Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις για το Ογκολογικό Κέντρο στο Νοσοκομείο Πτολεμαΐδας, ο Αντιπεριφερειάρχης Υγείας Δυτικής Μακεδονίας Τάσος Φούντογλου, προχωρά σε μια σπάνια και συγκινητική εξομολόγηση. Μιλώντας ως γιος της Φρόσως που έζησε από κοντά τον γολγοθά των ογκολογικών ασθενών, βάζει τα πράγματα στη θέση τους και απαντά στους “ψιλικατζίδες” της πολιτικής. Αξίζει να διαβαστεί.
Ως γιος της Φρόσως νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω αυτούς που πραγματικά συνέβαλλαν στην έναρξη υλοποίησης του ογκολογικού κέντρου στο Νοσοκομείο Πτολεμαίδας. Γιατί δυστυχώς είμαστε πολλοί οι γιοι και οι κόρες αυτών που ταλαιπωρήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια αναζητώντας οχι ποιότητα, οχι πολυτέλειες, όχι αξιοπρέπεια, αλλά απλώς μια πρόσβαση σε μια ογκολογική υπηρεσία κάτι εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Για να λέμε τουλάχιστον στο μέσα μας πως κάτι κάναμε. Έστω και αν κάποιοι που σκαμπάζαμε και δυο ιατρικά γράμματα παραπάνω σφίγγαμε τότε τα χείλη μας για να μην φωνάξουμε πως αυτό το κάτι δεν τους άξιζε.
Ούτε στη Φρόσω, ούτε στην Μαρία, ούτε στην Κατερίνα, ούτε στον Κώστα, ούτε στον Γιώργο, ούτε στους χιλιάδες ανθρώπους για τους οποίους αυτό το λειψό «κάτι» κατέληξε μαράζι στη ψυχή μας. Και ήρθε η χθεσινή ανακοίνωση του ογκολογικού κέντρου για να ηρεμήσει κάπως το μαράζι μας. Να μερέψει τις τύψεις και τις ενοχές μας για αυτό το «κάτι» παραπάνω που ίσως δεν κάναμε κάποτε. Αν και άλλοι όφειλαν να το κάνουν αυτό για εμάς.
Ως Αντιπεριφερειάρχης Υγείας θα ήθελα να πω πολλά. Αλλά δεν είναι της παρούσης. Το έχω ξαναπεί πως αυτά τα κατόπιν ενεργειών μου, που ακούγονται φλύαρα τις τελευταίες ημέρες, έστω και με υπουργική υπογραφή από κάτω, δεν μου ταιριάζουν και τα θεωρώ τουλάχιστον γελοία. Εντάσσονται και αυτά σε αυτό το λειψό «κάτι» που δεν μας αξίζει ως πολίτες.
Θα αναφερθώ μόνο στον σχεδιασμό που κάναμε μαζί με τον Περιφερειάρχη Γιώργο Αμανατίδη πριν από 2 χρόνια για την αναδιοργάνωση των υπηρεσιών υγείας στην περιφέρεια μας και τον οποίο καταθέσαμε σε μια ολοκληρωμένη πρόταση. Πρόταση που περιλάμβανε από την αρχή το Ακτινοθεραπευτικό και την Ογκολογική Κλινική όταν κάποιοι δεν μας χλεύαζαν απλώς αλλά ως τυπικοί μυρωδιάδες δεν είχαν πάρει χαμπάρι για το τί πραγματικά θέλαμε να κάνουμε.
Θα αναφερθώ επίσης και στους πραγματικούς πρωτεργάτες αυτής της προσπάθειας που έχουν παραμείνει ακόμα ανώνυμοι αλλά σύντομα θα αναφερθώ ονομαστικά σε αυτούς γιατί πολύ απλά η κάθε περιοχή και τα έργα που γίνονται σε αυτήν έχουν μνήμη. Και την μνήμη οφείλουμε όχι μόνο να την τιμούμε αλλά και να την προστατεύουμε από τους κάπηλους και τους ψιλικατζίδες της πολιτικής που είδαν προεκλογικό φως και μπήκαν.
Τέλος, ένα προς το παρόν ευχαριστώ στον Διοικητή της 3ης ΥΠΕ Δημήτρη Τσαλικάκη που «άκουσε» το αίτημα των πολλών – και προς το παρόν ανώνυμων- , το τεκμηρίωσε και το διεκδίκησε από το Υπουργείο. Και σταματάω εδώ. Τα υπόλοιπα στην ώρα τους.
