Η δικαστική απόφαση – κόλαφος για τις υποκλοπές και το Predator είναι μια σημαντική νίκη της Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου που αποτελεί βασικό της θεμέλιο. Όσοι από τα θύματα στάθηκαν όρθιοι -και μαζί τους η ελεύθερη δημοσιογραφία- αξίζουν το δημοκρατικό έπαινο.
Από πολιτική σκοπιά, είναι μια μεγάλη νίκη του Νίκου Ανδρουλάκη που έδωσε ένα μοναχικό αγώνα, χωρίς να λυγίσει από τις λοιδορίες και την άδικη κριτική που του ασκήθηκε. Αξίζει σήμερα, εντελώς ενδεικτικά, να θυμηθούμε ότι:
– Πρώτα είπαν, μην το παρατραβάτε, γιατί κινδυνεύει η πολιτική σταθερότητα.
– Μετά άρχισαν να διαδίδουν χυδαίες θεωρίες για το λόγο παρακολούθησής του.
– Στη συνέχεια τον είπαν εκβιαζόμενο.
– Και στις εκλογές του 2023 μας είπαν ότι κουράζουμε για μια χαμένη υπόθεση.
Είπαν και πολλά άλλα ανυπόστατα, τα οποία κατέπεσαν με κρότο, γιατί πολύ απλά δεν είχαν καμία σχέση με την αλήθεια, αλλά υπηρετούσαν ανάγκες συγκάλυψης ή ευσεβείς πόθους.
Το πρώτο συμπέρασμα από αυτή την υπόθεση είναι ότι το πρόβλημα της Δικαιοσύνης στη Χώρα δεν είναι γενικό και αόριστο, αλλά εντοπίζεται στην κορυφή της που ασφυκτιά από τον εναγκαλισμό της με την εκάστοτε κυβερνητική εξουσία. Η αλλαγή του τρόπου επιλογής της ηγεσίας της αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα στην επερχόμενη συνταγματική αναθεώρηση.
Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι η υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων δεν είναι μια μάχη χωρίς αιτία, είναι δημοκρατική υποχρέωση και στάση ζωής που υψώνει ανάχωμα σε κάθε είδους αυθαιρεσία.
Η μεγάλη αλήθεια που πρέπει να υπογραμμιστεί είναι ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία αποτελεί το μόνο ασφαλές πλαίσιο ανάπτυξης και ευημερίας και όσοι δέχονται εκπτώσεις επικαλούμενοι οποιαδήποτε «υπέρτατη» σκοπιμότητα, πολύ απλά αδυνατούν στην πράξη να εγγυηθούν την αξιοπρέπεια και την ευημερία της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Με αυτή την οπτική, οι σκοτεινοί κυβερνητικοί χειρισμοί στις υποκλοπές, τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν πλήττουν μόνο το κύρος των θεσμών, αλλά βλάπτουν σοβαρά την πατρίδα και το λαό της και καθιστούν επιτακτική την πολιτική αλλαγή.
