«Η σύντομη επίσκεψη του κυβερνητικού κλιμακίου στην Κοζάνη με θέμα την ανάπτυξη, το περιβάλλον και την εργασία στη μεταλιγνιτική εποχή, ήταν ακόμη μια απόδειξη της αδιαφορίας και της ανεπάρκειας που διέπει τους αρμόδιους Υπουργούς, σχεδόν 7 χρόνια μετά την αιφνίδια εξαγγελία του Πρωθυπουργού για το κλείσιμο των μονάδων της περιοχής.
Οι δηλώσεις τους κινήθηκαν στο γνωστό μοτίβο των εξαγγελιών, των «δεσμεύσεων», των «επιταχύνσεων» και των μελλοντικών «εκθετικών αυξήσεων στις εκταμιεύσεις» σε πλήρη αντίθεση, δηλαδή, με την σημερινή πραγματικότητα, η οποία δεν φαίνεται να τους απασχολεί.
Επί της ουσίας: δεν πήραμε απαντήσεις για την ανεργία ρεκόρ (σχεδόν 17%), την φυγή νέων και όχι μόνο, το κλείσιμο δομών και υποδομών, τις ψαλιδισμένες και ανύπαρκτες χρηματοδοτήσεις, την απορροφητικότητα μόλις 2% στο Ταμείο Δίκαιης Μετάβασης, τις ισχνές αποκαταστάσεις εδαφών, τη μετατροπή της Πτολεμαΐδας V σε μονάδα φυσικού αερίου σε πλήρη αντίθεση με κάθε μελέτη και λογική, την έλλειψη Ειδικού Χωροταξικού για Α.Π.Ε., την ενεργειακή δημοκρατία, την στόχευση, βιωσιμότητα –αλλά και την διαφάνεια- των Προγραμμάτων Κατάρτισης και, γενικότερα, δεν γίναμε σοφότεροι από την σημερινή συνάντηση.
Το μόνο που ακούσαμε είναι ότι το πρόγραμμα του ΕΣΠΑ τρέχει πιο γρήγορα σε επίπεδο εντάξεων από την κανονική προγραμματική περίοδο, γεγονός που ανέφερε ο κ. Παπαθανάσης ως «επίτευγμα» (!), ξεχνώντας, μάλλον, ότι βρίσκεται σε μια ρημαγμένη περιοχή.
Παράλληλα, ο ίδιος Υπουργός, ερωτώμενος για την ζοφερή κατάσταση με την ανεργία, αλλά και για τις θέσεις που έχουν ήδη δημιουργηθεί στην Δυτική Μακεδονία, ανέφερε πως «αντιλαμβάνεται ότι είναι σπουδαίο να δουλέψει κάποιος στην περιοχή που μεγάλωσε», προσφέροντας μας «τσάι και συμπάθεια», ενώ απέφυγε το δεύτερο ερώτημα, προφανώς γιατί δεν είχε τίποτε ουσιαστικό να παραθέσει.
Όπως έχω τονίσει ξανά, σε μια περίοδο που οι ευρωπαϊκές εξελίξεις (αναστολή του Συμφώνου Σταθερότητας, χαμηλότοκα επιτόκια, Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, Ταμείο Μετάβασης κλπ.) θα μπορούσαν να έχουν δώσει αναπτυξιακό όραμα στην Δυτική Μακεδονία, συνέβη το ακριβώς αντίθετο.
Αυτή είναι η πραγματικότητα κι όχι οι όμορφες ιστορίες και υποσχέσεις που εκστομίζουν με τη γνωστή περιοδικότητα τα κυβερνητικά στελέχη»
