Το σύνθημα αυτό, προερχόμενο από τη γαλλική μοναρχική παράδοση, αναγγέλλει την άμεση διαδοχή στον θρόνο, αποτρέποντας το κενό εξουσίας με τον θάνατο του μονάρχη. Βέβαια κενά εξουσίας εκδηλώθηκαν κατά τον θάνατο πολλών μοναρχών, καθώς πέραν του υποτιθέμενου νομίμου διαδόχου υπήρξαν και άλλοι διεκδικητές του θρόνου. Σε μία και μόνη περίπτωση στην ανθρώπινη ιστορία δεν υπάρχει, δυστυχώς, κενό. Όταν ως μονάρχης θεωρηθεί ο πόλεμος. Ο αρχαίος Έλληνας στοχαστής Ηράκλειτος έγραψε: «Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστι, πάντων δε βασιλεύς». Δεν υπάρχει υπερβολή στη φράση, καθώς η ανθρώπινη ιστορία είναι ιστορία αίματος, συγκρούσεων, λεηλασιών, σφαγών, βιασμών και εξανδραποδισμών.
Στις 9 Μαΐου υποτίθεται ότι πανηγυρίζεται η λήξη του δευτέρου μεγάλου πολέμου του 20ου αιώνα. Βέβαια δεν ήταν η 9η Μαΐου 1945 η ημερομηνία λήξης, καθώς ο πόλεμος συνεχιζόταν στο μέτωπο της Άπω Ανατολής. Τον Μάιο συνθηκολόγησε η Γερμανία και τερματίστηκαν τα εκ του θερμού πολέμου βάσανα των λαών της Ευρώπης. Όμως ο πόλεμος δεν έπαψε, καθώς ευθύς τον θερμό διαδέχθηκε ο επονομασθείς ψυχρός πόλεμος. Βέβαια υπήρξε και άλλος διεκδικητής του «θρόνου», ένας νέος θερμός. Ο στρατηγός των ΗΠΑ Τζώρτζ Πάττον εισηγήθηκε τη συνέχιση του πολέμου με επίθεση των χωρών της Δύσης κατά της «συμμαχικής» Σοβιετικής Ένωσης, ώστε να απωθηθεί αυτή από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Φαίνεται όμως ότι η παράταση του πολέμου κατά της Ιαπωνίας δεν ευνοούσε την αποδοχή της πρότασης από το Επιτελείο ή από όποιους αποφασίζουν για τον πόλεμο ή την ειρήνη. Το τέλος του πολέμου στην Ασία συνέβη την 6η Αυγούστου, ημέρα, κατά την οποία η Εκκλησία εορτάζει τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού. Και δεν τερματίστηκε μετά από εχθροπραξίες στο μέτωπο αλλά με επίθεση κατά αμάχων. Τα θύματα ανήλθαν, κατ’ εκτίμηση σε 210.000. Βέβαια είχε προηγηθεί άλλη φονική επίθεση κατά αμάχων στη Δρέσδη της Γερμανίας με θύματα περί τις 30.000. Οι σύγχρονοι πόλεμοι μετεξελίχτηκαν με αυξανόμενα τα θύματα μεταξύ αμάχων παρά στρατιωτικών.
Πέντε έτη αργότερα κατά την επέτειο λήξης του πολέμου στο ευρωπαϊκό έδαφος, ο Γάλλος υπουργός επί των Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν προέβη σε διακήρυξη – έκκληση προς τις ευρωπαϊκές χώρες για ειρήνευση και συνεργασία μέσω σταδιακής πολιτικής προσέγγισης και υπέρβασης των εχθροτήτων του παρελθόντος, ιδιαίτερα μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Πρότεινε την δράση για επίτευξη κοινών συμφερόντων ως αποτρεπτικών ενός νέου πολέμου. Έκτοτε η 9η Μαΐου έχει καθιερωθεί και ως η ημέρα της Ευρώπης. Η ημέρα μνήμης της λήξης του πολέμου εκείνου εορτάζεται άτονα στις λοιπές ευρωπαϊκές χώρες, με ιδιαίτερη όμως λαμπρότητα στη Ρωσία και μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
Ο ψυχρός πόλεμος ήταν ψευδαίσθηση ειρήνης υπό την ισορροπία του τρόμου. Βέβαια κατά τη διάρκειά του δεν έπαψαν οι κατά τόπους πολεμικές συρράξεις με στόχο την επέκταση των ζωνών επιρροής. Έχοντας οι δυτικές χώρες ξεπεράσει τον κίνδυνο ανατροπής του αστικού καθεστώτος, μετά τη διανομή της λείας, στην οποία περιλαμβάνονταν και χώρες, οι οποίες πολέμησαν στο πλευρό των νικητών του πολέμου, όπως η Ελλάς, απέβλεπαν στην εμπέδωση της νεοαποικιοκρατίας στις πρώην αποικίες τους υπό αυταρχικά καθεστώτα της αρεσκείας τους και την αποτροπή κάθε προσπάθειας κομμουνιστικής διείσδυσης σ’ αυτές. Στην Ασία όμως είχε συμβεί σημαντική ανατροπή, της οποίας τις συνέπειες αισθανόμαστε σήμερα εν καιρώ ειρήνης. Μετά από εμφύλιο πόλεμο τεσσάρων ετών, στην Κίνα επικράτησαν οι κομμουνιστές (1949). Και ενώ στο ευρωπαϊκό έδαφος η μόνη αιματοχυσία συνέβη στη χώρα μας, κατά τον εμφύλιο (1946-1949) με αναμενόμενη εκ των προτέρων την έκβαση αυτού, ως εκ της συμφωνίας των διανομέων της λείας, στο ασιατικό έδαφος έγιναν φονικότατες συγκρούσεις, στην Κορέα, στο Βιετνάμ, στην Καμπότζη και στο Αφγανιστάν για την επέκταση των ζωών επιρροής. Το κομμουνιστικό κίνημα είχε επιτυχία και στην αμερικανική ήπειρο με την επικράτηση νέου καθεστώτος στην Κούβα. Αυτό είχε ως συνέπεια να διατρέξει ο πλανήτης κίνδυνο νέας ανάφλεξης (1962). Ευτυχώς τότε πρυτάνευσε η λεγόμενη κοινή λογική, καθώς και οι δύο αντίπαλοι σχηματισμοί διέθεταν πυρηνικά όπλα. Η αντιπαράθεση επεκτάθηκε και στην Αφρική με θλιβερές συνέπειες στην Αγκόλα, πρώην πορτογαλική αποικία (1975-2002).
Στην Ευρώπη φάνηκε να εδραιώνεται η ειρήνη με την σύσφιξη σχέσεων μεταξύ χωρών σε ένωση που, με την πάροδο του χρόνου διευρύνθηκε με την εισδοχή και άλλων χωρών πέραν των αρχικών (ΕΟΚ-ΕΕ). Για τον λόγο αυτό η ΕΕ έλαβε το βραβείο Nobel ειρήνης (2012). Όμως οι ισχυροί της Ευρώπης έδρασαν με βάση το «δόγμα» Σουμάν, δηλαδή τα κοινά συμφέροντα. Και αυτά υπαγόρευαν την συνέχιση της άγριας εκμετάλλευσης των αδυνάμων χωρών του λεγόμενου τρίτου κόσμου. Κατά καιρούς προκάλεσαν συρράξεις προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους σε χώρες πρώην αποικίες, που κακώς αποκαλούνται εμφύλιες, καθώς οι αποικιοκράτες χάραξαν αυθαίρετα σύνορα πολλών χωρών αδιαφορώντας για τις συνέπειες ή μάλλον προετοιμάζοντας το έδαφος για συγκρούσεις, από τις οποίες επωφελούνται οι χώρες παραγωγής και εμπορίας όπλων.
Πέραν των όποιων συμφερόντων πόλεμοι προκλήθηκαν λόγω σημαντικής μεταβολής, μετά τη λήξη του δευτέρου μεγάλου πολέμου του 20ου αιώνα. Ήταν αυτή ο σχηματισμός του κράτους του Ισραήλ (1948). Υποχείρια οι κυβερνήσεις των χωρών της Δύσης του πανίσχυρου τραπεζικού κεφαλαίου, σιωνιστικών συμφερόντων κατά βάση, έσπευσαν να αναλάβουν ρόλο προστάτη της νέας χώρας, την οποία απειλούσαν και απειλούν όχι μόνο οι γειτονικές κατοικούμενες από μουσουλμάνους, κατά πλειοψηφία, χώρες, αλλά και άλλες μουσουλμανικές πέραν αυτών. Οι επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή, στη Λιβύη, στο Αφγανιστάν και στο Ιράν, έγιναν προς εξυπηρέτηση ωμών συμφερόντων, αλλά και προς αποδυνάμωση του κινδύνου, που αντιμετωπίζει το Ισραήλ.
Στην αλαζονεία της ισχύος η Δύση, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού παρέβλεψαν δύο ανερχόμενες δυνάμεις, το ισλάμ, λόγω δημογραφικής σφριγηλότητας, και την Κίνα, λόγω αλματώδους ανάπτυξης σε πλείστους όσους τομείς. Ο οικονομικός πόλεμος μαίνεται και αυτός φαίνεται να έχει δυσμενείς επιπτώσεις στις ευρωπαϊκές χώρες, που επαναπαύτηκαν στην ευημερία που έφερε η ειρήνη και η εκμετάλλευση επί δεκαετίες χωρών μέσω της αρπαγής του φυσικού πλούτου και της πώλησης βιομηχανικών προϊόντων και όπλων. Οι πρώην αποικιοκράτες αντιμετωπίζουν πλέον στην Αφρική τη διείσδυση τόσο της Ρωσίας, στρατιωτική και οικονομική, και της Κίνας, οικονομική. Και οι κατά τόπους πόλεμοι μαίνονται. Σουδάν, βόρειο και νότιο, Κογκό, Νιγηρία, Νίγηρ, Μάλι φλέγονται. Οι πωλήσεις όπλων ογκώνονται και το γλίσχρο εθνικό εισόδημα δαπανάται για εξοπλισμούς εξαθλιώνοντας τους φτωχούς λαούς ακόμη περισσότερο. Και οι δυτικοί εμμένουν σε ανίερες συμμαχίες με κατά τόπους φανατικούς ισλαμιστές τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στην Αφρική μη υπολογίζοντας, όπως και οι ανταγωνιστές τους την ανερχόμενη δύναμη του ισλάμ.
Δυστυχώς ούτε στην Ευρώπη επιτεύχθηκε διαρκής ειρήνη. Μπορεί να μην είναι κοινά τα συμφέροντα των χωρών της Δυτικής Ευρώπης, όμως ποτέ δεν έπαψαν αυτές να ομονοούν θεωρώντας κοινό εχθρό τη Ρωσία. Ο άγριος βομβαρδισμός της Σερβίας (1999) και η στάση, μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία φανερώνουν ότι το όραμα του Ντε Γκώλ για ενωμένη Ευρώπη από τα Ουράλια μέχρι το Γιβραλτάρ έχει καταρρεύσει υπό τα πλήγματα του κυριάρχου και επί του ευρωπαϊκού εδάφους, των ΗΠΑ.
Δεν υπάρχουν συμμαχίες, υπάρχουν συμφέροντα, είναι διαδεδομένο απόφθεγμα. Προσθέτω δεν υπάρχουν εθνικές ή θρησκευτικές αντιθέσεις, υπάρχουν συμφέροντα. Ο πλανήτης πορεύεται έχοντας στρέψει την πλάτη του στον Άρχοντα της ειρήνης, αν δεν επιτίθεται εναντίον Του. Η επίθεση λαμβάνει την οξύτερη έντασή της όταν διακηρύσσεται ότι ο πόλεμος είναι ιερός. Κάπως έτσι κινούνται κύκλοι «χριστιανών» στις ΗΠΑ, υποστηρικτών τόσο του Τραμπ, όσο και του σιωνισμού.
Ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος διακήρυξε: Πόλεμος στο όνομα της θρησκείας είναι πόλεμος κατά της θρησκείας. Ή θα αποδεχθούμε το μήνυμα που ήρθε να φέρει στη γη ο Χριστός και θα μεταμορφωθούμε ή μας αναμένει παραμόρφωση αν όχι ολοσχερής καταστροφή.
«Μακρυγιάννης»
