Η ανάρτηση του Αλέξη Χαρίτση όσον αφορά στην παραίτησή του από τη θέση του Προέδρου της Νέας Αριστεράς
Η ιστορία έχει επιταχύνει και ο κόσμος όπως τον γνωρίσαμε καταρρέει.
Η χώρα ύστερα από επτά χρόνια δεξιάς διακυβέρνησης εμπλέκεται ήδη σε έναν πόλεμο με άδηλες συνέπειες και η ανασφάλεια επισκιάζει τις ζωές μας.
Σε αυτές τις συνθήκες, η Αριστερά μοιάζει να προχωρά σημειωτόν και να εξαντλείται στην εσωστρέφεια.
Πιστεύω ότι η μόνη διέξοδος είναι η κίνηση προς τα εμπρός.
Για να ανοίξουμε έτσι τον δρόμο που αξίζει στους ανθρώπους που νιώθουν στο πετσί τους τι θα σημαίνει «τρίτη τετραετία Μητσοτάκη».
Αποφάσισα να υποβάλλω την παραίτησή μου από τη θέση του Προέδρου της Νέας Αριστεράς.
Δεν είναι μια απόφαση που έλαβα αβασάνιστα.
Από την αρχή πιστεύω ότι η Νέα Αριστερά άξιζε και αξίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη συγκρότηση μιας πλατιάς πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας.
Και ήμουν απόλυτα ειλικρινής και ξεκάθαρος σε αυτό.
Στην Αριστερά και στην Νέα Αριστερά σήμερα υπάρχουν δύο αποκλίνουσες στρατηγικές. Από τη μία, η επιλογή της ιδεολογικής αυτάρκειας και της αναδίπλωσης επειδή οι συσχετισμοί είναι δύσκολοι. Από την άλλη, η επιλογή του ανοίγματος, της προσπάθειας για συγκλίσεις και τη συγκρότηση ενός μετώπου απέναντι στη Δεξιά.
Όλοι και όλες ξέρουν ότι η δεύτερη είναι η πολιτική για την οποία αγωνίζομαι και θα συνεχίσω να αγωνίζομαι. Όχι γιατί είναι εύκολη, αλλά γιατί είναι αναγκαία.
Κι αυτή η κατεύθυνση πιστεύω ότι είναι πλειοψηφική στην κοινωνία και τη συμμερίζονται πολλά μέλη και φίλοι της Νέας Αριστεράς. Εκφράζει ένα υπαρκτό και ισχυρό αίτημα: να ανασυγκροτηθεί η αριστερή κυβερνητική προοπτική απέναντι σε μια νεοφιλελεύθερη-συντηρητική κυριαρχία με ακροδεξιά χαρακτηριστικά. Και είναι μια τοποθέτηση που έχει δώσει δύναμη στην Κοινοβουλευτική μας Ομάδα για να δίνει κάθε μέρα τη μάχη απέναντι στην καθεστωτική αλαζονεία της Δεξιάς.
Δεν είναι όμως η κατεύθυνση που επιλέγει η πλειοψηφία του Πολιτικού Γραφείου και της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Αριστεράς.
Δεν βλέπω αντιπάλους στους συντρόφους και στις συντρόφισσες που έχουμε διαφορετική άποψη.
Βλέπω όμως μια πραγματική πολιτική διαφωνία, με ιστορία και βάθος, που δεν μπορεί να μας κρατά δέσμιους στην ακινησία.
Πρέπει να προχωρήσουμε.
Γι’ αυτό θεωρώ αναγκαίο να παραιτηθώ.
Στο ερώτημα «γιατί τώρα» απαντώ ότι επειδή η πολιτική κατάσταση χαρακτηρίζεται από διαρκή ρευστότητα, όλο αυτό το διάστημα προσπάθησα συνειδητά να κρατήσω ανοιχτή τη στάση της Νέας Αριστεράς. Να μη βιαστούμε να κλείσουμε δρόμους. Αντίθετα, να συμβάλλουμε και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για κάτι ευρύτερο.
Είναι όμως πλέον σαφές ότι η πλειοψηφία στα κομματικά όργανα έχει επιλέξει έναν ριζικά διαφορετικό δρόμο. Και αυτή την επιλογή τη σέβομαι. Έχει όμως την ευθύνη να αναλάβει την διοίκηση του κόμματος.
Δεν παραιτούμαι από την άποψη που υποστηρίζω. Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι γι’ αυτήν. Γιατί πιστεύω ότι συνδέεται με κάτι πολύ απλό και συνάμα πολύ ουσιαστικό: με την ανάγκη να είναι η Αριστερά κοινωνικά χρήσιμη. Να δημιουργεί εξελίξεις και να δίνει διέξοδο σε ανθρώπους που σήμερα νιώθουν ότι ασφυκτιούν.
Βρισκόμαστε σε μια στιγμή που το ζητούμενο δεν είναι μια ακόμη καταγραφή δυνάμεων, αλλά μια ουσιαστική μετατόπιση των συσχετισμών με ριζοσπαστικές αιχμές, διάρκεια και προοπτική. Και πρέπει αυτή την προοπτική να την δημιουργήσουμε με τις πράξεις μας, όσο επίπονες και αν είναι.
Στην κοινωνία υπάρχει σήμερα ένα έντονο ρεύμα αμφισβήτησης της σημερινής ζοφερής πραγματικότητας. Η ευθύνη της Αριστεράς είναι να το συναντήσει. Όχι με φοβικότητα ή ρητορικές μεγαλοστομίες. Αλλά με αυτοπεποίθηση, σοβαρότητα και καθαρό λόγο.
Σε αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσω να συμβάλλω με όλες μου τις δυνάμεις.
Γιατί αυτό που κρίνεται σήμερα δεν είναι οι θέσεις ή οι ρόλοι αλλά αν μπορούμε να υπερβούμε τα αδιέξοδα και να ανοίξουμε νέες δυνατότητες.
Ευχαριστώ από καρδιάς όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες για την πολύτιμη αυτή πορεία, ο αγώνας συνεχίζεται.
