Μετά την αποχώρηση του Αρχιμουσικού το Μάιο του 1984, αντιμετωπίσαμε και οικονομικό πρόβλημα. Έτσι το διοικητικό συμβούλιο πήρε την απόφαση να διαλυθεί η ΠΑΝΔΩΡΑ. Σαν ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ, συνέταξα ένα πρωτόκολλο παράδοσης όλων των υλικών και οργάνων στο ΔΗΜΟ.
Την 1η Ιουνίου πήγαμε στο Δήμαρχο, που τότε ήταν ο κύριος ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΓΟΥΝΗΣ. Του παρέδωσα το πρωτόκολλο και τα κλειδιά, τα διάβασε και οργισμένος μας λέει: «Τι ρα; θα διαλύσετε αυτό το Ιστορικό Σωματείο; Είσαστε με τα σωστά σας;». Του είπαμε ότι έχουμε πρόβλημα Αρχιμουσικού. Απευθύνθηκε σε μένα και λέει : «Και συ δεν μπορείς να αναλάβεις;» Του λέω ότι εγώ μπορώ να διευθύνω την ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ, αλλά αυτό που ζητάς για μένα είναι σοβαρό. Μου λέει, «Πάρε τα κλειδιά και κόψε το σβέρκο σου να βρεις τα παιδιά, γιατί στις 28 Οκτωβρίου εγώ θέλω ΠΑΝΔΩΡΑ». Του είπα ότι δεν έχω τα φόντα για μία τόσο σοβαρή δουλειά. Τότε ο Δήμαρχος μου λέει, «Λεφτά δεν μπορώ να σας δώσω αλλά σε δυο – τρεις μήνες θα την κάνω ΔΗΜΟΤΙΚΗ και τότε θα βρεθεί Αρχιμουσικός, οπότε πείσθηκα και ανέλαβα παράλληλα με τη χορωδία και την ΠΑΝΔΩΡΑ. Τον Αύγουστο σε μία πρόβα ήρθε στην ΠΑΝΔΩΡΑ και γεμάτος χαρά μου δείχνει το ΦΕΚ λέγοντας ότι από σήμερα η ΠΑΝΔΩΡΑ είναι ΔΗΜΟΤΙΚΗ, εσύ όμως θα συνεχίσεις, γιατί είσαι ΚΟΖΑΝΙΤΗΣ και γνωρίζεις καλύτερα τους ανθρώπους της πόλης. Συγκινήθηκα και μαζί με τα παιδιά φωνάξαμε: «ΖΗΤΩ Ο ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ ΜΑΣ», οπότε ήταν η σειρά του να συγκινηθεί.
Κάναμε αρκετές πρόβες, βοηθούσε και ο πατέρας μου μέχρι να εξοικειωθώ στη νέα θέση, το καλοκαίρι δεν κλείσαμε γιατί έπρεπε να διδάξω στα νέα παιδιά που ερχότανε για να γίνουν μαθητές. Στις 28 Οκτωβρίου έγινε η παρέλαση, η μπάντα καταχειροκροτήθηκε γιατί ο κόσμος γνώριζε το πρόβλημά μας. Ο Δήμαρχος για να μας ευχαριστήσει, μας έκανε νέες κόκκινες στολές χοντρές για να μην κρυώνουμε!
Δεν πέρασε πολύς καιρός, κι ένα βράδυ που είχαμε πρόβα μας λέει: «Από τον άλλο μήνα θα πληρώνεστε, θα φέρνεις την κατάσταση στον ταμία και θα δίνεις τα παιδιά τα χρήματα». Δεν αντέξαμε και ζητωκραυγάσαμε από τη χαρά μας. Με την ευκαιρία σας γνωρίζω ότι μέχρι την ώρα, που με αποχώρησαν, τα παιδιά έπαιρναν το χαρτζιλίκι τους, δηλαδή μέχρι το 2016. Μετά δεν γνωρίζω τι καθεστώς επικρατούσε.
Σιγά-σιγά τα όργανα άρχισαν να χαλούν, ιδιαίτερα τα χάλκινα και αυτό εξαιτίας του σάλιου ( οξειδώνονται οι σωλήνες τους), οπότε τα πηγαίναμε στο μάστορα ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗ κι επειδή είχα τα παιδιά του στη μουσική δεν μας έπαιρνε χρήματα. Ο Δήμαρχος ΠΑΓΟΥΝΗΣ δεν μπορούσε να μας αγοράσει καινούργια, γιατί μας είχε κάνει νέες στολές. Η προσφορά μας στην πόλη ήτανε πολύ μεγάλη. Στις Εθνικές Γιορτές, είχε προστεθεί και η 11η Οκτωβρίου, πρωί-πρωί παίζαμε το ΕΩΘΙΝΟ, που είχε γράψει ο πατέρας μου, σε όλες τις γειτονιές ξυπνώντας τους κατοίκους ευχάριστα και μετά συμμετείχαμε στην παρέλαση. Συμμετείχαμε σε όλες τις θρησκευτικές εκδηλώσεις, του ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ, τη ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, την ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ. Την πρώτη μέρα του ΠΑΣΧΑ, στη δεύτερη ΑΝΑΣΤΑΣΗ, παίζαμε δημοτικούς χορούς στην αυλή του ΔΕΣΠΟΤΙΚΟΥ και χόρευαν οι γέροντες μέχρι να ντύσουν τον ΔΕΣΠΟΤΗ, οπότε μετά και πάλι παίζοντας πηγαίναμε στον ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ για να γίνει λειτουργία. Το καλοκαίρι συχνά στις Κυριακές εκτελούσαμε πρόγραμμα για την ψυχαγωγία των κατοίκων. Γενικά συμμετείχαμε σε όλες τις εκδηλώσεις πόλης.
Το 1991 άλλαξε η πόλη Δήμαρχο και ανέλαβε ο ΠΑΡΙΣ. Ακολούθησε τα βήματα του ΠΑΓΟΥΝΗ και μας περιέβαλε με πολύ αγάπη και φροντίδα σε ό,τι του ζητούσα για ανάγκες της Φιλαρμονικής, πραγματικός συμπαραστάτης σε όλα τα χρόνια της Δημαρχίας του.
Μια μέρα ήρθε στο Γραφείο μου, υπηρετούσα Επιθεωρητής των Ελληνικών ταχυδρομείων, ένας κύριος ευγενέστατος, ο οποίος μου ζήτησε αν μπορεί να επισκεφθεί την ΠΑΝΔΩΡΑ γιατί διετέλεσε μαθητής από το 1926 έως 1929. Πήγαμε είδε τις φωτογραφίες και μου είπε ότι το 1926 ως νέος μαθητής έπαιζε πιάτα, μετά έμαθε κλαρίνο και το 1929, έδωσε εξετάσεις στο πανεπιστήμιο κι έφυγε οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη. Με ρώτησε πώς μπορεί να τις πάρει, κι εγώ του ζήτησα τη διεύθυνση του και υποσχέθηκα να του τις στείλω. Του έδειξα και την αποθήκη των οργάνων λέγοντάς του, ότι είναι πολύ παλιά και σε κακή κατάσταση.
Ένα πρωί μου τηλεφωνεί ο ΠΑΡΙΣ να πάω αμέσως στο Δημαρχείο, γιατί είχε στα χέρια του μια επιταγή έξι εκατομμυρίων για την αγορά νέων οργάνων!!! Αποστολέας ΒΑΝΤΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ από Θεσσαλονίκη. Θυμήθηκα τις φωτογραφίες ότι ήταν ο ίδιος και είπα την ιστορία τους στο Δήμαρχο τον οποίο παρακάλεσα να του τηλεφωνήσουμε. Την επομένη ο Δήμαρχος πηγαίνοντας για την Αθήνα αεροπορικώς, πέρασε από την Θεσσαλονίκη, πήγε τον βρήκε και τον ευχαρίστησε για τη ΔΩΡΕΑ. Ο Πάρις μετά βρήκε αρμόδιους και μια εταιρία μας έφερε τα νέα όργανα από την ΙΤΑΛΙΑ.Η χαρά μας δεν περιγράφεται, γιατί με τα παλιά, έβγαινε το λάδι των παιδιών και δεν ακουγόταν καλά τα κομμάτια. Μετά ο κ. ΒΑΝΤΗΣ μας έδωσε άλλα τέσσερα εκατομμύρια για να αγοράσουμε κι άλλα όργανα, γιατί όπως του είπα, είχαμε πολλούς μαθητές και δεν έφταναν τα ήδη υπάρχοντα. Τον κάλεσε ο Δήμαρχος να έρθει στην Κοζάνη, πράγμα που έκανε, ήρθε με την συμπαθέστατη γυναίκα του, τους πήγαμε στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, το οποίο τον ανακήρυξε ΕΥΕΡΓΕΤΗ. Στην ομιλία του ο ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ, μας αποκάλυψε ότι είναι γέννημα ΚΟΖΑΝΙΤΗΣ και κατοικούσε στα ΚΑΤΣΙΚΑΘΚΑ!! Είχε έρθει πολλές φορές, έψαξε και δεν βρήκε συγγενείς του, αλλά επειδή ήτανε γραμμένος κι αυτοδίκαια η γυναίκα του όλα τα χρόνια στα ΔΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΟΖΑΝΗΣ, κάθε τέσσερα χρόνια ερχόταν και οι δύο και ψήφιζαν στη εκλογές, γιατί δεν ήθελε να ξεκόψει!
Θυμάμαι ότι ο Πάρις για αρκετά χρόνια διετέλεσε πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ. Μία Απ’ αυτές, ανέλαβε μαζί με τον Δήμαρχο της Καλαμαριάς, να διοργανώσει ένα διεθνές φεστιβάλ νεολαίας το YOUTH.GR στην Αθήνα. Μου ζήτησε να ετοιμάσω την μπάντα γιατί θα μας έπαιρνε στην Αθήνα!! Τρελαθήκαμε από τη χαρά μας. Τον ρώτησα τι θα παίξουμε και που. Χωρίς να τον ρωτήσω, πήρα την πρωτοβουλία και έστειλα επιστολή στο Δήμαρχο των ΑΘΗΝΩΝ, αν μπορούσαμε να γυρίσουμε τους κεντρικούς δρόμους παίζοντας δημοτικά τραγούδια. Μετά έμαθα ότι Δήμαρχος ήταν ο κ. ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ! Μου τηλεφωνεί στο γραφείο μου και μου λέει : «Όχι μόνο θα έρθετε, αλλά θα σας δώσω και τη δημοτική Αστυνομία να σας διευκολύνει σε ποιους δρόμους θέλετε να παίζετε, αυτό θα είναι πρωτάκουστο.»
Ξεκινήσαμε από την εδώ Ερμού, περάσαμε στην πλατεία Συντάγματος, διασχίσαμε την Πανεπιστημίου, φτάσαμε στην Ομόνοια, την οδό Αθηνάς και επιστρέψαμε στην Ερμού. Το τι έγινε δεν μπορώ να σας περιγράψω, δεν θυμάμαι την οδό που μας έριχναν λουλούδια!!
Όταν φτάσαμε στην Ερμού και περιμέναμε το Δήμαρχο να μας πάρει στο ξενοδοχείο όπου θα παίζαμε, βγαίνει μία κυρία από το κατάστημα της με δύο κόκκινα τριαντάφυλλα, με φιλάει, μου τα δίνει λέγοντας μου σας ευχαριστώ γιατί με αυτά που παίξατε μου θυμίσατε την πατρίδα μου!! Πώς να μη συγκινηθείς.
Όταν ανέλαβε ο πατέρας μου την ΠΑΝΔΩΡΑ, πρώτα συνέθεσε προς τιμή της το εμβατήριο ΠΑΝΔΩΡΑ. Μετά και επειδή πλησίαζαν οι Απόκριες, συνάντησε τους αρμόδιους των φανών, κατέγραψε όλα τα αποκριάτικα τραγούδια, τα ενοργάνωσε για τη μουσική που από τότε και μέχρι σήμερα, μονάχα αυτή τα παίζει χωρίς ο νέος κόσμος να τα γνωρίζει. Σ’ αυτό ίσως φταίγουν και οι φανοί που νομίζουν ότι Απόκριες είναι μονάχα το Έντεκα (11) και αφήνουν τα ξένα συγκροτήματα να παίζουν τα δικά τους τραγούδια. Μετά από αυτό δημιούργησα ομάδες μαθητών, οι οποίοι γνώριζαν πολύ καλά τα Κοζανίτικα, και με τη βοήθεια του Δημάρχου ΠΑΡΙ, έπαιζαν και μέχρι σήμερα στους φανούς διατηρώντας το έθιμο σωστά. Με την ευκαιρία που έρχονται οι Απόκριες, παρακαλώ θερμά τους υπεύθυνους των φανών, να μάθουν και να τραγουδούν τα τραγούδια μας, για να τα ακούν οι ξένοι και να μαθαίνουν την ιστορία της πόλης μας. Σε συνέχεια ο Αρχιμουσικός ΛΕΥΤΕΡΗΣ, κατέγραψε και τα κάλαντα των Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς που ακουγόταν σε όλη την πόλη. Όταν ήμουν μαθητής, μια χρόνια με ένα τμήμα της μουσικής, πήγαμε στην Σκ’ρκα που τότε είχε η πόλη πολύ χιόνι, αλλά εμείς ήμασταν μικροί και δεν φοβηθήκαμε. Έκπληκτος είδα τους ανθρώπους να στέκονται έξω από τα σπίτια τους και οι νοικοκυρές μας κέρασαν γιαπράκια και κρασί για να ζεσταθούμε!!
Όταν ανέλαβα ως Αρχιμουσικός την ίδια εικόνα έβλεπα από τους κατοίκους, γιατί όταν βγαίναμε για τα κάλαντα, οι ένοικοι των πολυκατοικιών μας έριχναν τα χρήματα τους με μανταλάκια για να φτάνουν σε μας. Με τον τρόπο αυτό μας έδειχναν ότι τους αρέσουμε, οπότε η ευγνωμοσύνη μας μεγάλωνε. Έτσι πήρα την απόφαση και μετά από έγκριση του Δημάρχου, πηγαίναμε και παίζαμε στις γειτονιές, προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερη χαρά και ευχαρίστηση στους κατοίκους.
Η φήμη της μπάντας απλώθηκε παντού και το κατάλαβα από ένα γεγονός. Μαθητής μας υπηρετούσε στην ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ. Μία μέρα πήγε στη φιλαρμονική τους να τους ακούσει. Πώς από δω; ρωτάει ο μαέστρος.
– Ήρθα να σας ακούσω γιατί και εγώ είμαι μουσικός παίζω τρομπέτα.
-Που έμαθες κι από πού είσαι;
– Eίμαι από την KOZANH.
-Στην ΠΑΝΔΩΡΑ έμαθες;
-Γνωρίζεις τη μουσική μας;
-Και ποιος δεν ξέρει την ΠΑΝΔΩΡΑ είναι ονομαστή. Από αύριο θα έρχεσαι γιατί σε χρειάζομαι και εγώ θα σου πάρω άδεια, γνωρίζω το διοικητή σου.
Η ΠΑΝΔΩΡΑ από 25 μαθητές όταν ανέλαβα έφτασε τους 50. Ευτυχώς που ο κύριος ΠΑΓΟΥΝΗΣ μας έκανε τόσες στολές και ο κ. ΒΑΝΤΗΣ μας γέμισε με όργανα. Τα παιδιά είχαν μάθει πειθαρχία, σεβασμό, αγάπη μεταξύ τους, ευγένεια και απέδιδαν θαυμάσια, οπότε η υποχρέωσή μου μεγάλωνε και τους μάθαινα και διπλά όργανα, που όλοι τους ήθελαν και ήμουν περήφανος γι’ αυτούς.
Το 2015 μετά από εντολή του τότε αξιότιμου Δημάρχου κ. ΙΩΑΝΝΙΔΗ πραγματοποίησα συναυλία στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ. Στο διάλειμμα ανεβαίνει στη σκηνή με ένα κάδρο και ένα κουτάκι. Μαέστρο, μου λέει, για τις πολλές υπηρεσίες που πρόσφερες στην πόλη, το ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ κι εγώ, σου απονέμουμε το ΧΡΥΣΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ της ΚΟΖΑΝΗΣ!! Λίγησαν τα πόδια μου από συγκίνηση και κόντεψα να πέσω. Ευτυχώς συνήλθα και του είπα ότι αποτελεί ΥΨΙΣΤΗ ΤΙΜΗ για την ταπεινότητα μου, γιατί αγαπώ την πόλη μου και είχα υποχρέωση να εργαστώ γι’ αυτήν και να την τιμήσω. Μου έδωσε και το κάδρο που περιείχε όλα τα ονόματα των μελών του ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ.
Το 2016 που θα συμπλήρωνα 32 χρόνια ως μαθητής και μετά ως ΑΡΧΙΜΟΥΣΙΚΟΣ, άρχισα να προετοιμάζω τα παιδιά για μια συναυλία στην πλατεία, διαλέγοντας τα πιο ωραία κομμάτια που είχε γράψει ο πατέρας μου. Πάνω στην προετοιμασία, μου τηλεφωνεί κυρία από τη Διεύθυνση, ότι επειδή δεν έχω πτυχίο διεύθυνσης της μπάντας, πρέπει να αποχωρήσω από τη θέση. Μα αυτό της λέω το ήξεραν ο μακαρίτης κ. ΠΑΓΟΥΝΗΣ, ο κ. ΠΑΡΙΣ, ο κ. ΜΑΛΟΥΤΑΣ, ο κ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ και πάλι ο κ. ΜΑΛΟΥΤΑΣ, δεν τους το είχα κρύψει. Ανένδοτη μου είπε να παραδώσω τη μουσική γιατί θα βρούμε άλλον ΑΡΧΙΜΟΥΣΙΚΟ. Μετά από έγκριση του κ. ΙΩΑΝΝΙΔΗ έκανα την παρέλαση στις 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ και μετά αποχώρησα.
Στην ΠΑΝΔΩΡΑ ο πατέρας διατηρούσε φωριαμό όπου τακτοποιούσε τα κομμάτια που έγραφε όλα τα χρόνια. Αξίζει να σας γνωρίσω ότι στους 120 μεγάλους φακέλους, υπήρχαν κομμάτια από ΟΠΕΡΕΣ, ΟΠΕΡΕΤΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΞΕΝΕΣ, ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΘΕΤΩΝ, ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ, ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ, ΞΑΡΧΑΚΟΥ, ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗ, ΒΕΝΙΕΡΗ και πολλά άλλα και ξένα που τώρα δεν θυμάμαι. Εκτός αυτών και επειδή ως στρατιωτικός υπηρέτησε σε όλες σχεδόν τις στρατιωτικές μουσικές, έγραψε περί τα 50 εμβατήρια ελληνικά και ξένα και περί τις 40 μάρτσιες για όλες τις περιπτώσεις για λιτανείες, για κηδείες και για την ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ. Επίσης ενοργάνωνε και κινηματογραφικά τραγούδια ΔΟΚΤΩΡΑ ΖΙΒΑΓΚΟ, ΛΑΒ ΣΤΟΡΙ κλπ. Είχε πάθος με τους δημοτικούς χορούς, γι’ αυτό τους μάζεψε από όλη την Ελλάδα και τους κατέγραψε σε τετράδια και τα παίζαμε κατά περίπτωση. Αυτά τα τετράδια με τους χορούς τα ΔΩΡΙΣΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ, ΤΟΝ ΦΩΡΙΑΜΟ ΤΟΝ ΔΩΡΙΣΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΔΩΡΑ.
Αυτή είναι η ιστορία της οικογένειας μου και η προσφορά της στο στολίδι της πόλης, που λέγεται ΠΑΝΔΩΡΑ. Να είστε όλοι καλά και σας ευχαριστώ για την αγάπη σας.
Με τιμή
Πάρις Καραχάλιος
Πρώην Δημοτικός Σύμβουλος
Πρώην Μαέστρος της εκκλησιαστικής χορωδίας «Ο Άγιος Νικόλαος Κοζάνης»
Πρώην επιθεωρητής των Ελληνικών Ταχυδρομείων
ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ
ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ. Μοναχά αυτή η λέξη τους πρέπει, τους ανθρώπους που μ’ επέλεξαν κι εμπιστεύτηκαν στην ταπεινότητα μου ένα κομμάτι της ιστορίας της πόλης, την ΠΑΝΔΩΡΑ. Αν και γνώριζαν ότι δεν ήμουν αυτός που θα έπρεπε γι’ αυτή τη θέση, όμως μου την εμπιστεύτηκαν, γι’ αυτό η παραπάνω λέξη είναι η σωστή γι’ αυτούς κι όχι ευχαριστίες που είναι λίγη και φτωχή.
Ευγνωμονώ τον αείμνηστο, τον οποίο θεωρώ ΕΥΕΡΓΕΤΗ, τον Δήμαρχο ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΓΟΥΝΗ, που έσωσε την ΠΑΝΔΩΡΑ από διάλυση αλλά προπαντώς που την έκανε ΔΗΜΟΤΙΚΗ γι’ αυτό αυτή ζει μέχρι σήμερα. Στη συνέχεια τους παλιούς Δημάρχους κ. ΜΑΛΟΥΤΑ, κ. ΚΟΥΚΟΥΛΟΠΟΥΛΟ, κ. ΙΩΑΝΝΙΔΗ που μου εμπιστεύτηκαν όλα αυτά τα χρόνια ( 32 ) τη διεύθυνση της ΠΑΝΔΩΡΑΣ, αν και γνώριζαν ότι παρ’ όλο που δεν είχα τα απαραίτητα χαρτιά εντούτοις με εμπιστεύτηκαν, πράγμα που μου είναι αδύνατο να το ξεχάσω. Εύχομαι στους επιζώντες ο Θεός να τους έχει καλά και να τους χαρίζει προ πάντων ΥΓΕΙΑ.
Δεν ξεχνώ τους συμπολίτες μου που μας περιέβαλαν με αγάπη σε σημείο να μου κάνουν την μεγάλη τιμή να με εκλέξουν και ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΟ. Γι’ αυτό κι εγώ προσπαθούσα κάθε φορά να τους ευχαριστήσω, παίζοντας σε όλες τις γειτονιές με την ΠΑΝΔΩΡΑ.
Θα θυμάμαι όσο ζω τους παλιούς συμμαθητές μου όταν μας είχε ο πατέρας μου. Επίσης θα θυμάμαι κι αυτούς που μαζί συνεργαστήκαμε όλα τα χρόνια που ήμουν στη μουσική και είναι αναρίθμητοι. Ευχαριστώ τον στυλοβάτη, που όλα αυτά τα χρόνια, σαν μαθητής και στη συνέχεια βοηθός μου συμπαραστάθηκε στο δύσκολο έργο, τον ΚΩΣΤΑ ΦΑΣΝΑΚΗ.
Τέλος, παρακαλώ ΔΗΜΟΣΙΑ τον νέο μας ΔΗΜΑΡΧΟ, να βρει τρόπο και να ξαναβάλει ταμπέλα σε οδό της πόλης με το όνομα ΠΑΝΔΩΡΑ ΚΟΖΑΝΗΣ, γιατί αυτή αποτελεί από το 1902 μέχρι και σήμερα την ΙΣΤΟΡΙΑ της πόλης. Όσον αφορά τον ΒΑΝΤΗ ΔΙΑΜΑΝΤΗ, περίμενα 20 χρόνια, αλλά ΤΙΠΟΤΑ!!
Ο ΙΔΙΟΣ
