Ο Στάθης Ψάλτης κάποτε, είπε κάτι που ισχύει ακόμα…
“Εγώ ήξερα πως στις φουρτούνες φαίνονται οι καλοί καπεταναίοι. Ενώ εδώ στις δικές μας θάλασσες, τις φουρτούνες τις φέρνουν οι ίδιοι οι καπεταναίοι. Και μας λένε όλοι αυτοί μούτσους. Αφήστε λέει τους μούτσους να δουλεύουνε. Είναι κορόιδα. Ακούστε ρε εσείς οι 300 εκεί μέσα. Κακό δεν είναι να είναι κανείς μούτσος. Κακό είναι να είστε εσείς μούτσοι και να παριστάνετε τον καπετάνιο.
του Διαμαντή Θ. Βαχτσιαβάνου
Ε! αυτό είναι κακό. Ήθελα να ‘ξερα, δεν θα βρεθεί ένας, που να αγαπήσει αυτό το καράβι, να αγαπήσετε αυτή τη χώρα και να του πούμε εμείς…Εμείς μπορούμε και σε ψηφίζουμε. ΕΣΥ μπορείς να μην μας γράφεις στα παλιά σου τα παπούτσια;
Μας λένε μάζα και εννοούνε μπάζα και δεν θυμώνουμε. Μας φιμώνουν και δεν θυμώνουμε. Μας χαντακώνουν και δεν θυμώνουμε. Βάζουν τα όνειρά μας μέσα σε καπότες και δεν θυμώνουμε!
Γιατί δεν θυμώνουμε; Τι φταίει;
Φταίει το ζαβό το ριζικό μας; Φταίει ο Θεός; Φταίει ο Θεός που μας μισεί; Φταίει το κεφάλι το ξερό μας, που κάθε φτέρνα σαν σκουλήκια, όπου μας έβρει μας πατεί;
Ή μήπως φταίει πως κι εμείς δειλοί μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα;”
Στις φουρτούνες λοιπόν φαίνονται οι καλοί οι καπεταναίοι κι εδώ, στις δικές μας θάλασσες, δεν φαίνεται να υπάρχουν καλοί καπεταναίοι. Ή και αν υπάρχουν, εμείς τους αγνοούμε και επιλέγουμε τους άλλους. Αυτούς που βουλιάζουν τα καράβια!
Η ίδια η πολιτεία, κάποιες φορές, ψηφίζει νόμους ή παίρνει αποφάσεις, που φέρνουν τα πάνω κάτω. Για εμάς, χωρίς εμάς! Αλλάζουν τον ρυθμό λειτουργίας του κράτους, δημιουργούν μεγάλα προβλήματα στις τοπικές κοινωνίες, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν!
Όταν σε αυτά παραβιάζεται το Σύνταγμα, αυτό είναι αρμοδιότητα της δικαστικής εξουσίας. Όταν λειτουργεί η δικαστική εξουσία! Όταν όμως δεν υπάρχει τέτοιο ζήτημα, αλλά απλά πρόκειται για αθέτηση προεκλογικών υποσχέσεων και αυτό δημιουργεί πρόβλημα στην τοπική κοινωνία και όχι μόνον, πως μπορεί να αντιδράσει ο πολίτης;
Πως μπορεί να υπερασπιστεί το δίκιο του απέναντι στον εξουσιαστή – κράτος; Όταν μάλιστα σε αυτές τις αποφάσεις δεν αντιδρούν οι τοπικοί κομματικοί παράγοντες (κυβερνητικοί βουλευτές, δήμοι, περιφέρεια, κλπ); Τότε τι πρέπει να γίνει;
Για να υπάρξει δικαιοσύνη και κοινωνική ειρήνη σε μια σύγχρονη δημοκρατία, πρέπει πρώτα, οι “αντιπρόσωποι”, να στηρίξουν τα συμφέροντα τις περιοχής και αυτούς που τους ανεβάζουν στον θρόνο της Βουλής των Ελλήνων! Ακόμα και κόντρα στην κεντρική εξουσία αν οι περιστάσεις το ορίσουν. Να τους πουν εκεί πάνω, πως, οι αποφάσεις τους, είναι αμφιλεγόμενες ως προς την νομιμότητά τους και κυρίως, είναι αντίθετες με τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου. Διαλύουν ουσιαστικά τον κοινωνικό ιστό, όλους αυτούς που τους εμπιστεύτηκαν για να υπερασπίουν τα συμφέροντά τους!
Συνεπώς, οι “κεντρικές αποφάσεις”, δεν μπορεί να είναι ανάλγητες και απόλυτες, αλλά καθολικές, δίκαιες, αδιαμφισβήτητες και όχι αυθαίρετες! Ούτε καθολικές και δίκαιες είναι, γιατί άλλα ειπώθηκαν στον προεκλογικό λόγο, ούτε αδιαμφισβήτητες, διότι υπάρχει καθολική διαμαρτυρία και σίγουρα αυθαίρετες και άδικες!
Η εντολή που έδωσαν οι ψηφοφόροι, δεν ήταν να κλείσουν οι λιγνιτικές μονάδες και στον προεκλογικό λόγο λεγόταν για συνέχιση του λιγνίτη!
Τότε, επίσημη θέση ήταν, η στήριξη του λιγνίτη στην Δυτική Μακεδονία!
Η βεβιασμένη και ξαφνική απόφαση για “τέλος εποχής” στον λιγνίτη, είναι κάτι άλλο και έχει σχέση με την πράσινη μετάβαση, χωρίς προγραμματισμό, ειδικά για το μέλλον της περιοχής, αλλά και της χώρας γενικότερα!
Η χώρα επενδύει στην παραγωγή ΑΠΕ, σωστά ως ένα σημείο, έχει φτάσει σε 17 GW περίπου εγκατεστημένης ισχύος, αλλά η αποθηκευτική ικανότητα είναι μόλις 2% της εγκατεστημένης πράσινης ισχύος!
Η χώρα δεν μπορεί να αποθηκεύσει την παραγωγή των ΑΠΕ, την οποία καρπώνονται άλλες αγορές, που είχαν την πρόνοια να επενδύσουν στην αποθήκευση!
Τα νοικοκυριά, ο αγροκτηνοτροφικός κόσμος και η βιομηχανία, πληρώνουν ακριβά το ρεύμα και η χώρα δίνει τζάμπα σχεδόν την πράσινη ενέργεια σε άλλους και την επανεισάγει ακριβά, διότι αδυνατεί να την αξιοποιήσει!
Και ενώ, μέχρι να δημιουργήσουν συνθήκες αποθήκευσης της πράσινης ενέργειας, να συνεχίσουν την λειτουργία με τον φθηνό και “δικό” μας λιγνίτη, φθάσαμε στο περίεργο φαινόμενο καταστροφής μεγάλων και πανάκριβων μηχανημάτων σε ορυχεία και έρχεται κατεδάφιση ΑΗΣ!
Όταν άλλες χώρες (Γερμανία, Πολωνία, κλπ), δίνουν παράταση λιγνιτικής λειτουργίας και όταν υπάρχουν και γεωπολιτικοί λόγοι συνέχισης του λιγνίτη!
Εδώ τώρα έρχεται η απόλυτη ευθύνη των κυβερνητικών βουλευτών, δήμων, περιφέρειας, συνδικάτων και γιατί όχι, του “περήφανου” λαού!
Διαχρονική η ευθύνη πολλών, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση…συγκεκριμένη η ευθύνη, που έχει και ονοματεπώνυμο γραμμένο στην ούγια!
Θα γυρίσουμε χρόνια πίσω και θα αναφερθούμε στην χρονική περίοδο 1990 – 1992, όταν η τότε κυβέρνηση, προωθούσε σχέδιο αναστολής λειτουργίας των επιχειρήσεων της ΕΤΒΑ, “ΑΕΒΑΛ – ΜΑΒΕ – ΕΛΣΙ – ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΡΟΔΙΑΝΗΣ”!
Υπήρξε καθολική λαϊκή αντίδραση σε αυτό το κυβερνητικό σχέδιο, αλλά και αντίδραση από την τοπική “Ν.Δ.”, τους βουλευτές της και τον περιφερειάρχη Θεόδωρο Σκρέκα!
Θα αναφερθούμε στο γεγονός της ανακοίνωσης της αναστολής λειτουργίας των επιχειρήσεων και στην άμεση αντίδραση των κομματικών στελεχών…Από το πρωί σύσκεψη στην περιφέρεια με περιφερειάρχη, κομματικά στελέχη ΝΟΔΕ, ΔΑΚΕ και ενημέρωση βουλευτών. Το θέμα, πως θα αντιμετωπιστεί η κατάσταση και τα μηνύματα δεν ήταν αισιόδοξα. Η απόφαση τοπικά ήταν, να μην κλείσουν οι επιχειρήσεις και να βρεθεί τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος!
Εκεί κάπου, έρχεται η είδηση από το υπουργείο βιομηχανίας (Α. Ανδριανόπουλος), οι επιχειρήσεις κλείνουν οριστικά!
Άμεση αντίδραση περιφερειάρχη Θ. Σκρέκα, ΝΟΔΕ, ΔΑΚΕ, συγκρότηση επιτροπής και άμεση κάθοδο στην Αθήνα. Μαζί οι τοπικοί βουλευτές και ο υπουργός Μ. Παπακωνσταντίνου!
Αίτημα – απαίτηση στην κυβέρνηση, “ΟΧΙ στο κλείσιμο των επιχειρήσεων!”
Κατάφεραν με την καθολική και άμεση αντίδρασή τους οι τοπικοί κομματικοί παράγοντες, φυσικά και με την στήριξη αντιπολίτευσης και τοπικής κοινωνίας, να εξαιρεθούν και να μείνουν σε λειτουργία ΑΕΒΑΛ – ΜΑΒΕ. Έκλεισαν τα ΕΛΣΙ, για τα οποία ο Μιλτιάδης Έβερτ αργότερα ως πρόεδρος της “Ν.Δ.”, ζήτησε συγγνώμη γι αυτό! Θεώρησε λάθος το κλείσιμο του Χρωμίτη (ΕΛΣΙ)!
Πολλά έγιναν εκείνη την εποχή και για περισσότερα, χρειάζεται χρόνος για όλα αυτά. Τα αναφέρουμε, για να συγκρίνουμε την τότε αντίδραση κομματικών στελεχών, βουλευτών, περιφερειάρχη, συνδικαλιστών, με την τωρινή “χαλάρωση” και ας το πάρει το ποτάμι!
Η ιστορία βεβαιώνει πως κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος και στην συγκεκριμένη περίπτωση, η αντίδραση τοπικών κομματικών στελεχών, έφερε κάποιο αποτέλεσμα!
Όταν όμως δεν υπάρχει αντίδραση, τότε έχουμε το φαινόμενο που βλέπουμε!
Όλα αυτά που γίνονται, χωρίς καμία μέριμνα για το τι θα γίνει μεταλιγνιτικά, με την περιοχή να οδηγείται σε πλήρη αποβιομηχάνιση, ο πρωτογενής τομέας να χάνεται, καμία επένδυση, αύξηση της ανεργίας, φυγή των νέων και πλήρης ερημοποίηση!
Οδηγούμαστε σε μια Κοζάνη περίπου στο επίπεδο των Σερβίων και μιας Πτολεμαΐδας, σε ένα μικρό χωριό!
Τότε την κατάσταση έσωσε ο περιφερειάρχης Θεόδωρος Σκρέκας, που το πέρασμά του άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις στην τοπική κοινωνία, οι τοπικοί βουλευτές, η ΝΟΔΕ που έβαλε βέτο λειτουργίας των επιχειρήσεων και πέτυχε στο μεγαλύτερο μέρος, η ΔΑΚΕ και φυσικά η καθολική λαϊκή αντίδραση και η αντιπολίτευση.
Όλοι μαζί για τον κοινό σκοπό!
Οι δυό επιχειρήσεις ΑΕΒΑΛ – ΜΑΒΕ “λειτούργησαν”, αλλά με λιγότερο προσωπικό και έκλεισαν ΕΛΣΙ – ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΡΟΔΙΑΝΗΣ!
Η περίοδος έχει πολλά σκοτεινά σημεία, που δεν είναι του παρόντος!
Η ΑΕΒΑΛ έκλεισε οριστικά το 1996 και τα ΜΑΒΕ το 2000!
Το γεγονός αναφέρουμε, για να δείξουμε πως, αν υπάρξει αντίδραση τοπικών κομματικών στελεχών, η κεντρική εξουσία έστω και αν δεν πάρει πίσω τις αποφάσεις της, σίγουρα θα βάλει νερό στο κρασί της. Και στην περίπτωση που αναφέραμε, όχι μόνον νέρωσε το κρασί της, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις ήπιε σκέτο νερό!
Υπήρξαν τότε κάποιοι, με ονοματεπώνυμο, που είπαν στον πατέρα Μητσοτάκη ΟΧΙ και η αντίδρασή τους έγινε πράξη. Κάτι που δεν το έπραξαν οι σημερινοί κυβερνητικοί παράγοντες!
Μετά από όλα αυτά, εγείρονται και ερωτήματα σε όλους μας. Για το πως έγιναν όλα αυτά και πως δεν πρέπει να ξαναγίνουν πράματα και θάματα που έβλαψαν την περιοχή μας και τους κατοίκους της και τα οποία , εάν τα προσπεράσουμε, θα τα ξαναβρούμε μπροστά μας!
Εάν κάνεις πως δεν βλέπεις τι έγινε “χθες”, είναι σαν να λες ότι δεν ξέρω τίποτα γι αυτό. Η αλήθεια πρέπει να λέγεται, έστω και αναδρομικά και να λέγεται ολόκληρη και όχι μόνον στο κομμάτι που μας βολεύει!
Ας κλείσουμε με πρόταση, πολιτική βέβαια…Θα τους ξαναψηφίζαμε άραγε (όλους αυτούς), στις επόμενες εκλογές; Βουλευτές, Δημάρχους, Περιφερειάρχες, συνδικαλιστές και λοιπούς συγγενείς;
Γιατί δυστυχώς, όπως λέει φίλος μας, “όλοι αυτοί, μόλις περάσουν τον Σαραντάπορο, Αθηναίοι γίνονται, καρφί δεν τους καίγεται για μας”!
Όπως άδει ο Νότης…” Ντροπή σε όλους μας, μα πιο πολύ σε ‘κείνους”!
Όλοι έχουμε ευθύνη για το χθες, μα περισσότερη, όσοι διαχειρίζονται το σήμερα, γνωρίζοντας το χθες
