Μετά από 14 χρόνια συνεχούς προσφοράς και δημιουργικής πορείας, ο Μύρωνας αποχωρεί από το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Οινόης. Μέσα από ένα βαθιά συγκινητικό και εξομολογητικό μήνυμα, κάνει έναν απολογισμό γεμάτο αναμνήσεις, σταθμούς και συναισθήματα που σφράγισαν την πορεία του από το 2012 μέχρι σήμερα. Από τις πρώτες άτυπες συναντήσεις και τις εθελοντικές εργασίες, μέχρι τις μεγάλες φιλανθρωπικές δράσεις, την ανακαίνιση του σχολείου και τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Χρύσανθου, ο Μύρωνας υπήρξε ψυχή και στυλοβάτης αυτής της προσπάθειας.
Φίλες και φίλοι, συγχωριανοί και συγχωριανές,
Μετά από 14 χρόνια στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου μας, ήρθε η ώρα να αποχωρήσω. Είναι μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή για μένα. Ο Σύλλογος είχε γίνει το σπίτι μου, η οικογένειά μου και ο τρόπος να ζω την καθημερινότητά μου.
Δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω είναι τόσα πολλά…
- Από τις άτυπες συναντήσεις που κάναμε το 2012 για το τι θα γίνει και ποιοι θα το οργανώσουν.
- Από τα πρώτα βήματα για την οργάνωση και την προμήθεια των απαραίτητων.
- Από τις εργασίες στον χώρο του Συλλόγου με την εθελοντική προσφορά πολλών συγχωριανών και φίλων.
- Από τις χορηγίες για την ολοκλήρωσή τους, καθώς τότε δεν υπήρχε κανένα ταμείο.
- Από την ανακαίνιση όλου του σχολείου έως και τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Χρύσανθου.
- Από τις φιλανθρωπικές εκδηλώσεις που διοργανώσαμε με απόλυτη επιτυχία.
- Από την βοήθεια που στέλναμε σε κάθε φυσική καταστροφή στην χώρα μας και όχι μόνο.
Πολλά, πάρα πολλά ακόμη. Και όλα αυτά με ανθρώπους που θυσίαζαν χρόνο και χρήμα για να βοηθήσουν. Με ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μας —κάποιοι από τους οποίους δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας.
Θυμάμαι την οργάνωση της πρώτης εκδήλωσης, που μου φαινόταν σαν όνειρο, γιατί αναλαμβάναμε την ευθύνη για κάτι πραγματικά μεγάλο. Τα γέλια, τα πειράγματα, αλλά και τις διαφωνίες σε όλες τις προετοιμασίες και τις γιορτές. Αναμνήσεις που θα μείνουν χαραγμένες στην καρδιά και στο μυαλό μου για πάντα.
Θυμάμαι τις παρουσίες μου σε εκδηλώσεις άλλων Συλλόγων, στις οποίες απαιτούσα να ακούγεται ολόκληρο το όνομα του Συλλόγου μας. Τις συνδιοργανώσεις με άλλους φορείς για τον Χρύσανθο. Τις πάρα πολλές συνεργασίες με καλλιτέχνες, μουσικούς, πολιτικούς και εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης, πάντα για τις δράσεις του Συλλόγου μας. Τα πρώτα ποντιακά κάλαντα που «ψάλαμε» στο χωριό, όπου στα περισσότερα σπίτια μας άνοιγαν με δάκρυα συγκίνησης.
Και και και…… Όλα σαν όνειρο περνούν από μπροστά μου, με ένα αίσθημα γλυκιάς νοσταλγίας αλλά και δικαίωσης.
Περνώντας στο κομμάτι των ευχαριστιών (η σειρά είναι αυθόρμητη και όχι βάσει πρωτοκόλλου):
- Πρώτα απ’ όλα, την οικογένειά μου, που ανέχθηκε αυτά τα 14 χρόνια τη συμπεριφορά μου, τις απαιτήσεις μου και προσέφερε την προσωπική της συμβολή σε όλες τις δράσεις όποτε μπορούσε. Από εκεί ξεκινάει το μυστικό της επιτυχίας.
- Όλους τους συγχωριανούς και φίλους που όλα αυτά τα χρόνια μου συμπαραστάθηκαν και ανταποκρίθηκαν σε ότι τους ζήτησα. Εύκολα θα μπορούσα να αναφέρω ονόματα, αλλά σίγουρα θα ξεχνούσα κάποιον και θα ήταν άδικο.
- Όλα τα μέλη του Συλλόγου, που στήριζαν και στηρίζουν έμπρακτα τη λειτουργία του.
- Όλα τα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων, των Εξελεγκτικών Επιτροπών και των Εφορευτικών Επιτροπών που είχαμε αυτά τα 14 χρόνια, οι οποίοι συνέβαλαν καθοριστικά σε αυτό που έχουμε σήμερα.
- Όλους τους χορηγούς μας, που ήταν δίπλα μας σε δύσκολες εποχές και από το υστέρημά τους βοηθούσαν οικονομικά και όχι μόνο, για να ολοκληρώσουμε όσα προγραμματίζαμε.
Ξεχωριστά θέλω να ευχαριστήσω όσους βοήθησαν στην κατασκευή της προτομής του Χρύσανθου —ένα έργο που για μένα ήταν προσωπικό στοίχημα: την Όλγα Πουταχίδου, τον θείο Λάκη και τη θεία Αλεξάνδρα που κινητοποίησαν όλους τους μετανάστες, τη Νούλα Τουμπουλίδου, τους χορηγούς εκείνης της εκδήλωσης, όσους βοήθησαν στις εργασίες, καθώς και όλους τους καλλιτέχνες που συμμετείχαν αφιλοκερδώς, καλύπτοντας ακόμα και τα έξοδα μετακίνησής τους.
Ευχαριστώ τους Βουλευτές, Περιφερειάρχες, Αντιπεριφερειάρχες, Δημάρχους, Αντιδημάρχους και Προέδρους της Κοινότητάς μας που βοήθησαν όταν τους το ζητήσαμε. Ειδικά οι Πρόεδροι της Κοινότητάς μας προσέφεραν και προσφέρουν πολλά στον Σύλλογο. Ευχαριστώ επίσης όλους τους Συλλόγους που στάθηκαν δίπλα μας.
Ειδικά —και δεν θέλω να παρεξηγηθώ γι’ αυτό— ευχαριστώ τον Παύλο και τον Θεόφιλο για τις ατέλειωτες ώρες εργασίας που προσέφεραν στον Σύλλογο. Τον Παύλο λίγο περισσότερο, γιατί έπρεπε να «συντονίζεται» με τα «θέλω» του κουμπάρου μου!
Ζητώ συγγνώμη αν ξεχνάω κάποιον.
Ζητώ συγγνώμη από όλους όσους πλήγωσα ή στενοχώρησα με τη συμπεριφορά μου όλα αυτά τα χρόνια. Λάθη δεν κάνουν όσοι δεν κάνουν τίποτα. Και εγώ παραδέχομαι ότι έχω κάνει λάθη. Ότι έκανα όμως, το έκανα από αγάπη για το χωριό μας.
Και θα συνεχίσω να το κάνω, ακόμη και εκτός Δ.Σ. Θα είμαι κι εγώ πλέον ένας από τους εθελοντές του Συλλόγου. Ότι έχω μάθει θα το μεταδώσω, αν μου ζητηθεί, στους επόμενους, μαζί με όλα τα ψηφιακά αρχεία που έχω δημιουργήσει για τον Σύλλογο.
Πλέον ο Σύλλογός μας έχει δημιουργήσει και πατάει σε σταθερές βάσεις και έχει όλα τα εχέγγυα να συνεχίσει τη λαμπρή πορεία του, χωρίς το άγχος της αποτυχίας.
Η εμπειρία μου δείχνει ότι οι αλλαγές στους Συλλόγους δημιουργούν νέες προοπτικές από την δίψα των νέων για καινούρια πράγματα και εκδηλώσεις. Ελπίζω και εύχομαι να στελεχώσουν το Δ.Σ. του Συλλόγου νέοι άνθρωποι με όραμα που θα δώσουν νέα πνοή στην λειτουργία του. Αλλά και αυτοί που για τους δικούς τους λόγους δεν συμμετείχαν έως τώρα μπορούν να έρθουν και να βάλουν το δικό τους λιθαράκι στον Σύλλογο.
Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς! Ήταν τιμή μου!
Μύρων Κυνηγόπουλος
Πρόεδρος (για λίγο ακόμη) του Πολιτιστικού Συλλόγου Οινόης Κοζάνης «ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ»
