Καθώς βοσκούσε στις ράχες της Πίνδου τα προβατάκια του ο βοσκός, είδε κοντά του στο δημόσιο δρόμο, να σταματούν κάτι μεγάλα μαύρα αυτοκίνητα.
Οι επιβάτες κατέβηκαν από τα αυτοκίνητα και ένας φαλακρός του φώναξε να σιμώσει. Γεμάτος περιέργεια πήγε κοντά τους και ο κύριος που ήταν τελείως φαλακρός τον ρώτησε αν τους γνώριζε.
Κούνησε αρνητικά τους ώμους του ο βοσκός και ο φαλακρός αποφάσισε να του λύσει την απορία.
Είμαι ο Παττακός του είπε. Και επειδή ο βοσκός δεν κατάλαβε και πάλι ποιος ήταν, του είπε ότι είναι Αντιπρόεδρος της Εθνικής Κυβέρνησης που ήρθε για να σώσει τη χώρα από τον Κομμουνισμό.
Επειδή και πάλι ο βοσκός δεν πολύ κατάλαβε, του εξήγησε, ότι οι κομμουνιστές θα του έπαιρναν το κοπάδι. Δεν είναι δικό μου του απάντησε ο βοσκός. Τότε θα σου έπαιρναν το σπίτι. Δεν έχω σπίτι του απάντησε ο βοσκός. Σπίτι μου είναι το μαντρί και ράχες. Είσαι παντρεμένος; Ρώτησε με αγανάκτηση ο Παττακός. Και σε καταφατική απάντηση του βοσκού, ο Παττακός του είπε, ότι οι κομμουνιστές θα έπαιρναν τη γυναίκα του. Και ο βοσκός γεμάτος απορία απάντησε. Ώστε για την Μαγδάλω έγινε η επανάσταση;
Το παραπάνω ανέκδοτο μου θυμίζει κάτι το παλιό που κάθε φορά φοράει ρούχα εποχής και γίνεται καινούργιο. Μάλιστα τόσο καινούργιο που κλείνεις τα μάτια να μην το δεις εκστασιασμένος.
Πέρασαν από τα εθνοσωτήρια έτη πενήντα χρόνια, αλλά πάντοτε κάποιος θα μας επιβάλει την άποψη ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, να φέρει τα πάνω κάτω να καθόμαστε και να ζούμε σαν μαχαραγιάδες. Τότε ο κίνδυνος του Κομμουνισμού τώρα άλλες ευκαιρίες. Κάποτε ένας χτίστης αναζητούσε έναν εργάτη, Βρήκε στο πλατάνι από κάτω να κάθεται ένας νεαρός, Τον πλησίασε και τον ρώτησε αν θέλει δουλειά. Τίποτα σπουδαίο του είπε. Θα φέρνεις λάσπη και θα κάαθεσαι. Θα φέρνεις τούβλα και θα κάαθεσαι. Θα φέρνεις νερό και θα κάαθεσαι. Μέτρησε ο νεαρός τα κάθεσαι και αποφάσισε να ακολουθήσει. Φέρε, εργαλεία, τούβλα, λάσπη, μπετόν, νερό. Τρελάθηκε ο νεαρός, τα βρόντηξε κάτω και έφυγε.
Αυτό σας θυμίζει τίποτα; Όλοι μας υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια , χωρίς δουλειά, χωρίς άγχος, χωρίς έννοιες. Όποια προβλήματα υπάρχουν θα τα λύσουν όλοι, μα όλοι οι υποψήφιοι μόλις ρίξουμε τη ψήφο μας στο κουτί. Βέβαια καθήμενοι στις σκιές των πλατύφυλλων πλατάνων κι αν δεν υπάρχουν θα μας φυτέψουν.
Κανείς δεν μιλάει για δουλειά. Κανείς δεν μιλάει για κόπο και κούραση. Κανείς δεν μιλάει για τον τίμιο πλούτο που ευαγγέλιζε ο Πλάτωνας. Κανείς δεν είναι ειλικρινής, ούτε με τον εαυτό του.
Σκέφτομαι όμως μήπως έχουν όλοι δίκιο; Οι περισσότεροι Αρχηγοί δεν δούλεψαν και τα κατάφεραν κατά τον καλύτερο τρόπο. Ως δια μαγείας οι περισσότεροι πήραν το μαγικό ραβδί και σαν μάγισσες έγιναν επώνυμοι, ηγέτες, πλούσιοι. Σαφώς ο πλούτος τους είναι….τίμιος, αλλά χωρίς κόπο όπως έλεγε ο Γκάντι. Κανείς δεν είπε τίποτα το κακό.
Σκέφτομαι την παροιμία που μάλλον στην περίπτωσή μας είναι αποτυχημένη. «Δούλεψε να ζεις και κλέψε να έχεις» λέει ο λαός. Ξέχασε όμως και τα θαύματα. Καμμιά φορά κερδίζεις και ύστερα από ένα θαύμα.
Τελικά μήπως εμείς είμαστε τα θύματα των θαυμάτων
