Ο Πολυνείκης Καλαμάρας, προπονητής του Εθνικού Κοζάνης και διακεκριμένος πρωταθλητής, προχώρησε σε δημόσια παρέμβαση σχετικά με την απώλεια της αθλητικής αναγνώρισης της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Καταγγέλλει κλίμα εκφοβισμού και καλεί την πυγμαχική κοινότητα σε ενότητα, διεκδικώντας διαφάνεια, ισονομία και σεβασμό για τους αθλητές και τους ιστορικούς συλλόγους που υπηρετούν το άθλημα.
Πολυνείκης Καλαμάρας: «Ώρα να ειπωθούν αλήθειες» – Παρέμβαση για τις εξελίξεις στην ελληνική πυγμαχία
Οι τελευταίες εξελίξεις στον χώρο της ελληνικής πυγμαχίας, με την Ομοσπονδία να χάνει την αθλητική αναγνώριση από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και μεγάλο προβληματισμό στην πυγμαχική κοινότητα.
Ο αήττητος πρωταθλητής Ελλάδας, πρωταθλητής Ευρώπης, Μεσογειονίκης και σήμερα προπονητής του Εθνικού Κοζάνης, Πολυνείκης Καλαμάρας, αποφάσισε να τοποθετηθεί δημόσια, μιλώντας ανοιχτά για όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα στον χώρο της πυγμαχίας, χωρίς περιστροφές και χωρίς να «μασάει τα λόγια του».
Δεν είναι άλλωστε μυστικό ότι ο Εθνικός Κοζάνης βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της προσπάθειας να ξεκαθαρίσει το τοπίο, δίνοντας έναν δύσκολο και μακροχρόνιο αγώνα, με τον σύλλογο να πληρώνει καθημερινά το κόστος αυτής της στάσης. Ωστόσο, όπως τονίζουν οι άνθρωποί του, η πρόσφατη εξέλιξη αποτελεί δικαίωση των όσων υποστήριζαν όλο αυτό το διάστημα.
Με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Πολυνείκης Καλαμάρας καταθέτει τους προβληματισμούς του και παρουσιάζει τη δική του οπτική για τις εξελίξεις, λέγοντας – όπως ο ίδιος πιστεύει – τις αλήθειες που πρέπει να ακουστούν.
Ακολουθεί αυτούσια η ανάρτησή του:
Η σιωπή τελείωσε.
Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε.
Εδώ και πέντε χρόνια βλέπω με πόνο την ελληνική πυγμαχία να καταρρέει. Ένα άθλημα που υπηρέτησα από παιδί, ένα άθλημα στο οποίο αφιέρωσα τη ζωή μου, τον ιδρώτα μου, τον κόπο μου, τις θυσίες μου, να βρίσκεται σήμερα σε μια κατάσταση που ποτέ δεν φανταζόμουν.
Για όσους δεν με γνωρίζουν, είμαι ο Καλαμάρας Πολυνείκης του Εθνικού Κοζάνης. Είμαι 10 φορές Πρωταθλητής Ελλάδας, με διεθνείς διακρίσεις σε Μεσογειακούς, Παγκόσμιους και Πανευρωπαϊκούς αγώνες, ενώ υπηρέτησα την Εθνική Ελλάδας για περισσότερα από 10 χρόνια. Δεν μιλάω για να δημιουργήσω εντυπώσεις. Μιλάω γιατί έζησα την πυγμαχία μέσα στο ρινγκ και ξέρω τι σημαίνει να αγωνίζεσαι για τη σημαία και για το άθλημά σου.
Τα τελευταία χρόνια, κατά την άποψή μου, η διοίκηση της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας απομάκρυνε το άθλημα από τις αξίες που θα έπρεπε να το χαρακτηρίζουν. Πολλοί αθλητές και σύλλογοι ένιωσαν ότι αντιμετώπισαν αποκλεισμούς, εκφοβισμό και πιέσεις όταν δεν συμφωνούσαν ή δεν ακολουθούσαν συγκεκριμένες επιλογές. Αυτή δεν είναι η πυγμαχία που μάθαμε.
Ο Εθνικός Κοζάνης είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ένας ιστορικός σύλλογος που έχει προσφέρει αμέτρητα μετάλλια, έχει δοξάσει την Ελλάδα και έχει αναδείξει σπουδαίους αθλητές. Ένας σύλλογος που εκπροσώπησε τη χώρα δύο φορές στους Ολυμπιακούς Αγώνες με τον Γιώργο Γάζη, με παγκόσμιες και μεσογειακές διακρίσεις. Κι όμως, η προσφορά του δεν έτυχε του σεβασμού που της άξιζε.
Το πιο στενάχωρο είναι η σιωπή. Πολλοί γνωρίζουν, πολλοί βλέπουν, πολλοί ακούνε, αλλά ελάχιστοι μιλούν. Ο φόβος δεν μπορεί να είναι ο τρόπος λειτουργίας του αθλήματός μας. Κανένας αθλητής και κανένας σύλλογος δεν πρέπει να φοβάται να εκφράσει την άποψή του.
Η πυγμαχία δεν ανήκει σε καμία διοίκηση. Ανήκει στους αθλητές που μάτωσαν μέσα στα ρινγκ, στους προπονητές που αφιέρωσαν τη ζωή τους, στους συλλόγους που κράτησαν το άθλημα ζωντανό όλα αυτά τα χρόνια.
Σήμερα απευθύνομαι σε όλους τους νυν και πρώην πυγμάχους, σε όλους τους προπονητές και σε όλους τους συλλόγους.
Μην φοβάστε άλλο.
Αν πραγματικά αγαπάμε την πυγμαχία, τώρα είναι η στιγμή να σταθούμε ενωμένοι. Να διεκδικήσουμε διαφάνεια, αξιοκρατία, ισονομία και σεβασμό. Να αφήσουμε στην άκρη τις προσωπικές διαφορές και να παλέψουμε για το κοινό μας σπίτι.
Γιατί πάνω απ’ όλα είμαστε πυγμάχοι.
Και οι πυγμάχοι δεν σκύβουν το κεφάλι.
Σεβασμός στους αθλητές.
Σεβασμός στους συλλόγους.
Σεβασμός στην ιστορία της ελληνικής πυγμαχίας.
Η πυγμαχία αξίζει καλύτερο μέλλον. Και αυτό το μέλλον εξαρτάται από όλους μας.
