστοριά τήν ψυχή τῶν Ἑλλήνων. Για νά τήν κάνουν πλεούμενο, γιά νά τήν κάνουν καρυοφίλι, γιά νά τήν κάνουν σπαθί. Πλεούμενο γιά νά ἐξουσιάζουν τή θάλασσα, καρυοφίλι γιά νά σπέρνουν τό θάνατο στόν τύραννο, σπαθί για νά θερίζουν τούς καρπούς τῆς Ἐλευθερίας, πού σέ λίγο θά ξεπηδοῦσε ἀπό τά ἱερά κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων. Μιᾶς ἐλευθερίας φυτρωμένης ἀπό τίς ἀντικειμενικές συνθῆκες πού γέννησαν τά χρόνια ἐκεῖνα τά παλιά καί εὐλογημένα. Δουλεμένης ἀπό τίς ὑποκειμενικές δυνάμεις, πού κράτησαν κι ἀναπτύχθησαν σ’ αὐτά. Φουντωμένης ἀπό τίς ἰδέες τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Ἀνθρώπου. Ἀντρειωμένης μέ τό «πάλα καί τό πέννα». Ὁλόφλογης κι ὁλόπυρης. Γερά νά κρατάει καί στό χρέος τό ἐθνικό καί ἀνθρώπινο πάντα νά καλεῖ γιά τοῦ Ἔθνους καί τῶν Ἑλλήνων τό καλό.

Σ’ αὐτούς τούς ἄγνωστους, τούς ἀνώνυμους θέλω νά ἀποτίσω φόρο τιμῆς καί νά κάψω τό λιβανωτό μου. Καί στό ἀθάνατο Ἑλληνικό πνεῦμα νά δώσω τά πρωτεῖα γιά τήν ἐπιβίωσή μας. Δεν ἦταν δυνατόν χωρίς αὐτό, ἕνα τόσο ὀλιγάνθρωπο ἔθνος, ὅπως οἱ Ἕλληνες, νά ἐπιζήσει καί νά μήν ἐξαφανισθεῖ ἀπό προσώπου τῆς γῆς.

Ἀπό αὐτούς κι’ ἀπό τό ἀθάνατο ἑλληνικό πνεῦμα ἄς ἐμπνευσθεῖ σήμερα ἡ ἑλληνική νεολαία ἡ χρυσή ἐλπίδα τοῦ ἔθνους, τό αὔριο τῆς φυλῆς μας, τό χρυσοπρόσωπο, πολύχυμο, πολύχρωμο ἔαρ τῆς Πατρίδος μας ἡ ὁποία ἀνέρχεται σάν τά στάχυα κι’ ἀνοίγει τά βλέφαρά της στό ἀκτινοβόλημα τῆς μεσημβρίας κι’ ἄς μεταβληθεῖ σ’ ἕνα μεγάλο ἔμψυχο πυρῆνα πού θά ἀρχηγεύσει τό ἔθνος μας, στό δρόμο τοῦ μέλλοντος. Μόνον ἔτσι θά μπορέσει νά ἐπιτελέσει ἡ Πατρίδα μας τό πνευματικό της χρέος στό ἀκέραιο: νά δώσει φῶς.

«Ὀλίγο φῶς καί μακρινό

σέ μέγα σκότος κι’ ἔρμο».

Εὐθύμιος Ράλλης

Τσοτυλιώτης

 

O κ. Ευθύμιος Ράλλης, Τσοτυλιώτης είναι πρώην Επιθ/ητής Δημοτικής Εκπαίδευσης, μονίμως στη Θεσσαλονίκη.

 

200 χρόνια από το 1821. Τάσα Σιόμου

 

Τα παθήματα των ηρωικών συμβόλων: Γ. ΛΑΣΣΑΝΗΣ, 1776- 1870.

Η ΚΟΖΑΝΗ, χάρη στους εμπόρους της, 17ος- 18ος αι., τους λόγιους και τους σπουδαστές της στη Μεσευρώπη, συγκαταλέγεται στο Δυτικό Τρίγωνο διάδοσης του Διαφωτισμού στον ελλαδικό χώρο, με έδρα τα Γιάννενα, στη σύνδεση Γεωγραφίας και Ιστορίας.

‘Ετσι, η εθνοτική ιδέα που αναπτύσσεται αυτή την περίοδο στην Ευρώπη γίνεται επαναστατική, απελευθερωτική για την αναγέννηση του έθνους κι οι νέες ιδέες του Διαφωτισμού γρήγορα κομίστηκαν στη μικρή αναπτυσσόμενη οικονομικά και πνευματικά , βαλκάνια πόλη μας.

Σ αυτό το κλίμα γαλουχημένος ο ιδιαίτερα ευφυής Γ. Λασσάνης, 16χρονος εγκαταλείπει τη χήρα μητέρα του και καταφεύγει στον Όλυμπο, κοντά στον θείο του Καπιτάν- Πρασινονικόλα, που δρούσε εκεί κυνηγημένος από τον Αλή – Πασά.

Στο αυτοσχέδιο δρομολόγιο της επανάστασής του ήταν χαρακτηριστική η διαδρομή του: Στα 20 βρίσκεται στη Βουδαπέστη, 4 χρόνια στη Λειψία για σπουδές, ακολουθεί η Μολδαβία κι η Οδησσός όπου διδάσκει στην Ελληνοεμπορική Σχολή, μεταφράζοντας, γράφοντας σχολικά συγγράμματα, ιστορικά και λογοτεχνικά δοκίμια, πατριωτικά θεατρικά έργα για την αυτοσυνειδησία του έθνους. Εκεί μυείται στη Φιλική Εταιρεία, γνωρίζει τον Αλ. Υψηλάντη, γίνεται υπασπιστής του και δεν τον εγκαταλείπει ως το τέλος.

Ως πολεμιστής παίρνει μέρος και κινδυνεύει στη μάχη του Δραγατσανίου και φυλακίζεται για 7 χρόνια στις φυλακές του Μέττερνιχ μαζί με τον Αλ. Υψηλάντη. Όταν αποφυλακίζεται ταξιδεύει στη Ρωσία, στο Παρίσι, στο Μόναχο κι όταν επιστρέφει στην επαναστατημένη Ελλάδα, μάχεται στις τελευταίες μάχες της, μάχη της Πέτρας, υπό τον Δ. Υψηλάντη. Στην παλιγγενεσία αναλαμβάνει υψηλά πολιτικά καθήκοντα, χωρίς να ξεχνάει τη γενέτειρα ευεργετώντάς την.΄

Οι Δημοτικές Αρχές τιμώντας την πατριωτική του συνεισφορά διεκδίκησαν άκαρπα το Αρχείο του από τη Βιβλιοθήκη της Βουλής και τη μετακομιδή των οστών του από την Αθήνα, πέτυχαν όμως την αγορά, αναπαλαίωση και λειτουργία του αρχοντικού του ως Χαρτοθήκη, κυρίως όμως καθιέρωσαν τη μορφή του ως έμβλημα του Δήμου.

Τα σύμβολά μας, ως κοινωνικά στοιχεία (όχι ο λογότυπος, αντιδάνειο από την αγγλική, αναφερόμενος κυρίως σε εταιρίες) δεν είναι απλώς εικαστικά στοιχεία, είναι φορτισμένα ιδεολογικά, εκφράζουν τη αίσθηση του συνανήκειν, ενισχύουν τον κοινωνικό αρμό, διαμορφώνουν την ταυτότητά μας ως στοιχείο διαλόγου, διακριτής και συνεχούς ύπαρξης στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Ως απόσταγμα χρόνων και ποικίλων παραγόντων μας καθορίζουν, μας συνεγείρουν, δεν μας διαφημίζουν εξάπτοντας την περιέργεια, δεν στοχεύουν στον άκρατο καταναλωτισμό.

Το ταξίδι τους στο χρόνο δεν τα παλιώνει, δεν τα αχρηστεύει από την πολυχρησία, αντιθέτως τα ενδυναμώνει, τα καθαγιάζει, κυρίως όσο το περιεχόμενό τους (σημαινόμενο) παραμένει επίκαιρο και η μορφή (σημαίνον) το υπηρετεί.

Μόνον η σύνδεσή τους με τον ολοκληρωτισμό, με αποτρόπαιες πράξεις τα καθιστά προσωρινά

Στη δική μας κοινωνία , η επιλογή προσώπου ως εμβλήματος και μάλιστα διανοητή , αφιερωμένου με όποιο κόστος στην απελευθέρωση της πατρίδας, αισθητοποιεί καλύτερα την ιδέα της ανυπακοής, της αντίστασης στον ξένο ζυγό αιώνων ή σε οποιοδήποτε ζυγό, διαρρηγνύει την επικρατούσα ατομικοκρατία, δημιουργεί συλλογική, πατριωτική συνείδηση και συρρικνώνει την πιθανότητα εκμετάλλευσής της από ακραίους κύκλους.

Κατ΄αυτόν τον τρόπο συνομιλεί με την επικαιρότητα, αναδεικνύει το μοντέρνο ως διαρκές στοιχείο αμφισβήτησης του κατεστημένου, γονιμοποιεί τη δράση για το όραμα της ελευθερίας και ενοποιεί με διαχρονικές ανθρώπινες αξίες.

Οι Δήμοι ως πολυσύνθετοι οργανισμοί τοπικής διοίκησης στοχεύουν μεν στην ευζωία των πολιτών, στην πρόοδό τους, δεν είναι όμως φορείς αποκλειστικά κατανάλωσης και κερδοφορίας. Οι Δήμοι ως τόποι είναι κυρίως οι άνθρωποί τους και οι ιδέες τους και δεν είναι αποσπασματικά τα αγαθά της γης ή του πολιτισμού, παρόλη την αλληλεπίδραση.

Το 2010, με τον Καλλικρατικό νόμο επιχειρήθηκε η συγκεντροποίηση- συγχώνευση των Δήμων, ως απόπειρα απομάκρυνσης των πολιτών από τα πολιτικά πράγματα, μαζοποίησης και χειραγώγησης. Το 2011 το σχέδιο αυτό συνοδεύτηκε από την κατάργηση των συμβόλων των Δήμων είτε για την αποκοπή τους από το ιστορικό παρελθόν, είτε για την αποφυγή αντεγκλήσεων.

Όμως, τίποτα δεν εμπόδιζε την επανοικειοποίηση των παλιών συμβόλων μετά από διάλογο. Η άψογη διαδικασία του Δήμου Κοζάνης για την αναζήτηση νέου συμβόλου, ανεικονικού και αφαιρετικού, αποτέλεσε τη δεύτερη κατάργηση του προηγούμενου συμβόλου.

Η συνέργεια δυο Δημοτικών αρχών ήταν αρκετή για την κατάργηση του ιερού συμβόλου, για τον εξοβελισμό του. Η πρώτη Δημ Αρχή, κ Μαλούτα, έστησε την επιτροπή για την αναζήτηση και πρόταση νέου συμβόλου και η δεύτερη Δημ. Αρχή κ. Ιωαννίδη, ολοκλήρωσε τη διαδικασία με την υπερψήφιση του νέου συμβόλου και την αδιαφορία της προηγούμενης Αρχής που δήλωσε ΠΑΡΩΝ, Οκτ 2017.

Επειδή στη συνέχεια η έγκριση προσέκρουσε στη γραφειοκρατία του αρμόδιου Υπουργείου, έχει μια χρυσή ευκαιρία ο Δήμος Κοζάνης να εγκαινιάσει τη συμμετοχή στον εορτασμό των 200 χρόνων απελευθέρωσης, επαναφέροντας, αποκαθιστώντας, τιμώντας αυτούς που αποτίναξαν τη σκλαβιά με το ΑΙΜΑ τους.

Οι αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου είναι τυπικά σεβαστές.

Εκκρεμεί όμως η εγκόλπωσή τους από τους δημότες, αφού σχετίζεται με το σεβασμό της τοπικής ιστορίας και της ιστορικής συνείδησης ως ανατρεπτικής δύναμης.

Και κυρίως, εκκρεμεί η ανατροπή τέτοιων αποφάσεων για ιστορικές φυσιογνωμίες που μας κληροδοτούν την έννοια της αντίστασης απέναντι σε κάθε καταπίεση ακόμα κι υπό νέους όρους και νέους τρόπους, σαν αυτούς που ζούμε υπό την τρομοκρατία της ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ…

Καλή λευτεριά, Τάσα Σιόμου

ΥΓ. Από τον όρκο της Φιλικής Εταιρίας:

Ω αγία και αθλία πατρίς, είμαι όλος αφιερωμένος εις εσέ.

 

ΤΑΓΑΡΑΣ

Στοιχεια επικοινωνιας

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στα ακόλουθα στοιχεία

Εφημερίδα ΘΑΡΡΟΣ Δυτικής Μακεδονίας

  Τσόντζα 2 Κοζάνη

  +30 2461038611

  +30 2461034611

  tharos@otenet.gr

Πρωτοσελιδα Εφημεριδων

Εφημερευοντα Φαρμακεια

Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΚΟΖΑΝΗΣ