Κυριακή του Νυμφίου, η προσεχής Κυριακή και έναρξη της Αγίας ή Μεγάλης Εβδομάδας. Μιας εβδομάδας πάθους, στέρησης, προσευχής εσωτερίκευσης αλλά και προσμονής.
Του Κων/νου Τζέκη
Προσμονής της Ανάστασης όχι μόνο του Θεανθρώπου και Χριστού μας αλλά και της δικής μας Ανάστασης. Που την προσμένουμε αφού όλοι μας ανεξαιρέτως βαδίζουμε τον δικό μας Γολγοθά με τον σταυρό στους ώμους και το αγκάθινο στεφάνι στο κεφάλι του καθένα μας.
Κάθε χρόνο αυτές τις μέρες ζούμε τα πάθη του Ιησού ο καθένας με τον τρόπο του και όλοι μαζί υπομένουμε τα δικά μας πάθη με στόχο και προσμονή να ζήσουμε τη δική μας ανάσταση.
Μόνο που αυτή ίσως για πολλούς να μην έρθει και φέτος. Ίσως για τους περισσότερους δεν θα έρθει αφού δεν την περιμένει κανένας τους.
Δεν την περιμένουν οι εμπόλεμοι που περιμένουν τη δική τους ανάσταση όχι τώρα την Άνοιξη αλλά οποτεδήποτε αποφασίσουν τα μεγάλα αφεντικά για ειρήνευση.
Δεν την περιμένουν τα ορφανά που στερούνται μιας ζεστής αγκαλιάς και ένα προσκέφαλο να κουρνιάσουν τα όνειρά τους.
Δεν την περιμένουν αυτοί που περνούν δυσκολίες και κάθε μέρα ζουν το μαρτύριο της ανέχειας και της αναζήτησης των απαραίτητων και είναι γι’ αυτούς μαρτύριο σαν του Χριστού.
Δεν την περιμένουν οι βαριά άρρωστοι που παλεύουν για ένα εναγώνιο χαμόγελο του γιατρού τους στο κρεβάτι του πόνου και της αγωνίας.
Δεν την περιμένουν όσοι απογοητευμένοι από την προσμονή ανοίγουν το πρωί τα μάτια τους για να ξαναδούν σκοτάδι.
Δεν την περιμένουν οι πρόσφυγες που καταδιώχθηκαν από τη Χώρα τους χωρίς κανείς να τους ρωτήσει αν επιθυμούσαν να καταστούν μεταφορείς του Σταυρού τους, όποια θρησκεία και αν πιστεύουν.
Δεν την περιμένουν ούτε και αυτοί που μισούν τους συνανθρώπους τους, τους εχθρεύονται και τους καταδιώκουν και το χειρότερο δηλώνουν δημοκράτες και ειρηνοποιοί σαν άλλοι Πόντιοι Πιλάτοι.
Το χειρότερο γι’ αυτούς είναι ότι μάλλον δεν πιστεύουν σε καμία ανάσταση, αλλά ούτε και στα πάθη, αφού αυτοί αδυνατούν να συναντήσουν το Χριστό τους πεινασμένο, ζητιάνο συμπάθειας και ικέτη των αισθημάτων τους, που άλλωστε ή είναι καταχωνιασμένα σε απύθμενα βάθη θολών συνειδήσεων ή δεν υπάρχουν.
Όμως το αηδόνι στην ανθισμένη κερασιά, τα τριαντάφυλλα που ανοίγουν ντροπαλά, οι παπαρούνες που βάφτηκαν κόκκινες από το αίμα του Χριστού, τα χαρούμενα και ξέγνοιαστα παιδιά της πλατείας τώρα που το Σχολείο τους κλείνει και αυτό και η σακούλα με ζεστό ψωμί του φτωχού που προορίζεται για τους πεινασμένους γείτονες του, μαρτυρούν τον ερχομό της θείας Ανάστασης.
Ας ετοιμασθούμε, ας προετοιμασθούμε, ας κάνουμε τον δυστυχή διπλανό μας χαρούμενο και την ψυχή μας ελαφρύτερη και θα αισθανθούμε την Ανάσταση του Χριστού αλλά και τη δική μας Ανάσταση.
Ο Θεός είναι αγάπη και το αίσθημα της ανάστασης είναι εκδήλωση αγάπης. Αλλά ας θυμηθούμε τα λόγια του λογοτέχνη Ασημάκη Πανσέληνου που έγραφε ότι είναι καλύτερο να αγαπάς έναν άνθρωπο που δεν αξίζει την αγάπη σου, παρά να μισείς κάποιον που αξίζει το μίσος σου.
Εύχομαι αντοχή στα πάθη μας και Καλή μας Ανάσταση.
