Eπαναφορά του διχαστικού και άκρως εμφυλιοπολεμικού συνθήματος «θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν» σηματοδότησε το χθεσινό διάγγελμα του πρωθυπουργού από την Ιθάκη.

Η στρατηγική που χαράχτηκε τις τελευταίες εβδομάδες στο Μέγαρο Μαξίμου φέρει τη σφραγίδα συγκεκριμένων συνεργατών του Αλέξη Τσίπρα, μεταξύ των οποίων ο διευθυντής του γραφείου τύπου, Θανάσης Καρτερός και ο διευθυντής της Αυγής και πρώην στέλεχος στο Μαξίμου, Αγγελος Τσέκερης.

Η θεωρία του μίσους διαχέεται σε συγκεκριμένα στελέχη του κόμματος ή της κυβέρνησης, όπως π.χ. ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, Νίκος Ξυδάκης ο οποίος μόλις προχθές επιτέθηκε με πρωτοφανείς χαρακτηρισμούς κατά της Νέας Δημοκρατίας.

Ο κ. Ξυδάκης επιτέθηκε στους αντιπάλους «της προοδευτικής αναγέννησης της Ελλάδας», τους «πρωθιερείς της διαπλοκής και της χρεοκοπίας (που) λυσσομανούν για την εκδικητική τους Παλινόρθωση». Πρόσθεσε ότι αρκετοί από αυτούς είναι «δηλωμένοι εχθροί της δημοκρατίας. Είναι διορισμένα τσιράκια του δικτάτορα Παπαδόπουλου, φανεροί εραστές της απολυταρχίας, συνοδοιπόροι εθνικοσοσιαλιστών».

Ερωτηθείς σε ποιους αναφέρεται η δήλωσή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ περί «πρωθιερέων της διαπλοκής και της χρεοκοπίας» και «διορισμένα τσιράκια του δικτάτορα Παπαδόπουλου», ο κ. Ξυδάκης μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM». απάντησε: «Υπάρχουν στους κόλπους της Δεξιάς, σε παραφυάδες της δεξιάς συντηρητικής παράταξης, οι οποίοι ενσωματώθηκαν στη ΝΔ. Όλοι γνωρίζουμε ποιοι είναι. Δεν έχουν καν σημασία τα ονόματα διότι υπάρχουν οι άνθρωποι και κυρίως υπάρχουν οι ιδεολογίες και οι συμπεριφορές, οι οποίες όλο το παρελθόν τους, ως την είσοδό τους στη ΝΔ, ήταν μια συμπεριφορά, μια πολιτική στάση ακροδεξιού εφιάλτη και δυστυχώς η συντηρητική παράταξη, η ΝΔ […] έχει επιμολυνθεί από ένα μείγμα Λεπενισμού, Ορμπανισμού και όλο το εμφυλιοπολεμικό, το μετεμφυλιοπολεμικό και δικτατορικό παρελθόν της μεταπολεμικής Ελλάδας».

Η δήλωση αυτή ήρθε την ίδια περίπου χρονική στιγμή με τη δήλωση που έκανε στην Εφημερίδα των Συντακτών ο Γιάννης Δραγασάκης. Στο προσκλητήριο για ευρύτερες συμμαχίες ο υπουργός είπε μεταξύ άλλων:

«Το τέλος των μνημονίων αποτελεί, λοιπόν, και μια νέα αφετηρία για μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία, για μια προοδευτική συστράτευση, για να κλείσουμε τον δρόμο στην Ακροδεξιά και τη συντηρητική παλινόρθωση, για τις αναγκαίες μεγάλες αλλαγές σε Ελλάδα και Ευρώπη».

Αριστερά και Ακροδεξιά
Ούτε τυχαίες ήταν οι διαχωριστικές γραμμές που έβαλε ο Νίκος Παππάς, γραμμές ανάμεσα στις προοδευτικές δυνάμεις που, όπως υποστηρίζει, εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ και στις δυνάμεις της συντήρησης. Ο Νίκος Παππάς σημείωσε πως «η κοινωνία έχει ανάγκη από τη συνέχιση και την εμβάθυνση των μεγάλων προοδευτικών τομών στη λειτουργία της δημοκρατίας. Ρύθμιση στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, ασταμάτητη μάχη ενάντια στη διαπλοκή και τη διαφθορά, συνταγματική αναθεώρηση. Αυτές τις μεγάλες τομές και τις προοδευτικές πολιτικές καλούνται οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου να τις πραγματώσουν».

Ακριβώς πάνω στη ρητορική του μίσους, στην επαναφορά του διχαστικού λόγου και στο «σκληρό ροκ» που επιχειρεί να χωρίσει στα δύο την Ελλάδα, κινείται και το χθεσινό πρωτοσέλιδο της «Αυγής» με τίτλο: «Η Αριστερά μπορεί».

Κι άλλες τέτοιες δηλώσεις έγιναν. Για παράδειγμα:

Πάνος Ρήγας: Η διαμόρφωση μιας μεγάλης κοινωνικής συμμαχίας που θα σταθεί εμπόδιο στα σχέδια της δεξιάς είναι αναγκαία και γι’ αυτό εργάζεται συστηματικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ράνια Σβίγγου: Σε αυτή τη νέα περίοδο θα πρέπει όλοι να τοποθετηθούν και να δούμε ποιοι θα στηρίξουν τις προοδευτικές πολιτικές και τις προοδευτικές δυνάμεις που τις υλοποιούν και ποιοι θα μείνουν προσκολλημένοι στο νεοφιλελευθερισμό και στη Ν.Δ.

Δημήτρης Παπαδημούλης: Να αναζητήσουμε -κόντρα στο κύμα μίσους που εκπέμπει η αντιπολίτευση της ΝΔ- τους όρους μιας ευρύτερης εθνικής συνεννόησης για τη σύσταση ενός σοβαρού πολιτικού διαλόγου

Αυτή η γραμμή που έχει συμφωνηθεί φάνηκε στις πρωτοφανείς επιθέσεις κατά δημοσιογράφων και εκδοτικών ομίλων, ακόμη και στην απαγόρευση φωτογράφησης του διαγγέλματος του πρωθυπουργού σε φωτογράφους «μη αρεστούς» στην κυβέρνηση.

Και ξεδιπλώθηκε με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο από τον ίδιο τον πρωθυπουργό ο οποίος από τα «βοσκοτόπια» της Ιθάκης χάραξε τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο «εμείς και αυτοί».

Η προεκλογική εκστρατεία ξεκίνησε και όπως όλοι μαντεύουν θα είναι από τις πλέον πολωτικές των τελευταίων ετών. Ο Αλέξης Τσίπρας χτύπησε εκεί όπου θα κατευθυνθεί και όλη η αντεπίθεση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Στους πολιτικούς αντιπάλους, κυρίως στη ΝΔ, στους τραπεζίτες όπως ο Παπαδήμος, ο Στουρνάρας κ.λπ. και φυσικά στα ΜΜΕ που ασκούν κριτική στην κυβέρνηση.

Η ολομέτωπη επίθεση του πρωθυπουργού θα κλιμακώνεται με αναφορές στη διαπλοκή και με απειλές για δικαστικές έρευνες κατά πάντων. Αλλωστε, η ύπουλη διάταξη με την οποία το υπουργείο Δικαιοσύνης επιχειρεί να ελέγξει τους δικαστές που θα προαχθούν σε θέσεις ευθύνης, δείχνει ότι επιχειρείται ένα γενικότερο «καπέλωμα» της Δικαιοσύνης με σκοπό τον έλεγχο φακέλων που θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να βγουν στο φως όσο πλησιάζουν οι κάλπες.

Η απόφαση για τη δημιουργία συνθηκών πολιτικού εμφυλίου πολέμου, σε μια χρονική στιγμή που η χώρα χρειάζεται πολιτική και οικονομική ομαλότητα, δείχνει ότι ο Αλέξης Τσίπρας και ο Πάνος Καμμένος θα δώσουν τη μάχη της επιβίωσης μέχρι τέλους.

Και με όλα τα μέσα. Άλλωστε γνωρίζουν ότι μια δεινή ήττα στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις όχι μόνο θα τους εξαφανίσει από τον πολιτικό χάρτη αλλά και θα τους βάλει στο στόχαστρο για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης τα τελευταία τρία χρόνια.

Η απόφαση του Ταγίπ Ερντογάν να απελευθερώσει τους έλληνες στρατιωτικούς, έπιασε εξ απήνης την ελληνική κυβέρνηση.

Ουδέποτε περίμεναν αυτό το «πεσκέσι» από τον «Σουλτάνο» ή τουλάχιστον δεν το περίμεναν σ’ αυτήν την χρονική στιγμή.

Αλλωστε, μόλις πριν από μερικές εβδομάδες ο Φώτης Κουβέλης, έλεγε ότι ενδεχομένως οι Μητρετώδης και Κούκλατζης να μείνουν στις τουρκικές φυλακές ακόμη και 18 μήνες.

Ο αναπληρωτής υπουργός Αμυνας, ακόμη και σήμερα επιβεβαίωσε την έκπληξη της ελληνικής κυβέρνησης για το ότι θα τέλειωνε τόσο γρήγορα η περιπέτεια των δύο. Ούτε καν οι δικηγόροι τους δεν πίστευαν στην απόφαση αυτή αφού δεν είχαν καν καταθέσει αίτηση αποφυλάκισης.

Από αυτό και μόνο συνάγεται το συμπέρασμα ότι η απόφαση του δικαστηρίου (ή της τουρκικής κυβέρνησης) ήταν αποτέλεσμα πολύ έντονων παρασκηνιακών διαβουλεύσεων από τις οποίες η ελληνική κυβέρνηση ήταν παντελώς απούσα.

Αν και δεν έχει καμιά σημασία αφού το αποτέλεσμα χαροποίησε ολόκληρη την Ελλάδα, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η αντιμετώπιση του θέματος από το Μέγαρο Μαξίμου.

Η κυβέρνηση έσπευσε να αρπάξει τη σανίδα σωτηρίας που της έριξαν άλλοι. Οι Αμερικανοί που πίεσαν την Αγκυρα; Οι Ευρωπαίοι με τους ο οποίος η Τουρκία δεν θέλει να τα σπάσει; Η Ρωσία που έχει παρεμβατικό ρόλο στη γείτονα; Ή μήπως ο ίδιος ο Ερντογάν που θέλει να ξεφύγει από τα σχοινιά στα οποία βρέθηκε στριμωγμένος;

Οποιοι κι αν συνέβαλαν, ό,τι κι έγινε τις τελευταίες ημέρες και οδήγησε στο να επιστρέψουν οι δύο στρατιωτικοί είναι απόλυτα αποδεκτό.

Ισως κάθε κυβέρνηση στη θέση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να έκανε ακριβώς το ίδιο. Να χρησιμοποιούσε τους Μητρετώδη και Κούκλατζη ως «τρόπαια» νίκης της εξωτερικής πολιτικής και της διπλωματίας.

Αυτό ακριβώς έκανε και αυτή η κυβέρνηση: Πιάστηκε από το σωσίβιο προκειμένου να μην πνιγεί στις στάχτες της τραγωδίας στο Μάτι. Όμως, το κάνει για ακόμη μια φορά άγαρμπα και με άκρως επικοινωνιακό τρόπο. Δεν είναι μόνον η επιχείρηση εκμετάλλευσης της επιστροφής με τα μεταμεσονύχτια σόου, ξημερώματα της Παναγίας.

Είναι και αυτό το non paper που έβγαλε το Μαξίμου για να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους η Τουρκία αποφάσισε να απελευθερώσει τους στρατιωτικούς.

Παρά το γεγονός ότι αυτή την ώρα κανείς δεν γνωρίζει τι ακριβώς έγινε και η Αγκυρα άνοιξε τις πόρτες των φυλακών η κυβέρνηση έσπευσε να πανηγυρίζει λέγοντας ψέματα και διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα. Τουλάχιστον την πραγματικότητα όπως αυτή αποτυπώνεται από μια σειρά γεγονότων.

Η «αλήθεια» του Μαξίμου

  • Σύμφωνα με το Μαξίμου η απελευθέρωση επιτεύχθηκε χάρη:
  • Στους ανοικτούς πολυεπίπεδους διαύλους Ελλάδας και Τουρκίας.
  • Στις τρεις επισκέψεις του πρωθυπουργού στην Τουρκία το 2015-2016 και τις συναντήσεις ΥΠΕΞ που συνεισέφεραν καθοριστικά στην αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης, την οικοδόμηση της ευρωτουρκικήςστρατηγικής σχέσης και την προώθηση των συνομιλιών για το Κυπριακό.
  • Στη στήριξη στη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Τουρκίας κατά την απόπειρα πραξικοπήματος, τον Ιούλιο του 2016.
  • Στη σταθερή στήριξη στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας και στη διατήρηση των ευρωτουρκικών διαύλων.
  • Στην επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου για πρώτη φορά μετά από 65 χρόνια στην Αθήνα.
  • Στη μη προσχώρηση της Ελλάδας στη λογική επιβολής οικονομικών κυρώσεων στην Τουρκία κατά την τελευταία περίοδο.
  • Στη συνάντηση που είχε ο πρωθυπουργός με τον Ταγίπ Ερντογάν στη σύνοδο του ΝΑΤΟ.
  • Στην ανάδειξη του ζητήματος από την Ελλάδα στους συμμάχους και στα διεθνή φόρα
  • Στην προσπάθεια της Τουρκίας να επανεκκινήσει τις σχέσεις της με την ΕΕ και τα κράτη-μέλη της (αποκατάσταση σχέσεων με Ολλανδία, συνάντηση με Μέρκελ, προσέγγιση Αυστρίας), σε μια περίοδο που αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις βρίσκονται σε κρίση. Η Τουρκία προέβη σε αυτή την κίνηση αναγνωρίζοντας ότι το ανωτέρω ζήτημα είχε – μετά από τις ανωτέρω ελληνικές ενέργειες – καταστεί καίριας σημασίας για την επανεκκίνηση των ευρωτουρκικών σχέσεων.

Από όλους αυτούς τους λόγους η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση έχει δίκιο μόνο στους τέσσερις. Δηλαδή το γεγονός ότι δεν επιβλήθηκαν οικονομικές κυρώσεις ήταν ένα θετικό μήνυμα. Ακόμη το ότι διεθνοποιήθηκε το πρόβλημα επίσης, αν και για τη διεθνοποίηση δεν οφείλεται μόνο στην κυβέρνηση. Στην Ευρωβουλή έγινε τρομακτική δουλειά από ευρωβουλευτές όπως ο Μανόλης Κεφαλογιάννης, ο οποίος πήγε στην Αδριανούπολη, ο Γιώργος Κύρτσος, ο Νίκος Ανδρουλάκης κ.λπ.

Αλλά και όλα τα κόμματα και τα μέσα ενημέρωσης συνέβαλαν στο να γίνει γνωστή η άδικη φυλάκισή τους.

Το τρίτο είναι ότι ναι η Τουρκία ήθελε να ρίξει γέφυρες προς την Ευρώπη, ειδικά τώρα που βρίσκεται στα μαχαίρια με τους Αμερικανούς.

Και το τέταρτο είναι η συνάντηση του Τσίπρα με τον Ερντογάν στο ΝΑΤΟ. Ενδεχομένως εκεί να ειπώθηκαν πράγματα που δεν βγήκαν προς τα έξω και να βοήθησαν στην αποκλιμάκωση της έντασης.

Τα ψέματα
Όμως, είναι μεγάλο ψέμα να λέει η κυβέρνηση ότι οι πολυεπίπεδοι δίαυλοι επικοινωνίας βοήθησαν. Μα ελάχιστες ώρες πριν την είδηση της απελευθέρωσης η ίδια η κυβέρνηση έδινε την είδηση για «πάγωμα» των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης» μεταξύ των δύο χωρών. Δηλαδή ακόμη και ζητήματα «χαμηλής έντασης και ενδιαφέροντος» σταμάτησαν λίγο πριν την απελευθέρωση καθώς η Αθήνα θεωρούσε ότι έκλεισαν οι δίαυλοι επικοινωνίας.

Το Μαξίμου λέει επίσης ότι βασικός λόγος ήταν οι επισκέψεις του Αλέξη Τσίπρα στην Τουρκία και το ιστορικό ταξίδι του Ερντογάν στην Αθήνα.

Σκόπιμα παραγνωρίζει το γεγονός ότι τουλάχιστον τον τελευταίο χρόνο οι ελληνοτουρκικές σχέσεις βρίσκονται στο χειρότερο σημείο εδώ και δεκαετίες. Θέλει να κρύψει το γεγονός ότι μόλις τους τελευταίους 10 μήνες είχαμε τρία πολύ σοβαρά επεισόδια στο Αιγαίο, με προσπάθειες βύθισης ελληνικών πλοίων από τουρκικά.

Ξεχνά σκόπιμα ότι είχαμε για πρώτη φορά πυροβολισμούς κατά τουρκικού ελικοπτέρου από ελληνική φρουρά στη Ρω.

Ξεχνά ότι ο ηρωϊκός πιλότος Μπαλταδώρος έπεσε νεκρός μετά την επιστροφή του από αερομαχία στο Αιγαίο. Οι δε παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου έχουν πολλαπλασιαστεί τον τελευταίο καιρό.

Ξεχνά επίσης το γεγονός ότι οι Τούρκοι στήνουν σκηνικό έντασης νέου τύπου με τους ψαράδες να θέλουν να αλιεύουν μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα.

Οσο για την επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα: Εχει χαρακτηριστεί ως μια μεγάλη διπλωματική ήττα για την Ελλάδα. Εχει χαρακτηριστεί αποτυχημένη με την κυβέρνηση να εμφανίζεται εντελώς απροετοίμαστη γι’ αυτήν.

Θυμίζουμε τις προκλητικές δηλώσεις του «Σουλτάνου» μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο και στο Μαξίμου όπου ζητούσε αναθεώρηση διεθνών συνθηκών κι επί της ουσίας αλλαγή συνόρων. Θυμίζουμε και την προκλητική παρουσία τους στη Θράκη.

Όμως, πόσο επιτυχημένη μπορεί να χαρακτηριστεί μια τέτοια επίσκεψη και γενικότερα η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης απέναντι στην Τουρκία όταν η σύλληψη και κράτηση επί 167 ημέρες των Μητρετώδη και Κούκλατζη, ακυρώνουν το «αφήγημα» αυτό του Μεγάρου Μαξίμου;

Αν πράγματι Ελλάδα και Τουρκία είχαν έρθει πιο κοντά, λόγω των πρωτοβουλιών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ γιατί δεν τους απελευθέρωναν το πρώτο 24ωρο; Και γιατί απαίτησαν ουκ ολίγες φορές την ανταλλαγή με τους 8 Τούρκους που έχουν ζητήσει άσυλο στην Ελλάδα;

Κι εδώ θα πρέπει να απονεμηθούν τα εύσημα στην Αθήνα γιατί πράγματι δεν μπήκε στη λογική του «παζαριού» με την Αγκυρα, εκτός κι αν υπάρχουν συμφωνίες κάτω από το τραπέζι που θα μάθουμε αργότερα ή δεν θα μάθουμε ποτέ.

Η αλήθεια για την απελευθέρωση απέχει πολύ από την «αλήθεια» του Μεγάρου Μαξίμου. Η πρώτη αλήθεια θα πρέπει να αναζητηθεί στις ασφυκτικές πιέσεις από την πλευρά του Ντ. Τραμπ και στην ανάγκη του Ερντογάν να στείλει ένα μήνυμα ότι η χώρα του δεν είναι απομονωμένη.

Η «αλήθεια» του Μαξίμου πρέπει να αναζητηθεί στην ανάγκη να βρεθεί μια επιτυχία για την κυβέρνηση, μια «ανάσα» για τον πρωθυπουργό ώστε να ξεφύγει από την πολυεπίπεδη κρίση που περνά, στην τελική ευθεία προς τις εκλογές.

Ανακοινώθηκε η νέα ονομασία της Πολιτικής Προστασίας. Εξαγγέλθηκε δια Πρωθυπουργικού στόματος η δομή του νέου Εθνικού φορέα αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών, προϋπολογισμού

πεντακοσίων εκατομμυρίων, παρακαλώ, και όλοι χειροκροτήσαμε και πήγαμε για ύπνο ήσυχοι ότι στην επερχόμενη καταστροφική μανία της φύσης, όλα θα είναι σύγχρονα και αποτελεσματικά. Μέχρι και Γερμανό καθηγητή προσλάβαμε, ειδικό για τις πυρκαγιές.

Δημιουργούνται, σύμφωνα με την εξαγγελία, δύο υδροκέφαλα κέντρα αποφάσεων, αλλά χωρίς καθετοποιημένη δομή εφαρμογής των εντολών τους. Ουσιαστικά δημιουργείται ένας ή περισσότεροι εγκέφαλοι χωρίς χέρια και πόδια.

Σ’ όλη αυτή την αξιοπρόσεκτη προσπάθεια, να καμφθούν οι δυσμενείς εντυπώσεις από τα καταστροφικά αποτελέσματα της πυρκαγιάς, που κατάκαψε την ανατολική Αττική, λείπουν βασικοί παράγοντες, που το κράτος, δεν μπορεί, να τους ρίξει στο τραπέζι.


Ο βασικότερος παράγοντας είναι η αλλαγή του κράτους. Από την εποχή του Τρικούπη το κράτος είναι σχεδιασμένο προσωποκεντρικά και στηρίζεται όχι στην αξιοποίηση των προσοντούχων στελεχών του, με τη μεταβίβαση σημαντικών αρμοδιοτήτων, αλλά στην αρμάδα των συμβούλων του Πρωθυπουργού, που είναι συνήθως κομματικοί ή του φιλικού ή συγγενικού, περιβάλλοντός του.

Έτσι θα πρέπει να δώσει εντολή ο εκάστοτε Πρωθυπουργός να συνεργασθούν δύο ή περισσότεροι φορείς ή ακόμη και Υπουργεία. Αν είναι ώρες ευθύνης ακατάλληλες, την εντολή υποκαθιστώντας τον Πρωθυπουργό την δίνει ο στενός του σύμβουλος. Θυμηθείτε πριν λίγα χρόνια μια σύζυγο Πρωθυπουργού, που διοικούσε από το παραβάν το κράτος.

Καταφανώς υπάρχει μια δυσκινησία και πιθανή καθυστέρηση στη λήψη επειγουσών και σπουδαίων αποφάσεων.

Η αποκέντρωση είναι ένα άψυχο ευχολόγιο, αφού και η νέες Αυτοδιοικητικές μονάδες (Περιφέρειες κλπ), σε όλα τα σπουδαία ζητήματα υπάρχουν να κουβαλάνε μόνο νερό και να αναλαμβάνουν ευθύνες χωρίς βασικά εφόδια.

Δεύτερο πρόβλημα είναι η δομή του κράτους. Η εφαρμογή των σπουδαίων και επειγουσών μέτρων για την προστασία του πληθυσμού, είναι δοσμένη στην τοπική αυτοδιοίκηση. Χωρίς δικό της προϋπολογισμό, χωρίς μηχανισμό ανάκλησης προσωπικού και φυσικά χωρίς τέτοιο νομοθετικό πλαίσιο, σε ώρες αργίας, πως θα κληθεί να συνεισφέρει ο ταλαίπωρος Δήμαρχος; Μια λύση είναι να πούμε την πυρκαγιά να ξεσπάσει ώρες που οι Δήμοι εργάζονται, ή τον σεισμό να ταρακουνήσει πρωινές ώρες και βασικά όχι τα Σαββατοκύριακα. Θα πρέπει να μην ξεχνάμε, τον υπάλληλο του Δήμου που την κοπάνησε αφού τελείωσε το ωράριό του!!

Τρίτο πρόβλημα είναι η συμμετοχή του πολίτη. Για χρόνια ο εθελοντισμός είναι στην απέξω, χωρίς προϋπολογισμό, χωρίς μέσα, χωρίς εφόδια, χωρίς υλικά και στηρίζεται στην τρέλα κάποιων που πιστεύουν στην κοινωνική προσφορά και αλληλεγγύη. Το κράτος βλέπει τις εθελοντικές οργανώσεις με το μακαρόνι από μακριά και ύποπτα, διάπραξης ατασθαλιών. Προφανώς συγχέει αυτές που δημιουργούνται για να τσακίζουν τις επιχορηγήσεις με τις εθελοντικές οργανώσεις κοινωνικής αλληλεγγύης και προσφοράς. Στην Κασσάνδρα αίφνης, ο Θέμις Ιερισσιώτης , μαγαζάτορας, λειτουργεί τον απινιδοτή και επεμβαίνει να σώσει εμφράγματα. Το ζητούμενο είναι αν το κράτος μπορεί να αναλάβει αυτό το ευαίσθητο κομμάτι της υγείας ή τουλάχιστον θα πρέπει, να του πληρώνει την βενζίνη.

Υπάρχουν πολλά μικρά ή μεγάλα εμπόδια για να στήσουμε έναν μηχανισμό που να αντιμετωπίζει τις επιπτώσεις από έκτακτες φυσικές καταστροφές.

Ας αρχίσουμε όμως από την αρχή. Αλλαγή σε όλα που έλεγε μόνο στα λόγια. και ο μακαρίτης ο Ανδρέας. Όχι πασαλείμματα.

Αλλά σκέφτομαι αυτό το τέρας που λέγεται κράτος και καλό-συντηρεί κηφήνες και αρπακτικά ποιός θα το αλλάξει;

Κωνσταντίνος Τζέκης
_

Του Σπυρίδωνος Μπλάτσιου

Από τις εκλογές του 2012 και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε στο πολιτικό προσκήνιο. Χωρίς να καταφέρει ποτέ να πιάσει τα ποσοστά που είχαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ τις δεκαετίες του ‘80 και ‘90 κατάφερε να έχει την αποδοχή και τη στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων ψηφοφόρων. Ειδικά τους πρώτους μήνες του 2015 κατάφερε να έχει τεράστια αποδοχή σχεδόν από το σύνολο του εκλογικού σώματος και έμοιαζε ότι θα ήταν για πολλά χρόνια ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Τα επιτελεία των υπολοίπων κομμάτων παρακολουθούσαν σαστισμένα τις εξελίξεις χωρίς να καταφέρουν να προβάλουν την παραμικρή αντίδραση, σχεδόν καθηλωμένα. Ποια ήταν λοιπόν τα συστατικά της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ που παράβλεψαν τα μέχρι τότε κόμματα εξουσίας; Μήπως υποεκτίμησαν τις ικανότητες του πολιτικού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως υποεκτίμησαν την πολιτική που ακολούθησε ο ΣΥΡΙΖΑ;

Επί της ουσίας το βασικό πρόσωπο στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία ήταν ο Αλέξης Τσίπρας, ένα πρόσωπο συμπαθητικό και το κυριότερο, νέο και άφθαρτο. Ελάχιστοι ψηφοφόροι γνώριζαν το υπόλοιπο πολιτικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ με μόνη εξαίρεση τα πολιτικά στελέχη που προέρχονταν από το χώρο του ΠΑΣΟΚ. Επομένως τα υπόλοιπα πρόσωπα στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ έπαιξαν από καθόλου ως ελάχιστο ρόλο στην πορεία προς την κατάκτηση της εξουσίας. Αυτό που υποεκτίμησαν λοιπόν τα κόμματα, πέρα από την προσωπικότητα του Αλέξη Τσίπρα, ήταν κυρίως η πολιτική, ή για να το πούμε πιο σωστά, ο τρόπος που πολιτεύθηκε, και εξακολουθεί να πολιτεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο τρόπος που πολιτεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζεται από τρία βασικά στοιχεία:
α) την παντελή έλλειψη μακροπρόθεσμου σχεδιασμού,
β) την εργαλειοποίηση των πάντων και
γ) τη δημιουργία (φανταστικών) εχθρών

Η έλλειψη μακροπρόθεσμου σχεδιασμού φάνηκε σχεδόν από την αρχή της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ. Επί της ουσίας δεν υπήρχε κανένας σχεδιασμός σε κανένα επίπεδο, τα μέλη της κυβέρνησης έκαναν αντιφατικές δηλώσεις, ο πρωθυπουργός ο ίδιος έκανε αντικρουόμενες δηλώσεις, και η ίδια η κυβέρνηση φαινόταν σαν ακυβέρνητο καράβι. Ενώ στις 20 Φεβρουαρίου του 2015 γίνεται μία κατ’ αρχάς συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και των εταίρων της στο Eurogroup για επέκταση της δανειακής σύμβασης κατά τέσσερις μήνες, στις 8 Μαρτίου ο Βαρουφάκης αρχίζει να μιλά για δημοψήφισμα. Ενώ στις 22 Ιουνίου του ίδιου έτους η ελληνική κυβέρνηση ξεκινά διαπραγματεύσεις με τους δανειστές στις 27 Ιουνίου ο ίδιος ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Ο ίδιος όμως το 2011 έλεγε ότι ένα δημοψήφισμα θα ήταν καταστροφικό και θα οδηγούσε σε bank run. Ενώ από τον Ιανουάριο του 2015 και μετά η Ελλάδα απειλούσε την ΕΕ με έξοδο από την ευρωζώνη, όταν στο Eurogroup της 11ης Ιουλίου του 2015 τέθηκε θέμα εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη ο πρωθυπουργός τρέχει να υπογράψει ένα νέο μνημόνιο. Κανένας μακροπρόθεσμος σχεδιασμός, καμία μακροπρόθεσμη πολιτική. Η μόνη "πολιτική” του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και παραμένει η με κάθε τρόπο παραμονή στην εξουσία.

Το δεύτερο βασικό στοιχείο που χαρακτηρίζει τον τρόπο που πολιτεύτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η εργαλειοποίηση των πάντων. Η εργαλειοποίηση ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών (συχνά ανύπαρκτων, π.χ. ΕΡΤ) αλλά και περιστατικών αληθινών ή/και δημιουργία fake news για να στηρίξει το αφήγημα που τον έφερε στην εξουσία. Κάθε τι και καθένας αποτελούν για την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ένα εν δυνάμει κομμάτι στο puzzle του αφηγήματός τους. Η παραμικρή δήλωση ή κίνηση παραποιούνταν και εμφανιζόταν έτσι ώστε να στηρίζει το αφήγημα της "εθνοσωτηρίου” κυβερνήσεως. Και μάλιστα η βρώμικη δουλειά γίνεται υπογείως. Ομάδες στρατευμένων οπαδών είτε εξαρτημένων κομματικά και οικονομικά από το κόμμα, είτε απλοί εθελοντές, έχουν αναλάβει το κτίσιμο αυτού του αφηγήματος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επικουρούμενοι από κομματικά στελέχη που υποστηρίζουν το αφήγημα αυτό μέσα από τον φιλικό προς το ΣΥΡΙΖΑ τύπο.

Η εργαλειοποίηση αυτή περιλαμβάνει τους πάντες, από ξένες κυβερνήσεις (οι καλοί οι Ρώσοι και οι Κινέζοι που θα μας έσωζαν και οι κακοί Γερμανοί που δεν μας δανείζουν), μέχρι επιχειρηματίες (οι Καλογρίτσας, Σαββίδης που θα αγόραζαν τις άδειες για τα κανάλια), πολιτικούς (Βαρουφάκης, Λαφαζάνης, Κωνσταντοπούλου που στην πρώτη φάση χρησιμοποιήθηκαν ως εμπροσθοφυλακή του κόμματος), καλλιτέχνες (ένας τεράστιος αριθμός καλλιτεχνών που έκαναν δηλώσεις στήριξης του ΣΥΡΙΖΑ ή εμφανιζόταν στις προεκλογικές εκστρατείες του ΣΥΡΙΖΑ), τους "νεκρούς των μνημονίων”, τους "νεκρούς της ΕΡΤ” κλπ κλπ. Κανένας δεν ξέφευγε από το ΣΥΡΙΖΑ.

Η δημιουργία φανταστικών εχθρών τέλος, είναι μία προσφιλής τακτική όλων των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Όπως πολύ σωστά γράφτηκε στον τύπο "Στην κυβέρνηση ψάχνουν εχθρούς κι όταν δεν βρίσκουν τους δημιουργούν”. Οι εχθροί αυτοί μπορεί να είναι εξωτερικοί (οι "Γερμανοί”, η Τρόικα, οι "θεσμοί” κλπ) ή/και εσωτερικοί (ο Στουρνάρας, οι Σαμαροβενιζέλοι, ο Άδωνις κλπ). Αυτή η στοχοποίηση εχθρών και αντιπάλων, τους οποίους πολλές φορές τους εφευρίσκουν και τους κατασκευάζουν μέσα σε λίγες ημέρες, έχει δύο κυρίως στόχους α) τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από καταστάσεις που δεν μπορούν να διαχειριστούν επικοινωνιακά, αλλά και β) για να ηρωποιήσουν την πολιτική υπόσταση της κυβέρνησης.

Παλιοί και νέοι εχθροί ξεθάβονται ή δημιουργούνται λοιπόν από την κυβέρνηση με διαρροές εναντίων τους, δημιουργία εξεταστικών επιτροπών στη βουλή για στοχοποίηση συγκεκριμένων προσώπων, η προαναγγελία διώξεων στον τύπο κλπ, ενώ η ίδια η κυβέρνηση παίζει πάντα τον ρόλο του θύματος. Η πολιτική αυτή μπορεί βραχυπρόθεσμα να προσφέρει μία συσπείρωση των οπαδών του κόμματος, μακροπρόθεσμα όμως και ειδικά σε διεθνές επίπεδο έχει λειτουργήσει ως μπούμερανγκ. Απομόνωσε τη χώρα τόσο στην ΕΕ όσο και στο ΔΝΤ, και την κρίσιμη στιγμή που η χώρα ήταν και είναι ευάλωτη λόγω της οικονομικής κρίσης δεν υπήρχε κάποιος σταθερός σύμμαχος να μας στηρίξει. Από καθαρή τύχη και από την επιμονή κάποιων ανθρώπων (Γιούνκερ, Μέρκελ κλπ) η ελληνική κρίση δεν κατέληξε σε ελληνική τραγωδία.

Σήμερα το αφήγημα που έκτισε τόσα χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται πλέον ξεπερασμένο. Η ρητορική εναντίον των μνημονίων και της Ευρώπης δεν ενθουσιάζει παρά μόνο ένα μικρό ποσοστό του εκλογικού σώματος, ενώ οι αστοχίες της τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική πολιτική σκηνή έχουν αποδυναμώσει το αφήγημα που η κυβέρνηση θέλει να προβάλλει. Η δημιουργία και η συνεχής εναλλαγή "εχθρών” έχει κουράσει το εκλογικό σώμα και τέλος η εργαλειοποίηση των πάντων έχει εξασθενίσει. Το τι μέλλει γενέσθαι δεν μπορεί εύκολα να προβλεφθεί, αλλά το σίγουρο είναι ένα: η μοναδική τους πολιτική είναι η παραμονή στην εξουσία. Κάτω από αυτό το πρίσμα η κυβέρνηση θα επιδιώξει να εξαντλήσει την τετραετία. Και αυτό σημαίνει ότι πρέπει πολύ γρήγορα να δημιουργήσει ένα νέο αφήγημα, κάτι όμως που αδυνατεί να κάνει μιας που είχε επενδύσει πολιτικά επί χρόνια στο δίπολο μνημόνιο/αντιμνημόνιο και στην απαλλαγή από τα μνημόνια. Κατά πάσα πιθανότητα λοιπόν το νέο αφήγημα θα μείνει ημιτελές. Κάτι που θα αναγκάσει την κυβέρνηση είτε σε ρήξη με τους δανειστές και "ηρωική έξοδο” με πρόωρες εκλογές, είτε σε πλήρη αποσύνθεση καθώς το νέο αφήγημα δεν θα λειτουργεί. Για τη χώρα και τα δύο ενδεχόμενα είναι εξίσου άσχημα. Από τη μία κανείς δε θέλει τη ρήξη με αυτούς που τον στηρίζουν και από την άλλη μία αδύναμη κυβέρνηση δεν μπορεί να πάει τη χώρα μπροστά.

Καθαρά ρεαλιστικά, η καλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει αυτή η κυβέρνηση στη χώρα θα είναι να παραιτηθεί, κάτι που όμως φαντάζει αδύνατο μιας που έρχεται σε αντίθεση με το βασικό τους δόγμα, τη διατήρηση όσο το δυνατόν περισσότερο στην εξουσία. Έτσι λοιπόν για το επόμενο διάστημα η χώρα θα παραμείνει όμηρος στα χέρια ανίκανων που θα προσπαθούν πάση θυσία να μην χάσουν την εξουσία...

Πηγή: http://www.capital.gr

- Για δομικό ανασχηματισμό ετοιμάζεται ο Αλέξης Τσίπρας - Όλα δείχνουν ότι θα γίνει πριν τη ΔΕΘ περί τα τέλη Αυγούστου - Σε... αναμμένα κάρβουνα υπουργοί και υφυπουργοί - Ποιοι υπουργοί φαίνεται ότι θα αντικατασταθούν

Η έξοδος από τα μνημόνια δεν θα έχει τον πανηγυρικό χαρακτήρα που ήθελε η κυβέρνηση. Η τραγωδία στο Μάτι δεν αφήνει περιθώρια, ενώ ήταν αυτή που όπως όλα δείχνουν έχει επισπεύσει τον ανασχηματισμό. Ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται ότι θα προχωρήσει σε δομικές αλλαγές στο Υπουργικό Συμβούλιο με στόχο να αλλάξει ριζικά η εικόνα.Ο Πρωθυπουργός φαίνεται ότι επιλέγει να κάνει… restart στην κυβέρνηση σε μια προσπάθεια να αντιστραφεί το αρνητικό κλίμα, αλλά και να σηματοδοτηθεί μια νέα αρχή μετά την έξοδο της χώρας στις αγορές.

Ο Ανασχηματισμός από πολλούς τοποθετείται τις ημέρες μετά τον Δεκαπενταύγουστο με πιο πιθανή ωστόσο την εβδομάδα που ξεκινάει τη Δευτέρα 20 Αυγούστου.

Τα πρόσωπα που ακούγονται είναι πολλά. Κατά πολλούς δεδομένο θα πρέπει να θεωρείται ότι ο Πάνος Σκυορλέτης κρατάει το χαρτοφυλάκιο του Προστασίας του Πολίτη προσωρινά. Στη θέση αυτή αναμένεται να μπει άλλο πρόσωπο.

Κατά πολλούς ωστόσο η φωτιά στο Μάτι θα αποτελέσει αφορμή για πολλές ακόμη αλλαγές. Ακούγονται πρόσωπα όπως εκείνα της κυρίας Κονιόρδου και των κυρίων Κουρουμπλή και Αποστόλου.

Ο ανασχηματισμός ωστόσο δεν φαίνεται ότι θα περιοριστεί σε επίπεδο υπουργών. Ακούγεται ότι θα υπάρξουν μετακινήσεις και αλλαγές που αφορούν σε επτά υφυπουργούς, ενώ συνολικά οι υπουργοί και οι υφυπουργοί που θα μετακινηθούν ή θα αλλάξουν θα είναι περί τους 12.

Στη λίστα με τους… αμετακίνητους φαίνεται ότι βρίσκονται ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Νίκος Κοτζιάς, η Έφη Αχτσιόγλου και ο Πάνος Καμμένος.

Σελίδα 1 από 4
Image
Image

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΓΡΟΣ
THARROSLOGO
ΤΑΓΑΡΑΣ

Στοιχεια επικοινωνιας

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στα ακόλουθα στοιχεία

Εφημερίδα ΘΑΡΡΟΣ Δυτικής Μακεδονίας

  Τσόντζα 2 Κοζάνη

  +30 2461038611

  +30 2461034611

  tharos@otenet.gr

Πρωτοσελιδα Εφημεριδων

Εφημερευοντα Φαρμακεια

Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΚΟΖΑΝΗΣ