Μεγάλωσε μετρώντας τα χρόνια του σε βομβαρδισμούς και καταφύγια. Έφυγε από τη Βηρυτό αναζητώντας ασφάλεια, αλλά ο πόλεμος συνεχίζει να τον βρίσκει. Ο George Eid, Λιβανέζος δημοσιογράφος με ελληνικές ρίζες, ζει σήμερα στο Ντουμπάι, καλύπτει τις κρίσεις της Μέσης Ανατολής από το newsroom του Al Mashhad TV, και ονειρεύεται να γεράσει ειρηνικά στη Σάμο — την πατρίδα των προγόνων του.
Παιδική ηλικία μετρημένη σε καταφύγια
Η ιστορία του George Eid ξεκινά από ένα κερί σε ένα υπόγειο καταφύγιο. Τα πρώτα επτά χρόνια της ζωής του δεν είχαν σταθερή διεύθυνση: έξι καταφύγια σε έξι χρόνια, ενώ ο εμφύλιος πόλεμος του Λιβάνου σημάδεψε βαθιά την οικογένειά του. Ο πατέρας του έγινε πρόσφυγας μέσα στην ίδια του τη χώρα. Ο παππούς και η γιαγιά του κουβαλούσαν μια ακόμα παλαιότερη πληγή: τον ξεριζωμό από τη Σμύρνη μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Στις σπάνιες στιγμές που υπήρχε ρεύμα, η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη γέμιζε το σπίτι — μια μικρή γέφυρα προς μια χαμένη πατρίδα.
Δεκαπέντε χρόνια στην πρώτη γραμμή
Με πάνω από 15 χρόνια εμπειρίας σε τηλεόραση, ραδιόφωνο και έντυπα μέσα, ο George Eid έχει εργαστεί σε μεγάλα διεθνή δίκτυα όπως το Sky News Arabia και το MTV Lebanon. Μιλά πέντε γλώσσες — αραβικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ελληνικά — και έχει καλύψει μερικές από τις πιο σύνθετες κρίσεις της περιοχής. Το 2012 ήταν ανάμεσα στους πρώτους δημοσιογράφους στο Χαλέπι για την κάλυψη του πολέμου στη Συρία.
Η έκρηξη στο λιμάνι που άλλαξε τα πάντα
Η πιο τραυματική στιγμή της καριέρας του δεν ήρθε από κάποιο ξένο μέτωπο. Στις 4 Αυγούστου 2020, μετά την έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού, ήταν από τους πρώτους που έφτασαν στο σημείο. Είδε νεκρούς φίλους, τραυματισμένους συναδέλφους, δρόμους της παιδικής του ηλικίας να καταρρέουν. Διηύθυνε το newsroom, συντόνισε το ρεπορτάζ — μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν μια φίλη από την Ελλάδα που του πρότεινε να έρθει με την οικογένειά του για ασφάλεια. «Τα λόγια της με συγκλόνισαν», θυμάται. «Γιατί για πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι ίσως είχα γίνει πρόσφυγας». Κι εκεί, για πρώτη φορά εκείνη τη μέρα, άφησε τα συναισθήματα να ξεσπάσουν.
Ντουμπάι: ασφάλεια που δεν είναι εγγυημένη
Μετά την καταστροφή και την οικονομική κατάρρευση του Λιβάνου, πήρε την απόφαση να φύγει. Το Ντουμπάι έγινε η νέα του βάση — μια πόλη που για πολλούς δημοσιογράφους της κρίσης στη Μέση Ανατολή λειτουργεί ως ασφαλές καταφύγιο και κέντρο διεθνούς ενημέρωσης. Σήμερα είναι επικεφαλής ειδήσεων στο Al Mashhad TV. Όμως η υπόσχεση που έδωσε στον εαυτό του — να προστατεύσει τα παιδιά του από τους ήχους του πολέμου — δοκιμάζεται ξανά, καθώς νέες συγκρούσεις συγκλονίζουν την περιοχή. Η μητέρα του, ο αδελφός του και η αδελφή του παραμένουν στη Βηρυτό «κάτω από βαριές βόμβες», όπως λέει χαρακτηριστικά.
Το ελληνικό όνειρο που περιμένει στη Σάμο
Παρά την πολυκύμαντη πορεία, ο George Eid δεν μιλά με πικρία. Συνεχίζει να επενδύει και να κρατά τις οικονομίες του στην Ελλάδα, με όνειρο να επιστρέψει κάποια μέρα στη Σάμο, το νησί των προγόνων του, και να ζήσει ειρηνικά με την οικογένειά του. Με στεναχώρια αναφέρεται στην ελληνική ιθαγένεια που ακόμα περιμένει: «Άνθρωποι ελληνικής καταγωγής σαν εμένα περιμένουν χρόνια μέσα στη γραφειοκρατία». Στο σαλόνι του σπιτιού του, μια καρτ-ποστάλ από το Βαθύ της Σάμου και ένα παλιό μπαούλο — μέσα στο οποίο η οικογένειά του «στρίμωξε» άρον άρον τη ζωή της φεύγοντας από τη Σμύρνη το 1922 — αποτελούν το δικό του καταφύγιο στις δύσκολες στιγμές. Μαζί με τα ντοκιμαντέρ που ο ίδιος γύρισε: «Kalmera Men Beirut/Καλημέρα από τη Βηρυτό» για τους Έλληνες του Λιβάνου, και «Το ζεϊμπέκικο της Βηρυτού», γυρισμένο αμέσως μετά την έκρηξη στο λιμάνι.
«Ξεπεράσαμε τα πάντα», λέει με ήρεμη αποφασιστικότητα. «Σκοντάψαμε, αλλά σηκωθήκαμε». Ίσως γιατί όσοι μεγάλωσαν στον πόλεμο ξέρουν καλύτερα από όλους: η ειρήνη αξίζει πάντα να την περιμένεις — ακόμα κι αν κοιμάσαι με τις βαλίτσες ανοιχτές.
Σοφία Παπαδοπούλου
