Ο Ελληνισμός του Μπουένος Άιρες

ΤΙΜΑ  ΤΑ  200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ  ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ  ΤΟΥ  1821

Στο μακρινό Μπουένος Άιρες, το επονομαζόμενο «Παρίσι του νότου», την πόλη των χρωμάτων, του ποδοσφαίρου και του τάνγκο, οι Έλληνες που ζουν εκεί από δεκαετίες κρατούν ψηλά το λάβαρο του Ελληνισμού, θυμούνται και τιμούν τους ήρωες της Επανάστασης του 1821 και συμμετέχουν με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο στους εορτασμούς της επετείου των 200 χρόνων από το μεγάλο ιστορικό γεγονός.

Στην Επανάσταση παραπέμπει άλλωστε και το όνομα της Ελληνικής Ένωσης Πελοποννήσου «Ο Γέρος της Μοριάς», η οποία όχι μόνο διοργάνωσε γιορτή για την 25η Μαρτίου στην πρωτεύουσα της Αργεντινής, αλλά έχει σχεδιάσει και μια σειρά πολιτιστικών εκδηλώσεων, με ομιλητές -Έλληνες και μη- για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του ‘21, ο τρόπος διοργάνωσης των οποίων -ηλεκτρονικά ή με φυσική παρουσία- θα εξαρτηθεί από την πορεία της πανδημίας.

Με φωτισμένο το κτίριο της Ένωσης και την ελληνική σημαία ψηλά, η εθνική επέτειος γιορτάστηκε με κάθε λαμπρότητα στη μακρινή Αργεντινή, με τον πρόεδρο του συλλόγου Όσκαρ Μελετίου ν' αναφέρεται με βαθιά συγκίνηση σε όλους τους Έλληνες που πολέμησαν και χάραξαν τον δρόμο προς την ελευθερία. Αυτούς που είτε ορμώμενοι από την Πελοπόννησο, το Ιόνιο και τα Δωδεκάνησα, είτε από κάθε άλλη γωνιά της γης συνεισέφεραν με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο στην Επανάσταση, που απάλλαξε τον Ελληνισμό από τον οθωμανικό ζυγό.

Στην εκδήλωση, στην οποία έδωσαν το «παρών» η πρέσβης της Ελλάδας στην Αργεντινή Ελισάβετ Φωτιάδου, ο πρόξενος Φώτης Φιλέντας, εκπρόσωποι των αρχών του Μπουένος Άιρες, η γενική διευθύντρια Κοινοτήτων του Μπουένος Άιρες Μερσέντες Μπάρμπαρα και μέλη αδελφών σωματείων, ο κ. Μελετίου αναφέρθηκε επίσης στις προσπάθειες που καταβάλλονται για να συνεχιστεί η παράδοση, η διάδοση του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής γλώσσας.

Άλλωστε, στόχος της Ελληνικής Πελοποννησιακής Ένωσης, της μοναδικής ένωσης Πελοποννησίων όχι μόνο στο Μπουένος Άιρες αλλά σε όλη την Αργεντινή, όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρώην πρόεδρος και μέλος της Μάριος Παναγόπουλος, είναι να καλλιεργήσει και να διατηρήσει ζωντανό τον ελληνικό πολιτισμό, μέσω της γλώσσας, των χορών, της γαστρονομίας και των εθίμων του, τόσο για τους Έλληνες όσο και για τους φιλέλληνες.

Η Ελληνική Ένωση Πελοποννήσου «Ο Γέρος του Μοριά» ιδρύθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1962 από περίπου 500 οικογένειες με κοινό χαρακτηριστικό την καταγωγή τους: ήταν Πελοποννήσιοι! Άλλωστε, το γεγονός ότι το 80% των Ελλήνων που ζούσαν τότε στην περιοχή ήταν Πελοποννήσιοι ήταν το χαρακτηριστικό εκείνο που «γέννησε» την ιδέα ενός συλλόγου εμπνευσμένου από το έργο του μεγάλου ήρωα του '21 Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της Ένωσης http://peloponense.org.ar/, τη στιγμή της ίδρυσής της, η κοινότητα είχε 1800 μέλη και μέχρι το 1965, η ομάδα νεολαίας της αποτελούνταν από 170 νέες και νέους. Μέχρι το 1965, οι συναντήσεις είχαν μάλλον ...οικογενειακό χαρακτήρα, αφού γίνονταν στα σπίτια των μελών της κοινότητας ή σε διάφορους άλλους χώρους. Ωστόσο, «ο Γέρος του Μοριά» απέκτησε έδρα τη χρονιά εκείνη, αγοράζοντας το κτίριο όπου στεγάζεται έως σήμερα, εκεί που πραγματοποιήθηκε και ο επετειακός εορτασμός της 25ης Μαρτίου.

Από μικρό παιδί στην Αργεντινή και διαβαίνοντας ήδη την έκτη δεκαετία της ζωής του, ο κ. Παναγόπουλος, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος την περίοδο 2005-2017, θυμάται πως η Ένωση απέκτησε με μικρά και σταθερά βήματα σημαντική παρουσία στο Μπουένος Άιρες, διοργανώνοντας πληθώρα δράσεων και εκδηλώσεων στα 59 χρόνια ζωής της όχι μόνο για τον Ελληνισμό του Μπουένος Άιρες αλλά και για τους πολλούς φιλέλληνες, αφού, όπως λέει χαρακτηριστικά, οι Αργεντινοί αγαπούν πολύ την Ελλάδα!

Μαθήματα γλώσσας και χορού, εκδηλώσεις με γνωστούς καλλιτέχνες από την Ελλάδα, αλλά και ένα σχολείο, κάθε Σάββατο, για μικρά παιδιά μέχρι 12 ετών που μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα είναι μερικές μόνο από τις δράσεις του δραστήριου ελληνικού συλλόγου, που ακόμη κι εν μέσω πανδημίας δεν ξεχνά να στήνει «γέφυρες» επικοινωνίας με την Ελλάδα.

Σ.Παπ.

 

 

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΠΟΙΗΣΗΣ

«1821-2021, 200 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ»

ΠΟΥ ΠΡΟΚΗΡΥΞΕ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

 

 Ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του Διεθνούς Διαγωνισμού Ποίησης στην Ελληνική Γλώσσα, που προκήρυξε το Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης (EUARCE) της Ελλάδος στο πλαίσιο της 200ής Επετείου της Ελληνικής Επανάστασης.

 

Ο Διαγωνισμός - που στέφθηκε από την αναμενόμενη επιτυχία με πλήθος συμμετοχών από όλη την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ομογένεια - διοργανώθηκε με την αιγίδα της Τιμητικής Επιτροπής των Επετειακών Πολιτιστικών Εορτών του EUARCE και την τιμητική  συνεργασία:

-του αμερικανικού ομογενειακού οργανισμού Αμερικανο-ελληνικό Ίδρυμα Δυτικής Πενσυλβάνια (AHFWP)-Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο και Μουσείο της Παράδοσης,

-της Αμερικανικής Εταιρείας Βυζαντινής Μουσικής και Υμνολογίας (ASBMH) – Πρόγραμμα Βυζαντινών Σπουδών  Πανεπιστημίου Pittsburgh (USA) και

-του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Λογοτεχνίας (A.I.C.L. Paris).

 

Η Επιτροπή Αξιολόγησης του Διαγωνισμού αποτελούμενη από τους λογοτέχνες και κριτικούς Ευάγγελο Ανδρέου, Κώστα Βαλέτα, Μαριάννα Βλάχου, Δημήτρη Ηλιόπουλο και Δημήτρη Καραμβάλη, αποφάσισε:

 

-την απονομή Διπλωμάτων Διάκρισης στους: Γιάννη Γερογιάννη (Αθήνα), Θανάση Γάκη (Θεσσαλονίκη), Ρούλα Γαλάνη (Πρέβεζα), Αντώνη Ευθυμίου (Αθήνα), Παρασκευή Κοψιδά-Βρεττού (Λευκάδα), Δέσποινα Κώτση (Καματερό Αττικής), Θεοχάρη Τσάμπουρα (Θεσσαλονίκη)

-την επίδοση συγχαρητήριων Διπλωμάτων στους: Εσσάμ-Θεόδωρο Αλαντάση (Πεδινή Ιωαννίνων), Δημήτριο Αποστόλου (Λιβαδειά), Βασίλειο Βλαχάκο (Σπάρτη), Θάλεια Ευαγγέλου-Ευαγγελοπούλου (Καρδίτσα), Χρυσαυγή Καπέλλα-Παπαδημητρίου (Λάρισα), Θεοφάνη Β. Κουλιόπουλο (Λάρισα), Παναγιώτη Κουμπούρα (Ακράτα Αιγιαλείας), Πάνο Κούρβα (Αθήνα), Μίλτο Ντόβα (Πέραμα Ιωάννινα), Ιωάννα Παλαία-Φραγκοπούλου (Τρίπολη), Γεώργιο Παπαευθυμίου (Μαρούσι), Ελπινίκη Παπακωνσταντίνου (Λεμεσός), Γιώργο Παπασταθόπουλο (Αίγιο), Κωνσταντίνο Παπατσιμούλη (Καρδίτσα), Ιωάννη Πρίγκο (Βόλος), Καλλιόπη Σπιτά-Μπαλαμώτη (Αθήνα), Γεώργιο Νικ.Τζανόπουλο (Άγιος Νικόλαος Κρήτης), Μελίνα Τριανταφυλλίδου (Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης), Ευάγγελο Τσακνάκη (Ελασσόνα), Ελευθέριο Τσάφο (Νέα Υόρκη, U.S.A.), Δήμητρα Τσούπου (Καρδίτσα) και Σταύρο Φωτάκη (Ηλιούπολη, Αθήνα).

-την απονομή μαθητικού βραβείου στις: Αλεξάνδρα Μαστοράκη (Πειραιάς, 1ο Βραβείο), Αντιγόνη Λαπατά (Πειραιάς, 2ο Βραβείο), Ειρήνη Κανελλοπούλου (Αθήνα, 3ο Βραβείο) και

-την επίδοση μαθητικών συγχαρητήριων Διπλωμάτων στους Σάββα Αλεξόπουλο (Πάφος), Μαρία Ευθυμίου (Κοίλη, Πάφος), Παναγιώτα Κάπονα (Αναβαργός, Πάφος), Μαρία Κυπριανού (Λατσιά, Κύπρος), Νικόλαο Μιλτιάδους (Κάτω Λακατάμεια, Λευκωσία ), Μαρία Παντελή (Φρέναρος, Αμμόχωστος) και Ευδοκία Πέτρου (Φρέναρος, Αμμόχωστος).

 

Σημειώνεται ότι η ημερομηνία της εσπερίδας απονομής θα ανακοινωθεί αφού προκύψουν οι συνθήκες άρσης των περιοριστικών μέτρων λόγω covid19.

 

 

Το Νομισματικό Πρόγραμμα της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» για τα 200 χρόνια μετά την Επανάσταση.

 

 

MIA  ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΣΠΑΝΙΑΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ  ΑΝΑΔΕΙΚΝΕΙΕΙ  ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΑΙΩΝΕΣ  ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ  ΜΑΣ

 

 

Κεντρικό σημείο αναφοράς της επετείου των 200 χρόνων μετά την Επανάσταση και ξεχωριστό ενθύμιο ιδιαίτερης αισθητικής και συναισθηματικής αξίας αποτελεί η συλλογή των 14 συλλεκτικών νομισμάτων του Νομισματικού Προγράμματος της Επιτροπής «Ελλάδα 2021», που υλοποιήθηκε με απόφαση του Υπουργείου Οικονομικών και με την ευγενική χορηγία της Τράπεζας της Ελλάδας, μετά από εισήγηση της Επιτροπής «Ελλάδα 2021».

 

Τα συλλεκτικά νομίσματα, μοναδικά έργα τέχνης που φέρουν τη σφραγίδα της απαράμιλλης ποιότητας και της υψηλής τεχνικής των διεθνώς βραβευμένων χαρακτών του Εθνικού Νομισματοκοπείου, είναι μια συνέχεια της μεγάλης νομισματικής παράδοσης της χώρας μας και απεικονίζουν ιστορικούς σταθμούς της νεότερης ιστορίας μας και εμβληματικές προσωπικότητες, από κάθε περιοχή της Ελλάδας.

 

Φιλοδοξία του Νομισματικού Προγράμματος είναι να κρατηθεί για πάντα ζωντανή στη μνήμη και στην καρδιά των Ελληνίδων και των Ελλήνων η διακοσιετηρίδα της Επανάστασης, να μάθουν οι νεότερες γενιές τη σύγχρονη ιστορία μας, μέσα από μια νομισματική συλλογή μεγάλης συμβολικής σημασίας,  αλλά και να βρει κάθε νόμισμα τη θέση του, ως ενθύμιο της δικής μας συμμετοχής, στα διακοσιοστά γενέθλια της σύγχρονης Ελλάδας.

 

Η απόκτηση των νομισμάτων συμβάλλει, επίσης, στην υλοποίηση επετειακών δράσεων και εκδηλώσεων της Επιτροπής «Ελλάδα 2021», τόσο στην Ελλάδα όσο και στο Εξωτερικό. Το Νομισματικό Πρόγραμμα είναι το βασικό έσοδο της Επιτροπής, αφού είναι γνωστό ότι δεν λαμβάνει κρατική επιχορήγηση, και μέσα από αυτό χρηματοδοτούνται δράσεις τα οφέλη των οποίων επιστρέφουν στην κοινωνία.

 

Τι περιλαμβάνει το Νομισματικό Πρόγραμμα της Επιτροπής «Ελλάδα 2021»

 

Το Νομισματικό Πρόγραμμα αναδεικνύει τα 200 χρόνια της σύγχρονης ιστορίας μας, μέσα από 14 νομίσματα, σε τρεις σειρές:

 

Η πρώτη σειρά αφορά τα διμεταλλικά νομίσματα και περιλαμβάνει τα δύο πρώτα νομίσματα του Ελληνικού κράτους, τον Φοίνικα του 1828 και τη Δραχμή του 1832, που κυκλοφορούν ξανά.

 

Το Νομισματικό Πρόγραμμα περιλαμβάνει, επίσης, οκτώ αργυρά νομίσματα που αναφέρονται στις επεκτάσεις του ελληνικού κράτους και απεικονίζουν τις εμβληματικές προσωπικότητες της κάθε περιοχής της Ελλάδας:

 

  • Το πρώτο Ελληνικό κράτος, με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
  • Τα Επτάνησα, με τον Ιωάννη Καποδίστρια.
  • Η Θεσσαλία και η Άρτα, με τον Ρήγα Φεραίο-Βελεστινλή.
  • Η Κρήτη, με τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
  • Η Μακεδονία και τα Νησιά του Βορείου και του Ανατολικού Αιγαίου, με τον Παύλο Μελά.
  • Η Ήπειρος, με τον Αθανάσιο Τσακάλωφ.
  • Η Θράκη, με τον Γεώργιο Βιζυηνό.
  • Τα Δωδεκάνησα, με την κυρά της Ρω

 

Τέλος, το Νομισματικό Πρόγραμμα ολοκληρώνεται με την τρίτη σειρά νομισμάτων, τα τέσσερα χρυσά νομίσματα που αποτυπώνουν χαρακτηριστικές ελληνικές σημαίες και διατίθενται αποκλειστικά ως μέρος της πλήρους κασετίνας, που περιλαμβάνει και τα 14 νομίσματα της συλλογής.

 

Τα 14 νομίσματα κυκλοφορούν σε περιορισμένο αριθμό, ενώ οι μήτρες τους θα καταστραφούν αμέσως μόλις ολοκληρωθεί η παραγωγή του προβλεπόμενου αριθμού για το καθένα από αυτά, προσδίδοντάς τους σπάνια συλλεκτική αξία.

 

Τα συλλεκτικά νομίσματα διατίθενται από την Επιτροπή «Ελλάδα 2021» μέσω του e-shop της στον σύνδεσμό: shop.greece2021.gr

 

Επανάσταση του 1821

Απριλίου 04, 2021

Επανάσταση του 1821: Αλήθειες και ψέματα. Αναστάσιος Σεμίζογλου

Το κίνημα του εθνομηδενισμού στην πατρίδα μας επιχειρεί να διαστρεβλώσει τα ιστορικά δεδομένα, τα αρχεία και τις πηγές της επανάστασης του 1821 αμφισβητώντας τον εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα του, την καταλυτική συμμετοχή και   προσφορά του Ορθόδοξου Κλήρου στον αγώνα. Πάγια τακτική τους είναι να αποκόψουν την επανάσταση  από την πρώτη συνιστώσα της, την αγία πίστη  του  Χριστού που είναι η ανατολική ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία μας. Δεν φείδονται  και της φιλοδοξίας τους να διαβάλλουν και τη δεύτερη συνιστώσα τον εθνικό και πατριωτικό της χαρακτήρα. Επιτίθενται κατά της πατρίδας, κατά της φιλοπατρίας.  Το εθνομηδενιστικό κίνημα στην Ελλάδα είναι ενταγμένο στο γενικό κίνημα της παγκοσμιοποίησης που τείνει να αφανίσει έθνη και λαούς, να αναμίξει θρησκείες και δόγματα με απώτερο σκοπό μια παγκόσμια κυβέρνηση με απεριόριστη ισχύ, μια παγκόσμια θρησκεία, άνομη μίξη όλων των θρησκειών.                  Προϋπόθεση για την επιτυχία του εγχειρήματος είναι η ανάδυση και ανάδειξη του ανθρώπου της Νέας Εποχής, άβουλου και άχρωμου καταναλωτικού και υπάκουου όντος εις ουδέν διαφέρον των χοίρων, όπως τον περιέγραψε πολύ παραστατικά και αποκαλυπτικά ο Όργουελ στη ‘’Φάρμα των ζώων’’. Θα είναι ο αντίποδας του πολίτη που σκιαγράφησε ο Αριστοτέλης στην ‘’Αθηναίων Πολιτεία’’, που όλα τα δέχεται και δεν αντιδρά.                                                                        

Η επανάσταση  του 1821 δεν είναι η μοναδική εναντίον του βάρβαρου κατακτητή. Πλήθος επαναστατικών κινήσεων, εξεγέρσεων στις κατακτημένες από τους Οθωμανούς περιοχές από την επομένη της άλωσης, που καταπνίγηκαν στο αίμα γνωστών ή αγνώστων, καταγράφονται από την ιστορία· για κάποιες από αυτές δεν υπάρχουν ιστορικά στοιχεία, αναφέρονται στις παραδόσεις του λαού μας, τα έχει διαφυλάξει η λαϊκή συνείδηση και η δημοτική μούσα με τη μορφή διηγήσεων και δημοτικών ασμάτων, ιερή παρακαταθήκη στις γενιές που ακολουθούν πριν επικαλυφθούν από τη σκόνη της εθνοκτόνου λήθης.                             Ισχυρίζονται  ότι η επανάσταση  του 1821 είναι αντίγραφο της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά αυτό δεν είναι αληθινό. Το διαψεύδουν τα ίδια τα συνθήματά τους. Το σύνθημα της Γαλλικής Επανάστασης ελευθερία- ισότητα - αδελφότητα έχει σαφώς κοινωνικό χαρακτήρα. Οι Έλληνες δεν αντιγράφουν ξένη ιστορία, γράφουν τη δική τους ιστορία. Η ελληνική επανάσταση είχε κεντρικό σύνθημα ‘’για του Χριστού την πίστη την αγία και  της πατρίδος την ελευθερία’’,  μήνυμα σαφώς εθνικό και θρησκευτικό. Το διαψεύδει η αγνή ηγετική μορφή της επανάστασης ,ο ίδιος ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Λέγει λοιπόν ο μεγάλος στρατηγός: ‘’Εμείς δεν είμαστε καρμπονάροι (ιταλική επαναστατική οργάνωση με σκοπό την ένωση της κατακερματισμένης Ιταλίας σε ενιαίο κράτος, την σύνταξη συντάγματος, κοινωνικές ελευθερίες κ.α.). Η επανάσταση η εδική μας δεν ομοιάζει με καμιά απ’ όσες γίνονται σήμερα εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης είναι εναντίον των διοικήσεών τους, είναι πόλεμος εμφύλιος. Ο εδικός μας ήτο ο πλέον δίκαιος, ήτο έθνος με άλλο έθνος.’’                                                                                                                  

Διαδίδουν ότι η επανάσταση προδόθηκε από τον πατριάρχη που την αφόρισε. Ο πατριάρχης απέβλεπε στην προστασία του Γένους από την τουρκική εκδικητικότητα. Μετά από κάθε επαναστατημένη εξέγερση ο κατακτητής προέβαινε σε αντίποινα,  σε σφαγές αμάχων ( ανάλογη πρακτική εφάρμοσαν οι ‘’μαθητές’’ τους χιτλερικοί Γερμανοί κατακτητές). Δεν διέφυγε για να σωθεί, αλλά παρέμεινε στη θέση του και απαγχονίστηκε στην Ωραία Πύλη της Αγίας Σοφίας  από τους Τούρκους, θυσίασε τη ζωή του για να σωθεί το ποίμνιό του. Ο ισχυρισμός ότι ο πατριάρχης αφόρισε το Ρήγα Φεραίο είναι αποκύημα φαντασίας. Ισχυρίζονται ότι ο πατριάρχης απολάμβανε προνόμια και συνεργαζόταν με τους Τούρκους. Το πατριαρχείο ζεί ακόμη και σήμερα αιχμάλωτο υπό το κράτος του φόβου, τρόμου και της μόνιμης απειλής του τουρκικού φανατισμού. Τα προνόμια καταπατήθηκαν, πατριάρχες φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, μαρτύρησαν.                                                        Εμμένουν στην άποψη ότι δεν υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες για την ύπαρξη κρυφού σχολείου. Εκτός απ’ τις γραπτές υπάρχουν και προφορικές παραδόσεις που μαρτυρούν την ύπαρξή του. Και οι μαρτυρίες αναφέρονται σε συγκεκριμένους τόπους: μονή Πεντέλης στην Αθήνα, μονή Φιλανθρωπινών στα Ιωάννινα, μονή Φενεού στην Κορινθία, μονή Φιλοσόφου στη Δημητσάνα κ.α. Ισχυρίζονται ότι οι Τούρκοι επέτρεπαν να λειτουργούν πολλά σχολεία την εποχή της Τουρκοκρατίας. Τα πρώτα εκατό χρόνια απ’ την τουρκική κατάκτηση δεν υπήρχε ούτε ένα δημόσιο σχολείο. Τα δημόσια σχολεία που ιδρύονταν τα επόμενα χρόνια αφορούσαν μόνο αστικές περιοχές και όχι αγροτικές.                                                                 

Ισχυρίζονται ότι οι Τούρκοι ήταν ανεκτικοί και δεν καταδίωκαν την παιδεία. Ουδέν ψευδέστερον! Με την πρώτη αφορμή που τους δόθηκε κατέστρεψαν το τυπογραφείο που ίδρυσε ο πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρις για την τόνωση της παιδείας και το έριξαν στη θάλασσα. Απαγορευόταν στα σχολεία η διδασκαλία των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Οι μαθητές του σχολείου των Κυδωνιών έπαιζαν την Εκάβη του Ευριπίδη στο υπόγειο της σχολής, γιατί φοβούνταν ότι θα έκλειναν  το σχολείο τους. Σε περιοχές της Μικράς Ασίας απομακρυσμένες από αστικά κέντρα  όπου υπήρχαν συμπαγείς  ή διεσπαρμένοι ελληνικοί πληθυσμοί προέβαιναν σε ακρωτηριασμό της γλώσσας για να μη ομιλείται και να εκλείψει τελείως η ελληνική. Το Πατριαρχείο κατόρθωσε να συγκρατήσει ένα μέρος του ελληνικού πληθυσμού αυτών των περιοχών, να διατηρήσουν την ελληνική τους συνείδηση μέσω της χριστιανικής ορθόδοξης θρησκείας και προς αυτή την κατεύθυνση δεν δίστασε να τυπώσει το Ευαγγέλιο στην τουρκική για να μη συμβεί το χειρότερο. Το παιδομάζωμα και οι εξισλαμισμοί, βίαιοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία, πιο εκτεταμένοι στη Μικρά Ασία, στα ανατολικά θέματα της πρώην ελληνικής μεσαιωνικής(λεγόμενης βυζαντινής) αυτοκρατορίας, στο κέντρο του ισλαμικού φανατισμού και βαρβαρότητας, κατάφεραν καίρια πλήγματα στον ελληνισμό, στη γλώσσα του , στην παιδεία του. Πολύ αργότερα, αιώνες μετά, ο γερμανοεβραίος  Κίσσιγκερ θα επαναλάμβανε στη θεωρία του για παγκόσμια κυριαρχία αυτό που οι Οθωμανοί έκαναν πράξη:  ‘’ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετιστεί  .  .   .      .      .     να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα.’’ Θλιβερή απόδειξη αυτής της εποχής είναι οι σημερινοί κρυπτοχριστιανοί κάτοικοι της Τουρκίας.                                                                               

Ψευδών συνέχεια: Οι παπάδες ήταν καλά βολεμένοι και δεν ήθελαν την επανάσταση. Ας μη ξεχνούν ότι πρωτοπαλλήκαρα της λευτεριάς ήταν ιερωμένοι. Ο Αθανάσιος Διάκος αντιστάθηκε στη γέφυρα της Αλαμάνας στην τουρκική στρατιά και μαρτύρησε ηρωϊκά. Ο Παπαφλέσσας στο Μανιάκι κατά του Ιμπραήμ, ο Σαλώνων Ησαΐας έπεσε ηρωϊκά  μαχόμενος σαν απλός στρατιώτης στη μάχη της Χαλκομάτας κατά του Ομέρ Βρυώνη, ο Σαμουήλ στο ολοκαύτωμα στο Κούγκι, ο Βρεσθένης Θεοδώρητος, ο Άρτας Πορφύριος, ο Αθηνών Θεόφιλος, ο Έλους  Άνθιμος, ο Ρωγών Ιωσήφ και άλλοι πολλοί.                                                                          Διατυπώθηκε η άποψη ότι η επανάσταση του 1821 ήταν ταξική και όχι εθνικοαπελευθερωτική. Κύριος εκφραστής αυτής της θεωρίας είναι ο μαρξιστής ιστορικός Γιάννης  Κορδάτος. Η θεωρία αυτή δεν ευσταθεί γιατί κανείς Φαναριώτης, προεστός ή κληρικός δεν θανατώθηκε από τους εξεγερθέντες προλετάριους  επαναστάτες. Οι πρώτοι θανατωθέντες από τους Τούρκους ήταν κληρικοί, Φαναριώτες και προεστοί. Τούρκοι συγγραφείς αναφέρουν ότι οι υποκινήσαντες το λαό σε εξέγερση ήταν οι προεστοί, οι έμποροι και οι κληρικοί. Η πιο γνωστή οικογένεια επαναστατών στην Πελοπόννησο, οι Μαυρομιχαλαίοι ήταν προεστοί. Οι πρώτοι νεκροί του μεγάλου αγώνα τον Ιούνιο του 1821, σπάνιο δείγμα ανδρείας και αυτοθυσίας, που ο Ανδρέας Κάλβος ύμνησε στο λυρικό του στίχο, ήταν μαχητές του Ιερού Λόχου στο Δραγατσάνι, φοιτητές ευρωπαϊκών πανεπιστημίων από πλούσιες οικογένειες που παράτησαν τις σπουδές τους και κατατάχτηκαν στο στρατό του Αλέξανδρου  Υψηλάντη. Τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας ήταν κατά κανόνα εύποροι Έλληνες. Ο ηγέτης του αγώνα πρίγκηπας Αλέξανδρος Υψηλάντης ήταν υποστράτηγος του Τσάρου. Οι φιλέλληνες ήταν γόνοι αριστοκρατικών οικογενειών.           

Είπαν ότι επί Τουρκοκρατίας οι ραγιάδες απολάμβαναν θρησκευτική ελευθερία. Οι εκκλησίες που έγιναν τζαμιά, το παιδομάζωμα, το πλήθος των νεομαρτύρων (η πλειονότητα εξ αυτών δεν είναι καταγεγραμμένοι στο μαρτυρολόγιο της Εκκλησίας), οι κρυπτοχριστιανοί της Μικράς Ασίας μαρτυρούν το αντίθετο.                                                                                                                      

Ισχυρίζονται ότι οι Τούρκοι δεν επιχείρησαν ποτέ γενικό βίαιο εξισλαμισμό, αλλά μεμονωμένους. Επίσης ψεύδος. Ο Σελήμ α΄ το 1520 είχε αποφασίσει γενικό εξισλαμισμό πριν επεμβεί ο πατριάρχης Θεόληπτος α΄,  που  παρουσίασε στο σουλτάνο τρείς αιωνόβιους γενίτσαρους. Αυτοί  κατέθεσαν ενώπιόν του ενόρκως ότι ήταν παρόντες, όταν ο Μωάμεθ ο Πορθητής επέτρεψε στους χριστιανούς να κρατήσουν την πίστη τους. Έτσι ο Σελήμ αναγκάστηκε να σεβαστεί τη θέληση του Μωάμεθ.                                                                                                                         

Είπαν ότι η επανάσταση ήταν αποτέλεσμα του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Τέκνον του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού ήταν η Γαλλική Επανάσταση, όχι η ελληνική. Ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός επέδρασε σε ένα κύκλο Ελλήνων λογίων εκτός των ορίων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Παράδειγμα είναι ο Αδαμάντιος Κοραής φιλόλογος, διαπρεπής βαθύς γνώστης του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Ο Κοραής επηρεάστηκε σαφώς από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό. Είχε μια δική του ιδιαίτερη άποψη για την επανάσταση: πρέπει να προηγηθεί η πνευματική ανάπτυξη του υπόδουλου λαού και όταν η μόρφωση του απαίδευτου λαού φθάσει σε κριτικά  υψηλό επίπεδο, τότε  θα είναι έτοιμος να εξεγερθεί αφού οργανωθεί κατάλληλα ο αγώνας  .  .   .  

Πίστευε ότι η επανάσταση του 1821 έπρεπε να καθυστερήσει 20 με 25 χρόνια αργότερα όταν η πνευματική ανάπτυξη των ραγιάδων θα ήταν ικανοποιητική και θα επέτρεπε να εκδηλωθεί μια τέτοια ενέργεια.   Η θεωρία όμως των επαναστάσεων περιλαμβάνει και άλλους παράγοντες προβλέψιμους ή μη.  Οι θεολογικές θεωρίες του δεν ταυτίζονταν με την ανατολική ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία και ήταν η αιτία που τον έφεραν σε αντίθεση με την Εκκλησία. Ξεκομμένος από την πραγματικότητα και πλήρως ταυτισμένος με τη Δύση αντιτάχθηκε στον Καποδίστρια με εχθρική αρθρογραφία σε περιοδικά και εφημερίδες της εποχής.                                                                                                       

Ο Ρήγας  Φεραίος, λόγιος, συγγραφέας και  ποιητής,  φλογερός αγνός πατριώτης και εθνομάρτυρας,   επίσης επηρεάστηκε κατά ένα μεγάλο βαθμό από τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό. Πρόδρομος της επανάστασης, πολύ σοφά καλούσε σε κοινή εξέγερση τους ομόδοξους λαούς των Βαλκανίων.  Η προφητική ρήση του επαληθεύτηκε  εκατόν πενήντα χρόνια αργότερα στα 1912. Τότε,  όταν ανήγγειλαν στο σουλτάνο ότι όλα μαζί τα χριστιανικά ορθόδοξα κράτη της Βαλκανικής, Ρωμιοί, Βούλγαροι, Σέρβοι, Μαυροβούνιοι, Ρουμάνοι κήρυξαν πόλεμο κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, σηκώθηκε όρθιος και τραβώντας τα μαλλιά της κεφαλής του αναφώνησε: βάϊ! βάϊ!, συμφορά που μας βρήκε!                                              

Συγγραφείς και δάσκαλοι του υπόδουλου Ελληνισμού δεν ήταν ο Βολταίρος, ο Ρουσσώ, ο Μοντεσκιέ, Ντιντερό κ.α. αλλά άνδρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Νικόδημος ο Αγειορείτης, ο Μελέτιος Βατοπεδινός, ο Ευγένιος Γιαννουλάς, ο Νεκτάριος Τέρπος, ο Φραγκίσκος Σκούφος, ο Ηλίας Μηνιάτης. Οι πρωταγωνιστές της επανάστασης, Θ. Κολοκοτρώνης, Ιωάννης Μακρυγιάννης, Γεώργιος Καραϊσκάκης, όπως και άλλοι αγωνιστές δεν είχαν ευρωπαϊκή παιδεία, ήταν αγράμματοι αλλά μέτοχοι της ελληνορθόδοξης παράδοσης.                                                                                                                           

Το ποιόν και τα χαρακτηριστικά της επανάστασης του 1821 δεν παραλείπουν να  περιγράφουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της. Ανέτρεξα σε συγγράμματα και ανάλωσα χρόνο περιπλανώμενος στο διαδίκτυο σε μια προσπάθεια να εντοπίσω άθεο οπλαρχηγό ή επαναστάτη· εις μάτην, χωρίς αποτέλεσμα. Οπλαρχηγοί και παλληκάρια βαθιά θρησκευόμενοι δεν παρέλειπαν πριν από κάθε πολεμική αναμέτρηση να εξομολογούνται και να κοινωνούν των αχράντων Μυστηρίων. Διαποτισμένοι απ’ την ορθόδοξη χριστιανική παράδοση έφεραν στα λάβαρα και τις στολές τους το σύμβολο του σταυρού. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι ιερωμένοι από τις κατώτερες βαθμίδες του κλήρου μέχρι τους επισκόπους και τον Πατριάρχη έδωσαν το παρών  στο προσκλητήριο του έθνους. Οι ενστάσεις και οι αιτιάσεις  τους για τη συμμετοχή του κλήρου στον αγώνα  δεν αντέχουν στην ιστορική έρευνα.                                                                                                          

Μελανό σημείο των Νεοελλήνων είναι η αγνωμοσύνη τους στην ιστορική μνήμη, στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του έθνους το 1821 με την εμμονή των κυβερνήσεών τους να μη πραγματοποιήσουν το τάμα του έθνους προς το Σωτήρα Χριστό, την ανέγερση μεγαλοπρεπούς ναού ανταξίου της ευεργεσίας Του· και όλα αυτά σε μια εποχή που το κράτος μας μεροληπτεί και πληρώνει αδρά για την ανέγερση κεντρικού μουσουλμανικού τεμένους στην ίδια την πρωτεύουσά του. Το Η’ ψήφισμα της Τέταρτης Εθνοσυνέλευσης στο Άργος της Πελοποννήσου (31/7/1929) που υπεγράφη και από τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια το αναφέρει ρητά. Δύο βασιλικά διατάγματα(25/1/1834 και 3/4/1838) ορίζουν  ως πόλη ανέγερσης του ναού την πρωτεύουσα (Αθήνα). Προσπάθειες πραγματοποίησής του έγιναν από τις κυβερνήσεις Α. Ζαΐμη (1891), Ε. Βενιζέλου(1910) και από τη Δικτατορία των συνταγματαρχών χωρίς αποτέλεσμα. Από το 1998 το σωματείο «Φίλοι του Τάματος του Έθνους» που ιδρύθηκε από τον ευπατρίδη Ιωάννη Αναγνωστόπουλο και εγκρίθηκε το 2012 από την Ιερά Σύνοδο καταβάλλει άοκνες προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση.                                           

Η μοίρα του έθνους μας ήταν ένα διαρκές  1821 προς απελευθέρωση και άλλων εθνικών εδαφών. Ας μη λησμονούμε ότι κέντρα του Ελληνισμού, του ελληνικού πολιτισμού  τους αιώνες που ακολούθησαν μετά την αρχαία Ελλάδα ήταν κυρίως πόλεις της Μικράς Ασίας. Η Ελλάδα είναι το μόνο υπόδουλο στους Τούρκους έθνος που δεν απελευθέρωσε την πρωτεύουσά του, την Κωνσταντινούπολη (Ε. Γλύκατζη Αρβελέρ).  Εμπόδιο στάθηκε η διχόνοια τους, η άνοδος στην εξουσία σε κρίσιμες χρονικές στιγμές πολιτικών προσώπων που ο λαός τούς εμπιστεύθηκε τις τύχες του έθνους, εμποτισμένων με εμπάθεια,  κατωτέρων των περιστάσεων.

Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης είπε: Εάν είχομεν ομόνοιαν όπως τον πρώτο καιρό (της Επανάστασης) και την Πόλη θα παίρναμε. Η διχόνοια, οι έριδες και οι εμφύλιες διαμάχες στη διαδρομή της ιστορίας μας, που ρίζα τους είναι τα ανθρώπινα πάθη που σκοτίζουν το νου και δεν διακρίνει το σωστό από το λάθος, το ωφέλιμο από το άχρηστο και επιβλαβές, περιόρισαν το κράτος μας στα σημερινά σύνορά του. Ο ίδιος ο εθνικός ποιητής δεν παρέλειψε από τον εγκωμιαστικό προς την Ελευθερία ποιητικό του λόγο να αφιερώσει τέσσερις στροφές (144,145,146,147) στη διχόνοια: Η διχόνια που βαστάει                                                                                                         ένα σκήπτρο η δολερή                                                                                                καθενός χαμογελάει                                                                                                   πάρ’ το λέγοντας και σύ.                                                                                                                                                   

 

Αναστάσιος Σεμίζογλου                                                                                              καρδιολόγος                                                                                                               

Τι μας διδάσκει η Επανάσταση του ‘21

 

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

 

Η έναρξη της εθνικής μας παλιγγενεσίας, τα 200 χρόνια της οποίας εορτάζουμε φέτος, συνιστά μεγάλο ορόσημο στην ιστορία του νεότερου ελληνισμού, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Η απόφαση της αποτίναξης του οθωμανικού ζυγού έπειτα από αιώνες σκλαβιάς και επιβολής του φόβου στους ραγιάδες, αποτελεί θρίαμβο του ελεύθερου πνεύματος. Κι αυτός ήταν ο λόγος που η ελληνική επανάσταση ξεσήκωσε τεράστια κύματα φιλελληνισμού στις κοινωνίες της εποχής.

Αναμφίβολα, η λατρεία της αρχαίας Ελλάδας, που είχε καταστεί πρότυπο, έστω και σε θεωρητικό επίπεδο, μεταξύ των διανοουμένων σε Ευρώπη και Αμερική, έπαιξε επίσης ρόλο στην εκδήλωση των θετικών αισθημάτων για τους εξεγερμένους Έλληνες. Σε αντίθεση, με τις τότε ηγεσίες των μεγάλων δυνάμεων, που προέτασσαν τις γεωπολιτικές και οικονομικές τους προτεραιότητες έναντι του δικαίου και των ιδανικών. Σε σημείο μάλιστα, που η Ιερά Συμμαχία, ένας συνασπισμός χριστιανικών δυνάμεων, να επιδιώκει με πάθος τη διατήρηση στη ζωή του “μεγάλου ασθενούς”, την ακεραιότητα δηλαδή της αναχρονιστικής, πνευματικά, οικονομικά και κοινωνικά, οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Σε αυτό το εξόχως αντιδραστικό κλίμα που επικρατούσε εκείνη την περίοδο στα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια υπήρχε η πιθανότητα η επανάσταση στην Ελλάδα να αντιμετωπίσει ακόμη και πιο άμεσα κατασταλτικά μέτρα. Στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, μάλιστα, ο τσάρος Αλέξανδρος επέτρεψε στα τουρκικά στρατεύματα να εκστρατεύσουν και να συντρίψουν τον στρατό του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Ωστόσο, ο Καποδίστριας, οι ανταγωνισμοί μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και η φιλελληνική κοινή γνώμη σε όλη την Ευρώπη και τη Ρωσία ήταν οι παράγοντες που απέτρεψαν τα χειρότερα στα πρώτα καθοριστικά βήματα του επαναστατικού αγώνα. Μην λησμονούμε, άλλωστε, ότι αρχικώς οι φιλικοί για να δώσουν θάρρος στους φοβισμένους χωρικούς να πολεμήσουν τον Τούρκο, διέδιδαν πως όχι μόνον ο τσάρος ήταν πίσω από την επανάσταση, αλλά και ότι ο ρωσικός στρατός ήδη κατέβαινε προς βοήθεια των ομοδόξων Ελλήνων. Και κάπως έτσι έγινε το θαύμα. Παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις, ακόμη και τις επιθυμίες και την προσπάθεια κάποιων ξένων δυνάμεων να σβήσει η φωτιά της επανάστασης, αυτή φούντωσε και απλώθηκε από την Κρήτη μέχρι την Ήπειρο και τη Μακεδονία, και από το Μεσολόγγι μέχρι τη Σάμο και τη Χίο. Και παρά την καταστολή των εξεγερμένων σε κάποιες περιοχές, ο ελληνισμός είχε με το σπαθί του, κυριολεκτικά, ελευθερώσει ένα μεγάλο τμήμα των εδαφών του.

Αυτές οι νίκες, όπως και οι αποτρόπαιες σφαγές και τα πογκρόμ των Τούρκων -με εμβληματική αυτή της Χίου για την οποία ο ζωγράφος Ντελακρουά δημιούργησε ένα συγκλονιστικό πίνακα που ταρακούνησε την Ευρώπη- πυροδότησαν ακόμη ισχυρότερα φιλελληνικά ρεύματα. Ολοένα και περισσότεροι πνευματικοί άνθρωποι συμπαραστέκονταν στον αγώνα του ελληνισμού. Ο ίδιος ο μεγάλος ρομαντικός ποιητής Λόρδος Βύρων θα κατέφθανε να πολεμήσει για την ελληνική ελευθερία, και τελικά να πεθάνει στο ηρωικό Μεσολόγγι. Η έξαρση του φιλελληνισμού δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει τις ευρωπαϊκές ηγεσίες, οι οποίες πιέζονταν πλέον και από τη νέα πραγματικότητα που δημιουργήθηκε επί του πεδίου των μαχών. Η Ελλάς δεν ήταν πλέον ένας μύθος, όπως περίπου υποστήριζε ο Μέττερνιχ.

Για τον λόγο αυτό και οι μετέπειτα αποτυχίες, ατυχίες και παρεκκλίσεις της επανάστασης, με τους θλιβερούς εμφυλίους πολέμους να αμαυρώνουν τον ηρωικό αγώνα, αλλά και η εισβολή του Ιμπραήμ, που εφάρμοζε την πολιτική της καμένης γης, δεν στάθηκαν ικανά να γυρίσουν προς τα πίσω το ρολόι της ιστορίας. Ο κύβος είχε ήδη ριφθεί. Η απόφαση των τριών δυνάμεων, της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας να στείλουν τα πλοία τους στις ελληνικές θάλασσες προκαθόριζε το αποτέλεσμα. Ως εκ τούτου, η ναυμαχία του Ναβαρίνου, από τον συμμαχικό στόλο, υπό την ηγεσία των ναυάρχων Κόδριγκτων, Χέυδεν και Δεριγνύ, αποτέλεσε ένα καταλυτικό γεγονός στην πορεία της επανάστασης. Καθοριστικός, επίσης, στάθηκε και ο ρωσο-τουρκικός πόλεμος του 1828-1829, καθώς η ήττα του σουλτάνου τον ανάγκασε να αποδεχθεί τα τετελεσμένα και έτσι να επιτευχθεί η ανεξαρτησία της Ελλάδας, έστω και σε περιορισμένα εδαφικά όρια. Η αρχή όμως είχε γίνει.

Ο εορτασμός, επομένως, των 200 ετών από την επανάσταση πρέπει να εμπεριέχει και σημαντικά διδάγματα. Γιατί, δυστυχώς, και στις μέρες μας η χώρα μας συνεχίζει να προκαλείται από τον ίδιο αντίπαλο, ο οποίος απροκάλυπτα θέλει να ανασυστήσει την οθωμανική αυτοκρατορία. Όπως, λοιπόν, τότε, έτσι και σήμερα το στοιχείο που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την αναχαίτιση της επιθετικότητας του ανιστόρητου γείτονα είναι η δική μας αποφασιστικότητα στην υπεράσπιση του δικαίου χωρίς εκπτώσεις. Και αυτή η αποφασιστικότητα είναι, σε τελική ανάλυση, που μπορεί να κερδίσει και τις απαραίτητες διακρατικές συμμαχίες, αλλά και τη θετική εικόνα στο επίπεδο της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

 

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι γενικός γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας. 

ΤΑΓΑΡΑΣ

Στοιχεια επικοινωνιας

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στα ακόλουθα στοιχεία

Εφημερίδα ΘΑΡΡΟΣ Δυτικής Μακεδονίας

  Τσόντζα 2 Κοζάνη

  +30 2461038611

  +30 2461034611

  tharos@otenet.gr

Πρωτοσελιδα Εφημεριδων

Εφημερευοντα Φαρμακεια

Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΚΟΖΑΝΗΣ