Tharos

Tharos

Μερικές Σταράτες και Λογικές Σκέψεις για το Κυπριακό

H Γενεύη ήταν ένας ακόμη σταθμός! Ένας ακόμη σταθμός για το Κυπριακό Ζήτημα, τον οποίο (ευτυχώς) τον αφήνουμε πίσω μας, χωρίς κάτι ιδιαίτερο, απλά ως μια επιπρόσθετη ‘‘χρονική καταγραφή’’ στο πλούσιο πια ιστορικό παλίμψηστο των προσπαθειών πολιτικής διευθέτησης και ‘‘κανονικοποίησης’’ της κατάστασης στη μαρτυρική νήσο!

Με αφορμή, λοιπόν, τη διαβόητη ‘‘Πενταμερή της Γενεύης’’, είναι πολιτικά επωφελές και εθνικά ‘‘αυτοδιδακτικό’’ να ‘‘ξεσκουριάσουμε’’ τη ‘‘δομική σκάλα’’ του περίπλοκου και ακανθώδους αυτού ζητήματος με τη βοήθεια κάποιων σταράτων και αντικειμενικών στοχασμών. ‘‘Σκαλιά’’ δε τούτης της ‘‘συλλογιστικής δόμησης’’ προτείνω να είναι η εν γένει σημασία της Κύπρου στη γεωπολιτική ‘‘σκακιέρα’’ της περιοχής, η διαπραγματευτική αφετηρία της ελληνοκυπριακής πλευράς, ειδικά έτσι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί υπό τα σύγχρονα δεδομένα, και αντίστοιχα το διαπραγματευτικό σημείο εκκίνησης της τουρκοκυπριακής πλευράς, η ιστορική αναδίφηση επί των τοποθετήσεων των Τούρκων και η συσχέτιση αυτών με τους τωρινούς ισχυρισμούς τους επί του ζητήματος, τα ευρύτερα γεωπολιτικά σχέδια των Τούρκων και εν τέλει (ως ‘‘πλατύσκαλο’’) το πιθανό περιεχόμενο μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης για το Κυπριακό.

Στο πρώτο σκαλί, που είναι η σημασία της Κύπρου, θα… αφήσω τον ιδιοφυή και πολυδιαφημισμένο Α. Davutoglu να μας ‘‘μιλήσει’’. Στο βαθυστόχαστο έργο του ‘‘Το στρατηγικό βάθος, η διεθνής θέση της Τουρκίας’’, ο Τούρκος πολιτικός και ακαδημαϊκός παρουσιάζει τη νήσο της Αφροδίτης ως σταθερή βάση και ‘‘οιονεί επιθαλάσσιο αεροπλανοφόρο’’ που είναι σε θέση να ελέγχει τις περιοχές του Περσικού Κόλπου και της Κασπίας και τις υδάτινες αρτηρίες του Άντεν και του Ορμούζ, οι οποίες αποτελούν τις σημαντικότερες υδάτινες περιοχές που συνδέουν την Ευρασία και την Αφρική.

Γράφει δε χαρακτηριστικά: ‘‘Μια χώρα που παραμελεί την Κύπρο δεν είναι δυνατόν να έχει έναν αποφασιστικό λόγο στις παγκόσμιες και περιφερειακές εξελίξεις… Αυτό το μικρό νησί κατέχει μια θέση που μπορεί να επηρεάσει άμεσα τους στρατηγικούς συνδέσμους μεταξύ Ασίας και Αφρικής, Ευρώπης και Αφρικής και Ευρώπης και Ασίας.’’

Μάλιστα, ο πάλαι ποτέ διαμορφωτής των δογμάτων της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής διατείνεται ότι αν αναλογιστεί κανείς ότι τα πετρέλαια της Μοσούλης και της Σαουδικής Αραβίας κατευθύνονται επίσης στην Ανατ. Μεσόγειο, καθίσταται πασιφανές ότι η κεντρική θέση που κατέχει αυτή η περιοχή (δηλ. η γύρωθεν της Κύπρου περιοχή), από την άποψη των ενεργειακών αξόνων της, θα αποτελέσει στο μέλλον τη βασικότερη παράμετρο του παγκόσμιου ανταγωνισμού!

Και καταλήγει: ‘‘Καμία παγκόσμια και περιφερειακή δύναμη που κάνει στρατηγικούς υπολογισμούς στη Μέση Ανατολή, στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο, στη Διώρυγα του Σουέζ, στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Περσικό Κόλπο δεν μπορεί να παραμελήσει την Κύπρο’’.

Η δεύτερη στοχαστική κλίμακα περιλαμβάνει τη διαπραγματευτική αφετηρία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Κυπριακή Δημοκρατία, λοιπόν, είναι το μόνο βεβαίως διεθνώς αναγνωρισμένο κυρίαρχο κράτος στο νησί που έχει συνεπώς, βάσει της διεθνούς νομιμότητας, το αποκλειστικό δικαίωμα να ασκεί εξουσία στο σύνολο του εδάφους του νησιού, εκτός των οριοθετημένων περιοχών των βρετανικών βάσεων της Δεκέλειας και του Ακρωτηρίου. Είναι μέλος του ΟΗΕ, της ΕΕ, της Κοινοπολιτείας των Εθνών, του Συμβουλίου της Ευρώπης, του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Ειδικά, ως κράτος-μέλος της ΕΕ, εφαρμόζει το λεγόμενο ‘‘κοινοτικό κεκτημένο’’ (acquis communautaire), στο οποίο περιλαμβάνονται πέρα από τις ιδρυτικές ευρωπαϊκές Συνθήκες, τα 35 υποπλαίσια της δευτερογενούς ενωσιακής νομοθεσίας και τη νομολογία του Δικαστηρίου της ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (ΧΘΔΕΕ), το Διεθνές Σύμφωνο για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα και το Διεθνές Σύμφωνο για τα οικονομικά, κοινωνικά και μορφωτικά δικαιώματα. Οι Ελληνοκύπριοι έχουν υπογράψει και κυρώσει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας ενώ διατηρούν διπλωματικές σχέσεις με όλα σχεδόν τα κράτη ανά τις Ηπείρους της Γης.

 Πέραν των παραπάνω, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει προβεί σε οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο το 2003 (η οποία συμπληρώθηκε το 2012), με τον Λίβανο το 2007 και με το Ισραήλ το 2010. Επί της κυπριακής ΑΟΖ έχει ήδη ανακαλυφθεί το κοίτασμα φυσικού αερίου ‘‘Αφροδίτη’’ το 2011, το κοίτασμα ‘‘Καλυψώ’’ το 2018 και το κοίτασμα ‘‘Γλαύκος’’ το 2019. Η Κυπριακή Δημοκρατία οριοθέτησε έτσι 13 θαλάσσια ‘‘οικόπεδα’’ και έχει συνάψει συμβάσεις με ενεργειακούς κολοσσούς του Πλανήτη, όπως οι αμερικανικές Exxon Mobil και Noble Energy, η ιταλική ENI, η γαλλική Total, η καταριανή Qatar Petroleum, η κορεάτικη Kogas, η βρετανική Shell και η ισραηλινή Delek, διότι ακριβώς η αξιοποίηση του υποθαλάσσιου ενεργειακού πλούτου της Λεκάνης της Λεβαντίνης, που σύμφωνα με αμερικανική γεωλογική έρευνα αντιστοιχεί σε 1,7 δισ. βαρέλια πετρελαίου και 3,5 τρισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου (https://www.aa.com.tr/en/economy/energy-resources-in-eastern-mediterranean-an-overview/1504786#) έχει κινήσει το παγκόσμιο ενδιαφέρον!

Υπ’ αυτές τις εξελίξεις, η Κύπρος είναι εξέχον, κατ’ εμέ δε το κομβικότερο, μέλος του ‘‘Eastmed Gas Forum’’, το οποίο δεν αποτελεί απλά θεσμικό υποστύλωμα της ευρύτερης περιφερειακής ενεργειακής ασφάλειας αλλά συνιστά πολλαπλώς σημαίνον πλαίσιο γεωστρατηγικής συνέργειας σ’ όλη την περιοχή. Η Κύπρος διαδρά, παράλληλα, εντός των τριμερών ενεργειακών σχημάτων συνεργασίας ‘‘Κύπρου-Ελλάδας-Ισραήλ’’ και ‘‘Κύπρου-Ελλάδας-Αιγύπτου’’, από την Κύπρο θα περνούν οι διασυνδετήριοι αγωγοί ηλεκτρικής ενέργειας ‘‘Euro Asia Interconnector’’ και ‘‘Euro Africa Interconnector’’ ενώ, από την άλλη πλευρά, η αμυντική θωράκιση του νησιού σαφώς και θα βελτιωθεί μετά την άρση του γνωστού εμπάργκο όπλων από τους Αμερικανούς.

Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει παγκοσμίως ισχυρό νόμισμα, το ευρώ, και άμεση, ευθεία και ακώλυτη πρόσβαση στην ενιαία εσωτερική ευρωπαϊκή αγορά αλλά και στο λειτουργικό περίγραμμα όλων των διεθνών εμπορικών και όχι μόνο συμφωνιών της ΕΕ ανά τον Κόσμο. Διαθέτει την καλύτερη μελλοντική οικονομία στον Κόσμο, όσον αφορά τον ανταγωνισμό των νησιωτικών χωρών (https://www.fdiintelligence.com/article/77993), καθώς από το 2014 έως το 2018 άρχισαν να εκτυλίσσονται 153 (!) projects άμεσων ξένων επενδύσεων (FDI) στο νησί και η αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ την περίοδο 2016-2019 ήταν της τάξης του 5,4% (https://www.cyprusprofile.com/page/economy)! Δικαιούται δε και θα λάβει μέχρι το 2026, 3 δισ. ευρώ από το γνωστό πανευρωπαϊκό πρόγραμμα οικονομικής στήριξης ‘‘Next Generation EU’’.

Στον αντίποδα, η ‘‘Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου’’, το ψευδοκράτος δηλαδή που το 1983 η Τουρκία ανακήρυξε στο κατεχόμενο μετά την εισβολή του 1974 κυπριακό έδαφος, διαπραγματευτικά εκκινεί έχοντας την αναγνώρισή του μόνο από την Τουρκία και από απολύτως κανένα άλλο κράτος του Πλανήτη! To δε Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με το Ψήφισμα (Resolution) 541/1983 χαρακτηρίζει αυτήν την τουρκική ανακήρυξη ως παράνομη και ζητεί την ανάκλησή της, ενώ με τα Ψηφίσματα 353/1974 και 544/1983 ζητεί από τη διεθνή κοινότητα να μην αναγνωρίσει το εκτρωματικό προτεκτοράτο της Τουρκίας στο νησί.

Το τρίτο ‘‘σκαλί’’ συλλογισμού, είναι η σύγχρονη διαπραγματευτική θέση της τουρκοκυπριακής πλευράς και η νοηματική συσχέτισή της με τους διαχρονικούς ισχυρισμούς των Τούρκων και Τουρκοκυπρίων. Πριν, λοιπόν, τη σύναψη της Συμφωνίας  Ζυρίχης-Λονδίνου του 1960, ήτοι πριν ακόμα γίνει κράτος η Κύπρος, η Τουρκία ζητούσε να γίνει ‘‘ομοσπονδία’’ στο νησί και η Ελλάδα αντέτεινε ότι η δημιουργία ενός τέτοιου πολιτειακού μορφώματος θα οδηγούσε πρακτικά στη διχοτόμηση. Στο δε σχέδιο Ανάν το οποίο υποστήριξε και τελικά αποδέχθηκε η τουρκοκυπριακή πλευρά (με το περίφημο 65% του σχετικού δημοψηφίσματος το 2004) προβλεπόταν ότι θα δημιουργούνταν μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία στο νησί, που στην ουσία θα αποτελούσε ένα υβριδικό σύστημα ανάμεσα στην ομοσπονδία και τη ‘‘χαλαρή’’ συνομοσπονδία. Μάλιστα, ακόμα και στις συνομιλίες των ετών 2015-17 που κατέληξαν στο ‘‘ναυάγιο’’ του Crans Montana το 2017, οι Τούρκοι συζητούσαν πάλι για ‘‘ομοσπονδία’’. Τώρα, όμως, αφήνοντας τους Έλληνες και Ελληνοκύπριους να υποστηρίζουν τα της ‘‘ομοσπονδίας’’ και ποιώντας οι ίδιοι μια ‘‘de facto επιχειρηματολογική μετατόπιση’’, ομιλούν φανερά και βοερώς για λύση δύο κρατών στο νησί, ως τη μόνη εφικτή διέξοδο στον βεβαρημένο καμβά των πολλαπλών και αποτυχημένων διμερών προσεγγίσεων και διαπραγματευτικών συνομιλιών.

Αναπόφευκτα, επομένως, στο τέταρτο ‘‘σκαλί’’ σκέψης αναφύεται ως απολύτως εύλογος ο προβληματισμός για τα ευρύτερα γεωπολιτικά σχέδια των Τούρκων και την ερμηνεία της στρατηγικής τους. Καταρχάς, λοιπόν, πιστεύω ότι οι Τούρκοι μετέρχονται την τακτική ‘‘της μεγάλης απόχης των μαξιμαλιστικών αξιωματικών θέσεων’’. Έτσι, στο πλαίσιο επίδειξης, υποτιθέμενα καλής θέλησης και της εύρεσης μιας συμβιβαστικής και κοινά αποδεκτής λύσης, μετά από μια φαινομενική υποχώρησή τους από την εξτρεμιστική και εντόνως εριστική σύγχρονη (μεταλλαγμένη) διαπραγματευτική τους θέση, επιχειρούν και θέλουν να μείνει τελικά στη δική τους ‘‘απόχη’’ κάτι πολύ καλύτερο ή ευνοϊκότερο απ’ αυτό που θα πετύχαιναν με ήπιες και προσγειωμένες προσεγγίσεις.

Κατευθύνοντας, συνεπώς, τη ‘‘λύση’’ του Κυπριακού πρακτικά στον σχηματισμό ενός υβριδικού ομοσπονδιακού (ή κάτι σαν ομοσπονδιακού) πολιτειακού μορφώματος (κάτι που ούτως ή άλλως διαχρονικά ήθελαν, άσχετα αν τελευταία περί άλλων τυρβάζουν) σκοπεύουν να έχουν άμεση πρόσβαση, χωρίς καν να είναι κράτος-μέλος της ΕΕ,  σε όλο το κοινοτικό κεκτημένο και να βρίσκονται στην πλεονεκτική, στρατηγική θέση να αναμιγνύονται, με τη χρήση βέτο του ‘‘υπό γένεση ομόσπονδου (ή κάτι σαν ομόσπονδου) κράτους’’, στις διαδικασίες αποφάσεων της ΕΕ που αφορούν το παρόν και το μέλλον της. Παράλληλα, η Τουρκία θέλει φυσικά να βρει, μέσω του ελέγχου της Κύπρου, διέξοδο στην πρακτική συμμετοχή της στην αξιοποίηση του υποθαλάσσιου ενεργειακού πλούτου της Ανατ. Μεσογείου. Το τουρκολιβυκό σύμφωνο και το στρατηγικό θεώρημα της ‘‘Γαλάζιας Πατρίδας’’, εξάλλου, δεν είναι τίποτε άλλο από ένα είδος ‘‘υλικής διεκπεραίωσης και διαχείρισης’’ του προτάγματος της Τουρκίας τουλάχιστον να έχει μερίδιο συμμετοχής και συνεπίδρασης στα ενεργειακά αποθέματα και τους ενεργειακούς διαδρόμους της γεωπολιτικά κομβικής περιφερειακής δομής ‘‘Ανατολική Μεσόγειος-Μέση Ανατολή-Βόρεια Αφρική’’.

Ταυτόχρονα, οι Τούρκοι ελέγχοντας την (μη) οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου θα προσπαθήσουν να καταστήσουν οριστική την ιστορική ρηγμάτωση των δύο προπατορικών πόλων του Ελληνισμού, της Ελλάδας και της Κύπρου, όχι μόνο με τη μορφή της γεωγραφικής ασυνέχειας ή χωροθετικής αποκοπής τους αλλά και δια της γεωπολιτικής απίσχνασης των ιστορικών και πολιτισμικών δεσμών των δύο αυτών κοιτίδων (του Ελληνισμού).

Έτσι, δεν είναι διόλου τυχαίο που ο A. Davutoglu γράφει: ‘‘Ακόμη και αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα Κυπριακό Ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σε ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου.’’

Εν τέλει, έπειτα απ’ όλα τα ανωτέρω, στο πέμπτο και τελευταίο σκαλί των στοχασμών, βρίσκεται η κρίση επί της δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού, δηλαδή της λύσης που θα στηρίζεται στη διεθνή νομιμότητα και θα προέρχεται μέσα από την ιστορικο-πολιτική εξέλιξη του όλου Ζητήματος. Προσωπικά, νομίζω ότι μια τέτοια λύση έχει βάση τριπυλωνική και ειδικότερα ότι πρέπει να στηρίζεται στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας (πρώτον), στα Ψηφίσματα του ΟΗΕ (δεύτερον) και στο κοινοτικό κεκτημένο (τρίτον).

Κατά πρώτον, διότι το Κυπριακό Σύνταγμα είναι το ‘‘γενετικά’’ γνήσιο και ιστορικά αυθεντικό πολιτειακό ‘‘τέκνο’’ της Συνθήκης της Ζυρίχης και του Λονδίνου του 1960, σύμφωνα με την οποία η Κύπρος έπαυσε να αποτελεί βρετανική αποικία και ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος. Σ’ αυτό το επίπεδο, συζητήσιμο ίσως θα ήταν κατά πόσο θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην ‘‘έντιμη’’ λύση κάποια από τα γνωστά  ‘‘13 σημεία’’ του Μακάριου (πχ εγκαθίδρυση ενιαίων αντί χωριστών Δήμων, ενοποίηση αντί του διαχωρισμού στην απονομή της Δικαιοσύνης).

Κατά δεύτερον, διότι τα Ψηφίσματα του ΟΗΕ  αποτυπώνουν τον βαθύ ειρμό σκέψης και παράλληλα των πολιτικών βουλητικών αιτημάτων της διεθνούς κοινότητας επί του κυπριακού ζητήματος σε επίπεδο διαχρονικό. Μάλιστα, από τα 69 Ψηφίσματα (Resolutions από το 1960 μέχρι το 1994), τα περισσότερα έχουν ένα κοινό, χτυπητό στο μάτι του κάθε πολιτικού οποιασδήποτε χώρας αλλά και του όποιου μελετητή, χαρακτηριστικό. Ομιλούν για ενιαία (και όχι ‘‘διασπασμένη’’) κυριαρχία (sovereignty) στο νησί, για ενιαία (και όχι ‘‘κατατετμημένη’’) εδαφική επικράτεια (territorial integrity), για ανεξαρτησία (και όχι εδαφο-πολιτικό διαμοιρασμό) του κυριαρχικά ενιαίου κυπριακού κράτους (independence) και για ουδετερότητα (non-alignment) της Κύπρου (και όχι φυσικά δορυφοροποίηση) έναντι και των καταγωγικών κρατών των εθνοτήτων του πληθυσμού της αλλά και έναντι των διεθνών συστημικών δυνάμεων. Αυτές οι τέσσερεις, λοιπόν, έννοιες συνιστούν τα δομικά εννοιολογικά θεμέλια και για μια σύμφωνη με την παγκόσμια νομικο-πολιτική τάξη πραγμάτων διαπραγμάτευση των δύο πλευρών, της ελληνικής με την τουρκική, αλλά και για την προώθηση μιας βιώσιμης, σεβόμενης το ιστορικό υπόβαθρο του ζητήματος και διεθνο-πολιτικά ισορροπημένης λύσης του Κυπριακού.

Κατά τρίτον, διότι αν το κοινοτικό κεκτημένο τεθεί ως βάση για τη δημιουργία ενός σύγχρονου ‘‘νομικο-πολιτικού πλάσματος’’ όσον αφορά την καθολική κυπριακή πραγματικότητα, τότε η λύση του Κυπριακού μετάγεται αυτομάτως και αγόγγυστα από το ‘‘γεωπολιτικά υδαρές εκμαγείο’’ των διμερών, δικοινοτικών ελληνοτουρκικών σχέσεων στο θεσμικά συμπαγές και διεθνοπολιτικά στιβαρότερο πεδίο των ευρω-τουρκικών σχέσεων, στο οποίο μπορεί να σμιλευθεί μια λύση ισχυρής αξιοπιστίας και μεγαλύτερης σταθερότητας. Υπ’ αυτήν την προοπτική, θα γίνει και η άρση του περίφημου ‘‘Πρωτοκόλλου 10’’ της ΕΕ για την Κύπρο (με βάση το οποίο αναστέλλεται η εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου στις περιοχές που η Κυπριακή Δημοκρατία ‘‘δεν ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο’’, που είναι κατεχόμενες δηλαδή).

Η δίκαιη και βιώσιμη λύση πάντως είναι μια λύση μακριά από την όποια διχοτόμηση και μακριά από τις καινοφανείς ρητορείες του Tatar περί δύο κρατών που ‘‘πατούν’’ στο ιστορικό εφαλτήριο του ‘‘Σχεδίου Macmillan’’ (1958). Eίναι μια λύση που αφορά ένα κράτος, μια εδαφική ενιαία επικράτεια, μια υπηκοότητα, μια διεθνή εκπροσώπηση, ένα νόμισμα, μια Βουλή με αναλογία 70/30 υπέρ των Ελλήνων Βουλευτών έναντι των Τούρκων, ένα ανώτατο (συνταγματικό) δικαστήριο, μια δημόσια διοίκηση με την ακριβώς ίδια άνω αναλογία ως προς τους δημοσίους υπαλλήλους και δύο Κοινότητες με τις αντίστοιχες δύο ‘‘Συνελεύσεις Κοινοτήτων’’, μια που Έλληνες και Τούρκοι υπήρξαν ιστορικά οι ‘‘συνγεννήτορες’’ του σύγχρονου κυπριακού κράτους. Και φυσικά μια τέτοια λύση έχει να κάνει και με την επιστροφή όλων των ξεριζωμένων στα πατρώα τους εδάφη, με την απόδοση των περιουσιών τους και των σχετικών αποζημιώσεων, με την αποχώρηση του στρατού κατοχής, η ύπαρξη του οποίου παραπέμπει αν όχι σε βάρβαρες αντιλήψεις, τουλάχιστον σε ένα ανελεύθερο και μιλιταριστικό status στο νησί και εν τέλει και με την κατάργηση του πλέον ιστορικά συμπλεγματικού και πολιτικά αναχρονιστικού πλαισίου των εγγυήσεων.

Εν κατακλείδι, δύο είναι, θαρρώ τα κορυφαία ‘‘μηνύματα’’ μετά τα παραπάνω: Πρώτον, δεν υπάρχει κανένας λόγος, ειδικά στην τρέχουσα συγκυρία, να προσφερθεί  καμία ‘‘σανίδα σωτηρίας’’ στον Ερντογάν. Και δεύτερον, κανείς και για κανέναν λόγο, όταν ομιλεί, όταν γράφει, όταν σκέφτεται ή όταν διαπραγματεύεται για το Κυπριακό, δεν πρέπει να ξεχνά τα λόγια του αλησμόνητου Τάσου Παπαδόπουλου για το Σχέδιο Ανάν: ‘‘Παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω «Κοινότητα» χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα’’. Οτιδήποτε άλλο, έχω την εντύπωση ότι θα κάνει τα κόκκαλα της ιστορικής αυτής μορφής όχι μόνο των Κυπρίων αλλά και ολάκερου του Ελληνισμού να ‘‘τρίζουν’’ μέσα στον τάφο του…

Κατερίνη, 7/5/2021

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΟΥΓΚΟΥΡΕΛΑΣ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ

LLM IN INTERNATIONAL COMMERCIAL LAW

LLM IN EUROPEAN LAW

Cer. LSE in Business, International

                                             Relations and the political science

 

 

 

Ελληνική γλώσσα: το πολυτίμητό μας τζιβαϊρικό

«….Στα χρόνια μας, πρέπει να μην το ξεχνάμε, το ζήτημα δεν είναι πια αν θα γράφουμε καθαρεύουσα ή δημοτική. Το τραγικό ζήτημα είναι αν θα γράφουμε, ή όχι, ελληνικά». Είναι του Σεφέρη η προειδοποίηση, για την εισβολή των ξένων λέξεων, φαινόμενο που έλαβε ανεξέλεγκτες διαστάσεις στις μέρες μας.

Ποιοι είναι όμως οι λόγοι που οδηγούν στην άλωση της γλώσσας μας από τους λεγόμενους ξενισμούς; Πού οφείλεται αυτή η αδικαιολόγητη χρήση ξένων λέξεων και φράσεων; Εν τάχει απαριθμούμε κάποιους απ’ αυτούς.

Πρώτον: Η κάμψη των παραγωγικών και αφομοιωτικών ικανοτήτων της γλώσσας μας. Δείγμα ευρωστίας μιας γλώσσας είναι να εντάσσει και να προσαρμόζει στο δικό της κλιτικό σύστημα ξένες λέξεις ή να πλάθει ελληνολεκτικά αντίστοιχα στοιχεία. Χάρις στον παλαιότερο αφομοιωτικό δυναμισμό της γλώσσας μιλούμε σήμερα για καουμπόηδες, τρακτέρια, βιταμίνες, γκοφρέτες, πλατφόρμα, τεστάρω, καφετζής, ρουσφέτι, μπελάς, μουσαφίρης, λιντσάρω και εκατοντάδες εξελληνισμένες ονομασίες ξένων πόλεων, ποταμών, χωρών. (Βρυξέλλες, Λονδίνο, Αυστρία, Παρίσι, Ρήνος, Βολταίρος, κλπ). Έξοχα δείγματα της ικανότητας της λόγιας κυρίως γλώσσα να πλάθει νέες λέξεις, αντλώντας από τα αστείρευτα γλωσσικά μας κοιτάσματα, και να αντικαθιστά ξένες, έχουμε σε πάμπολλες περιπτώσεις. Έτσι  η πόστα έγινε ταχυδρομείο (ταχύς+δρόμος), ο μίνιστρος έγινε υπουργός, ο αβοκάτος έγινε δικηγόρος (δίκη+αγορεύω), το σπιτάλι έγινε νοσοκομείο (νόσος+ κομώ=φροντίζω), η γαζέτα έγινε εφημερίδα (επί +ημέρα), ο κόνσολος έγινε πρόξενος (προ+ξένος), το καπιτάλι έγινε κεφάλαιο, το ρομάντζο έγινε μυθιστόρημα, το γκουβέρνο έγινε κυβέρνηση, και χιλιάδες άλλες.

Η αποκοπή μας από την αρχαία γλώσσα, η περιθωριοποίηση της λεγόμενης καθαρεύουσας, που ταυτίστηκε με τον στείρο συντηρητισμό (αν και συνιστούσε μια ανεξάντλητη, δανειοληπτική γλωσσική δεξαμενή) κατάντησαν την νεοελληνική “να εκλιπαρεί” τις ξένες γλώσσες, για να καλύψει την ανεπάρκειά της και να μεταφυτεύει, ανεξέλεγκτα και αθρόα, ξένα στοιχεία, χωρίς, επαναλαμβάνουμε, να τα εξελληνίζει ή να τα προσαρμόζει στο δικό της τυπικό.

Δεύτερον: Η συμπλεγματική επίδειξη «ξενογλωσσίας» από παντοίους θεράποντες του καλάμου, διανοούμενους, δημοσιογράφους, διαφημιστές και λοιπούς τιποτολόγους. Πολλοί έχουν την εντύπωση ότι το διάνθισμα της γλώσσας τους (γραπτής ή προφορικής) με ποικίλους ξενισμούς, τους χαρίζει περιωπή και κύρος ή αξιοπιστία στα λεγόμενα ή στα  διαφημιζόμενα προϊόντα τους. Μια τυχαία δειγματοληπτική καταγραφή αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Έτσι ακούμε να μιλούν πολλοί για: ντόπινγκ κοντρόλ αντί για έλεγχο αναβολικών, ρέκορντμαν αντί για πρωταθλητή, ριπλέι για επανάληψη, πρέσινγκ για πίεση, τάνκερ για δεξαμενόπλοιο, καμεραμάν για εικονολήπτη, σετ για σύνολο, σπήκερ για εκφωνητή, αβαντάζ για πλεονέκτημα, τεραίν για γήπεδο, πρες κόμφερανς για συνέντευξη τύπου, πρες ρουμ για γραφείο τύπου, ακούμε για σελφ τεστ, για κόβιντ, κλικ αγουέι και δεκάδες άλλες περιπτώσεις που ξεβράστηκαν με τον κορονοϊό.

Τρίτον: Όπου και να στρέψεις σήμερα το βλέμμα σου, σε βιβλία και περιοδικά, σε δρόμους και προθήκες, σε αντικείμενα και σώματα ανθρώπινα, σε παιχνίδια και εργαλεία, καθώς και σε τεχνικές επικοινωνίας και ηλεκτρονικά συστήματα πληροφοριών, συναντάς σχεδόν αποκλειστικά την ξενόγραφη ή ξενόγλωσση διατύπωση. Έτσι αργά αλλά σταθερά εξοικειώνεσαι μαζί της, εθίζεσαι σ’ αυτήν, την αποδέχεσαι σαν αυτονόητο εικαστικό στοιχείο της καθημερινής ζωής. (Όλα αυτά καλλιεργούν το έδαφος, χωρίς να γίνονται κατ’ ανάγκη γι’ αυτό το σκοπό, για την αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου με το λατινικό). Μπορεί σήμερα να μιλάμε για την απειλή της παγκοσμιοποίησης και τον κίνδυνο να καταντήσουμε μια ασήμαντη καταναλωτική – και «γλωσσική» -επαρχία της Δύσεως, αλλά να έχουμε υπ’ όψιν πως τα προκεχωρημένα της φυλάκια, είναι αυτά που επηρεάζουν το ήθος και τον ψυχισμό μας, όπως η μουσική, (το είχε επισημάνει από την αρχαιότητα ο Πλάτων), η μόδα, τα τρόφιμα, ο χορός, η τηλεόραση, το διαδίκτυο. Αν και υπάρχει νόμος του κράτους από το 1984, που επιβάλλει πλάι στην ξενόγλωσση επιγραφή να αναγράφεται και η ελληνική, ως συνήθως, ο νόμος πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων.

Τι φταίει: Η παρεχόμενη παιδεία. Παράδειγμα. Τα γλωσσικά εγχειρίδια του Δημοτικού είναι ελλιπέστατα, που υποτιμούν την νοημοσύνη, την προσληπτικότητα και τις ανάγκες των μαθητών. Βιβλία με φτωχότατο λεξιλόγιο, από τα οποία απουσιάζουν προκλητικά οι επιφανείς χειριστές της γλώσσας μας και διαιωνίζουν, την γλωσσική ακαταστασία. Είναι δυνατόν να απουσιάζει η ετυμολογία από την ύλη, το πιο γοητευτικό κομμάτι της γλώσσας μας, ετυμολογία, η οποία θα διδάξει στον μαθητή την διαχρονικότητα της γλώσσας μας και θα του ανοίξει, διάπλατα μπροστά του, την ακένωτη  γλωσσική πηγή από την οποία θα αντλεί συνεχώς. (Λες στα παιδιά ότι η λέξη «»πυρετός, έχει μέσα της το «πυρ», την φωτιά και κατανοούν, με έκπληξη, τον όρο. Τους αναθέτεις, ως άσκηση, να βρουν παράγωγα του «πυρός» και σου αραδιάζουν… το μισό λεξικό).

Ο μαθητής δεν έρχεται να επαναλάβει στο σχολείο αυτό που ήδη γνωρίζει από την αυθόρμητη εμπειρία της εξωσχολικής καθημερινότητας, αλλά να εμπλουτίσει το λεξιλόγιο του με καινούργιες λέξεις να δέσει, ενιαία και οργανικά, μέσω της γραμματικής και του συντακτικού, τα διάφορα σκόρπια στοιχεία της γλώσσας που μιλάει. Τα γλωσσικά βοηθήματα του Δημοτικού είναι κατάλληλα μάλλον για ξενόγλωσσους και ένας μέσος μαθητής δεν χρειάζεται παραπάνω από 15-20 λεπτά για να συμπληρώσει τις υπάρχουσες σ’ αυτό ασκήσεις. Γι’ αυτό και του είναι βαρετά. Το θέμα είναι τεράστιο και δεν εξαντλείται με μια σύντομη περιγραφή του.

 Να κλείσω με τους πιο ύπουλους και επιβλαβείς ξενισμούς, απ’ αυτούς που αποπτωχεύουν την γλώσσα μας, είναι η συχνοχρησία του ρήματος κάνω. Μια σειρά από καίριες λέξεις της ελληνικής γλώσσας έχουν υποκατασταθεί στη χρήση τους από το ρήμα κάνω. Ενώ η νεοελληνική γλώσσα παρουσιάζει το μέγιστο πλεονέκτημα , να διαθέτει δύο ή και περισσότερες λέξεις για το ίδιο πράγμα, γεγονός απότοκο της μακραίωνης και δημιουργικής της διαδρομής, εντούτοις, παρατηρείται σήμερα το φαινόμενο να εγκαταλείπονται σωρηδόν λέξεις με σαφήνεια και εκφραστική καθαρότητα και να χρησιμοποιείται « κατά κόρον», η λέξη-τσίχλα, το ρήμα κάνω.

Έτσι, παραδείγματος χάριν, λέμε στην Νεοελληνική:

Κάνω σπίτι αντί χτίζω σπίτι,

κάνω οικογένεια αντί δημιουργώ οικογένεια,

κάνω λεφτά αντί αποκτώ λεφτά,

κάνω παιδιά αντί αποκτώ παιδιά,

κάνω εγχείρηση αντί εγχειρίζομαι,

κάνω ερώτηση αντί ερωτώ,

κάνω τον τρελό ή καλό ή κακό αντί προσποιούμαι ή υποδύομαι τον τρελό,

κάνω πίσω αντί οπισθοχωρώ,

κάνω ζημιά αντί προκαλώ ζημιά,

κάνω μπάνιο αντί κολυμπώ,

κάνω τραπέζι αντί τραπεζώνω,

κάνω εκλογές αντί διεξάγω εκλογές,

κάνω εντύπωση αντί εντυπωσιάζω,

κάνω τσιγάρο αντί καπνίζω,

κάνω κάτι γνωστό αντί γνωστοπoιώ

κάνω γυμναστική αντί γυμνάζομαι.

Κάνω πλάκα αντί αστειεύομαι.

Έτσι ακούμε ακαλαίσθητες προτάσεις όπως:

Ο γιατρός μ’ έκανε καλά, αντί με θεράπευσε.

Έκανε πολλούς αγώνες για να κερδίσει… αντί αγωνίστηκε ή διεξήγαγε πολλούς αγώνες…

Να σημειώσουμε πως η λεξιλογική αυτή ισοπέδωση είναι κατά κανόνα μεταφορά στην γλώσσα μας της παγκοσμιοποιημένης λέξης «do», που έχει εισαχθεί στην ελληνική μέσα από άθλιες ως πρόχειρες και κακοπληρωμένες μεταφράσεις, από ξενικές μιμήσεις και αξιολύπητες  διαφημίσεις.

Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί η καλπάζουσα αυτή επέκταση  των ξενισμών στην γλώσσα μας; Δύο χώροι μπορούν να λύσουν ή να απαλύνουν τουλάχιστον το πρόβλημα, το σχολείο  και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, μαζί με τον έντυπο γενικά λόγο (βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες). Το σχολείο και δη το δημοτικό είναι φύσει και θέσει ο θεματοφύλακας των τιμαλφών αξιών του Γένους μας και κυρίως του γλωσσικού μας πλούτου. Αντί όμως η εκπαίδευση να είναι θύλακας αντιστάσεως στην γλωσσική υποβάθμιση, απέβη συντελεστής της.

 

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

 

Άλλο μπιζέλια κι άλλο αρακάς

Γράφει ο Θόδωρος Δημητριάδης

 

Τον αρακά τον ξέρουμε όλοι. Είναι εκείνο το μικρό σφαιρικό πράσινο σπέρμα-καρπός του φυτού Πίσον το ήμερον (Pisum sativum).

Το μπιζέλι όμως είναι κάτι άλλο. Το επιστημονικό του όνομα είναι Pisum sativum Saccharatum, και δεν δίνει παρόμοιο καρπό, αλλά έναν γλυκό, πεπλατυσμένο, τρυφερό λοβό, που μοιάζει στην όψη με φασολάκι.

Το μπιζέλι σηματοδοτεί τον ερχομό της άνοιξης.

Ενώ ο αρακάς καταναλώνεται ξεσποριασμένος, δηλαδή μόνο ο σπόρος-καρπός του, τα μπιζέλια τρώγονται ολόκληρα, όπως τα φασολάκια, γι’ αυτό και στα γαλλικά ονομάζονται mange-tout.

 Τα μπιζέλια έχουν μια έντονη και ιδιαίτερη γεύση, κάτι ανάμεσα σε φασολάκια και κουκιά. Εμφανίζονται αυτήν την εποχή, αρχές Μαίου και τα βρίσκει κανείς συνήθως μόνον στη λαϊκή αγορά.

Εάν είστε τυχεροί και τα ανακαλύψετε, να μια συνταγή για ένα νόστιμο λαδερό πιάτο:

ΥΛΙΚΑ

1 ½ Κ. φρέσκα πράσινα τρυφερά μπιζέλια

1 φλιτζ. του τσαγιού ελαιόλαδο

2 ματσάκια  φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα

1 κιλ. φρέσκες ντομάτες ψιλοκομμένες (στον τρίφτη) ή 1 κουτί ντοματάκια κονκασέ

1 ματσάκι άνηθο ψιλοκομμένο

Αλάτι, πιπέρι

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Καθαρίζουμε τα μπιζέλια κόβοντας με μαχαίρι τις 2 άκρες και αφαιρούμε τις κλωστές, αν υπάρχουν (συνήθως δεν χρειάζεται). Τα πλένουμε καλά και τα αφήνουμε να στραγγίσουν.

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο, σοτάρουμε τα κρεμμυδάκια μέχρι να μαραθούν και προσθέτουμε τα μπιζέλια.

Τα σοτάρουμε 5 λεπτά και ρίχνουμε την ντομάτα, τον άνηθο, μισό κουταλάκι ζάχαρη, αλάτι, πιπέρι και ενάμιση φλιτζ. ζεστό νερό.

Αντί για αλάτι, μπορούμε να ρίξουμε 2 κύβους βοδινό.

Ανακατεύουμε, σκεπάζουμε την κατσαρόλα και σιγοβράζουμε, μέχρι να μαλακώσουν τα μπιζέλια και να μείνουν με λίγη σάλτσα (μελωμένη).

Όση ώρα βράζει το φαγητό μας το παρακολουθούμε και αν χρειαστεί ρίχνουμε ακόμη λίγο νερό ζεστό.

Συνοδεύεται από φέτα καλαθάκι Λήμνου.

Για επιδόρπιο, τραγανός μαστιχάτος χαλβάς βανίλιας Αχιλλαδέλη που λιώνει στο στόμα.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ

 Θεία Λειτουργία στον Ι.Ν. του Αγίου Νικολάου

ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΜΠΟΥΡΙΝΟ

Με αφορμή τον εορτασμό της Ζωοδόχου Πηγής, την Παρασκευή οι κάτοικοι του Χρωμίου παρακολούθησαν τη Θεία Λειτουργία στον Ι.Ν. του Αγίου Νικολάου στο Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα στο Μπούρινο.  

Η εορτή της Ζωοδόχου πηγής είναι αφιερωμένη ουσιαστικά στην Υπεραγία Θεοτόκο, η οποία, ενώ είναι δημιούργημα του Θεού, όπως όλοι οι άνθρωποι, εντούτοις κυοφόρησε υπερφυσικά και συνέβαλε με την υπακοή της στο θέλημα Του, στην ενανθρώπηση του Υιού του Θεού.

Διαδικτυακή εκδήλωση οργανώνει η Ν.Ε. Κοζάνης του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία την Κυριακή στις 12 το μεσημέρι

 Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, είναι το θέμα με εισηγητές: τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου τομεάρχη Εργασιας & Κοινωνικών Υποθέσεων και την Καλλιόπη Βέττα βουλευτή Κοζάνης του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ

Τοποθετούνται:

  • Αδαμίδης ΓιώργοςΠρόεδρος ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ
  • Τσιλφίδης ΑναστάσιοςΠρόεδρος Ε.Κ. Πτολεμαΐδας
  • Αδάμ ΕλευθέριοςΠρόεδρος Ε.Κ. Κοζάνης
  • Δαλαγιώργος ΓιώργοςΠρόεδρος Ν.Τ. Κοζάνης ΑΔΕΔΥ και

Παρεμβαίνουν:

Εκπρόσωποι πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων Π.Ε. Κοζάνης

Η εκδήλωση θα μεταδοθεί ζωντανή διαδικτυακά από τη σελίδα του ΣΥΡΙΖΑ Κοζάνης στο fb: https://www.facebook.com/syrizakozani

ΣΤΟ  ΜΠΟΔΟΣΑΚΕΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΤΟΛΕΜΑΙΔΑΣ

 Αναισθησιολογικά μηχανήματα  1.000.000€

 Αναισθησιολογικά μηχανήματα παρέλαβε το νοσοκομείο της Πτολεμαΐδας προϋπολογισμού 1.000.000€. Ο διοικητής του νοσοκομείου κ. Σ. Παπασωτηρίου σημειώνει:  ‘Πριν από λίγες ημέρες παραλάβαμε και τέθηκαν σε λειτουργία από το πρόγραμμα του Πράσινου Ταμείου συνολικού προϋπολογισμού 1.000.000€ αναισθησιολογικά μηχανήματα με τα πλέον σύγχρονα μοντέλα αερισμού για τα Χειρουργεία καθώς έναν φορητό υπέρηχο νεφρολογικής χρήσης για την Μονάδα Τεχνητού Νεφρού”.

 Βελτιώνεται ο δρόμος  προς τη Σαμαρίνα Γρεβενών

 Με ανάρτηση του ο Περιφερειάρχης ΔΜ Γιώργος Κασαπίδης αναφέρεται στη βελτίωση του δρόμου προς τη Σαμαρίνα.

‘Εξασφάλιση του δρόμου προς τη Σαμαρίνα Γρεβενών, με σημαντικά τεχνικά έργα σε δύσκολα σημεία και περάσματα σε φλύσχη!

Στο ιδιαίτερα αυτό προβληματικό πέτρωμα που έγινε ο δρόμος, οι τεχνικές μας υπηρεσίες εκτελούν έργα όπως τριγωνικές τάφρους, υπόγεια αποστραγγιστικά, επεκτάσεις τεχνικών, επενδύσεις πρανών και κατασκευή συρματοκιβωτίων και άλλες εξειδικευμένες τεχνικές κατασκευές που απαιτούνται στην ορεινή αυτή διαδρομή προς το ονομαστό βλαχοχώρι της Δυτικής Μακεδονίας μας”.

O  Δήμαρχος  Βελβεντού  στο γραφείο του  Πρωθυπουργού

ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΕ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

 

Συνάντηση εργασίας με τον Δήμαρχο Βελβεντού Μανώλη Στεργίου, τον αντιδήμαρχο Οικονομικών Ζήνωνα Ζορζοβίλη και τον αντιδήμαρχο Περιβάλλοντος Γιώργο Αχίλλα, είχε η Επικεφαλής του Γραφείου του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη Μαρία Αντωνίου.  Στο επίκεντρο της συνάντησής τους βρέθηκαν μεταξύ άλλων θέματα, που αφορούν το κομμάτι της οδοποιίας, κυρίως σε  ορεινά σημεία του Δήμου, που παραμένουν βασικά αιτήματα των Βελβεντινών. Παράλληλα, η κ. Αντωνίου ενημερώθηκε για έργα και πρωτοβουλίες, που τρέχει η δημοτική αρχή και συμβάλλουν στην αναπτυξιακή ώθηση της περιοχής.

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά η κ. Αντωνίου:

«Στο πλαίσιο της καλής και αγαστής συνεργασίας που υπάρχει με τους φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης α’ και β’ βαθμού αφουγκραζόμαστε τις κατά τόπους ανάγκες και ιδιαιτερότητες και σχεδιάζουμε προγράμματα και χρηματοδοτικά εργαλεία, που συμβάλλουν στην προώθηση αναπτυξιακών έργων και δράσεων στους Δήμους όλης της χώρας».

 

 

 

 

 

στη μάνα

Μαΐου 08, 2021

στη μάνα

Άγγελος Αγγελίδης

ΑΙΓΙΝΙΟ 06-05-2011

Ξεπέρασες τα όρια στις δύσκολες στιγμές μου,
τα χέρια σου ατσάλινα δε δείλιασαν λεπτό.
Στέριωναν όλοι οι κόποι σου που έστρωνες για μένα,
άνοιγες δρόμους να περνώ κι εμπόδια μη βρω.

Φαντάστηκες τον κίνδυνο κι έτρεξες να με σώσεις.
Στο πόνο μου αλόγιστα ήρθες να με λυτρώσεις.
Αγρίευες σα το θεριό όταν με αδικούσαν.
Ξύπνησες και ξενύχτησες να σε έχω συντροφιά.

Μάνα .…!!
που είσαι αρχόντισσα με τόση υπερηφάνεια …!!
σ΄ αυτά τα παρακάλια μου…, τώρα μην αρνηθείς.
Δε ξέχασα τη σκέψη σου ούτε τον χαρακτήρα,

μα πάλι σα μικρό παιδί θέλω για να με δεις.

Πολλά θα ήθελα να πω για να σ΄ ευχαριστήσω,
όμως τα λόγια χάνονται σαν της αυγής στιγμή.
Γι αυτό, το δάκρυ με φιλί που αφήνω στη μορφή σου,
για μένα θείος λυτρωμός θα είναι στη ψυχή.

Μάνα φοβάμαι τη στιγμή κοντά μου αν δεν είσαι.
Φοβάμαι σα θα στερηθώ τον πιο ζεστό ουρανό.
Κι αν τότε μείνω μόνος μου…, ας έχω την ευχή σου,
τις προσευχές μη σταματάς, εκεί προς το Θεό.

Συμβολικός φωτισμός κτιρίων ανήμερα της 19ης Μαΐου


Φέτος, για τρίτη χρονιά, συνεχίζεται μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε το 2019 από το e-Pontos.gr, για να φωτιστεί ανήμερα της 19ης Μαΐου το Ελληνικό Κοινοβούλιο και κατά τις βραδινές ώρες, συμβολικά με δύο χρώματα, το κόκκινο και το μαύρο, εις ένδειξη πένθους και σεβασμού στη Μνήμη των 353.000 αδικοχαμένων Ελλήνων του Πόντου, κατά τα τραγικά γεγονότα της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, την περίοδο 1916-1923.

Τόσο το 2019, όσο και πέρυσι ο συμβολικός φωτισμός έχει πλέον καθιερωθεί στις 19 Μαΐου το βράδυ και πλήθος Μέσων Ενημέρωσης, αναπαρήγαγαν τη σχετική είδηση.

Όσοι Ποντιακοί σύλλογοι επιθυμούν να ζητήσουν από τους τοπικούς φορείς τους να προχωρήσουν σε συμβολικό φωτισμό των δημοτικών κτιρίων ή και των κτιρίων των ίδιων των συλλόγων, για τη 19η Μαΐου και για να υπάρχει ένα ομοιόμορφο αποτέλεσμα καλό θα είναι να υπάρχει το ίδιο μήνυμα παντού.

Στο link που ακολουθεί (https://bit.ly/3h9dlVS) μπορεί να κατεβάσετε σε μεγάλη ανάλυση και έτοιμο για προβολή το σχετικό αρχείο και να το χρησιμοποιήσετε ελεύθερα.

Σελίδα 1 από 1114
ΤΑΓΑΡΑΣ

Στοιχεια επικοινωνιας

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στα ακόλουθα στοιχεία

Εφημερίδα ΘΑΡΡΟΣ Δυτικής Μακεδονίας

  Τσόντζα 2 Κοζάνη

  +30 2461038611

  +30 2461034611

  tharos@otenet.gr

Πρωτοσελιδα Εφημεριδων

Εφημερευοντα Φαρμακεια

Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΚΟΖΑΝΗΣ