Ανάγκη για αναθεώρηση των συντελεστών αναπλήρωσης στις συντάξεις
Η συνεχιζόμενη απαξίωση των συνταξιοδοτικών παροχών καθίσταται πλέον ανυπόφορη, με το Σωματείο να ζητά άμεση παρέμβαση για τις συντάξεις φτώχειας. Οι εργαζόμενοι στον Πυλώνα ΔΕΗ διεκδικούν ουσιαστική αύξηση των συντελεστών αναπλήρωσης, καθώς το τρέχον ασφαλιστικό πλαίσιο δεν διασφαλίζει τις ανάγκες αξιοπρεπούς διαβίωσης μετά από δεκαετίες εργασίας και υψηλών εισφορών.
Η νέα πραγματικότητα στον υπολογισμό των συντάξεων
Μετά τις αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα, οι συντάξιμες αποδοχές υπολογίζονται πλέον βάσει του μέσου όρου των αποδοχών από την 1η Ιανουαρίου 2002 έως την ημερομηνία αποχώρησης. Η μέθοδος αυτή αντικατέστησε το παλαιότερο καθεστώς που λάμβανε υπόψη την τελευταία πενταετία ή τον τελευταίο μισθό. Σήμερα εφαρμόζονται οι συντελεστές αναπλήρωσης του νόμου Κατρούγκαλου-Βρούτση, οι οποίοι παραμένουν εξαιρετικά χαμηλοί, ιδιαίτερα για όσους αποχωρούν έχοντας λιγότερα από 30 έτη ασφάλισης.
Προβλήματα ανταποδοτικότητας στο ασφαλιστικό σύστημα
Ο τρόπος υπολογισμού του ανταποδοτικού μέρους της κύριας σύνταξης οδηγεί σε χαμηλές αποδοχές για χιλιάδες ασφαλισμένους που κατέβαλαν υψηλές εισφορές. Είναι αδιανόητο οι εργαζόμενοι να οδηγούνται σε εισόδημα που δεν αντικατοπτρίζει τις θυσίες τους. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα εργαζομένου που αποχωρεί με 27 έτη ασφάλισης και μέσο όρο αποδοχών 3.000 ευρώ, λαμβάνοντας συντελεστή αναπλήρωσης μόλις 22,74%.
Αναλυτικά τα ποσά της συγκεκριμένης περίπτωσης:
- Ανταποδοτική σύνταξη: 632,2 ευρώ
- Εθνική Σύνταξη: 446 ευρώ
- Συνολική μικτή κύρια σύνταξη: 1.128,2 ευρώ
- Καθαρό ποσό μετά τις κρατήσεις: Περίπου 940 ευρώ
Αυτή η κατάσταση αποτελεί στρέβλωση του συστήματος.
Το Σωματείο θέτει συγκεκριμένα αιτήματα προς την κυβέρνηση:
- Άμεση αναθεώρηση και ουσιαστική αύξηση των συντελεστών αναπλήρωσης για όσους αποχωρούν με έως 30 έτη ασφάλισης.
- Δικαιότερη σχέση μεταξύ των ασφαλιστικών εισφορών και της καταβαλλόμενης σύνταξης.
- Αποκατάσταση της αξιοπρέπειας των συνταξιούχων με ένα πραγματικά ανταποδοτικό σύστημα.
Η κυβέρνηση οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της, καθώς οι συντάξεις απέχουν δραματικά από τις εύλογες προσδοκίες των ασφαλισμένων. Δεν ζητούνται προνόμια, αλλά δικαιοσύνη και αξιοπρεπείς παροχές που να ανταποκρίνονται στην πολυετή προσφορά των εργαζομένων. Η σιωπή δεν αποτελεί πλέον επιλογή, καθώς η διεκδίκηση παραμένει ο μοναδικός δρόμος για την επίλυση του ασφαλιστικού συστήματος.
