Όταν ο άνθρωπος λησμόνησε τον Θεό, που τον έπλασε κατ’ εικόνα Του, έπλασε θεούς καθ’ ομοίωσίν του. Χαρακτηρίζονταν αυτοί από όλα τα ανθρώπινα πάθη με σημαντικότερο το πάθος της ισχύος και της κυριαρχίας. Στα πλαίσια αυτής της αντίληψης οι λαοί αποδέχθηκαν και τους κυρίαρχους ηγεμόνες ως μικρούς θεούς, ισχυρούς και αλαζόνες. Όχι μόνο στις αυταρχικές κοινωνίες με δικαίωμα ζωής και θανάτου του ηγεμόνα επί των υπηκόων του, αλλά ακόμη και στην αθηναϊκή πολιτεία της ακμής της επικρατούσε η τραγικά εσφαλμένη αντίληψη ότι οι θεοί είναι με το μέρος των ισχυρών! Μας παραθέτει αυτό ο Θουκυδίδης στον διάλογο των ισχυρών Αθηναίων με τους ανίσχυρους Μηλίους, οι οποίοι αρνήθηκαν να υποταγούν και υπέστησαν ολοκληρωτική καταστροφή.
Κατά καιρούς, από κριτικά ή επικριτικά ιστάμενους έναντι της Παλαιάς Διαθήκης εκφράστηκε η άποψη ότι και ο Θεός, όπως εμφανίζεται στο ιερό για τους χριστιανούς και ιουδαίους βιβλίο, έχει τα γνωρίσματα των θεών της ανθρώπινης φαντασίας. Γι’ αυτό και το χαρακτηρίζουν βιβλίο βίας και αίματος. Μάλιστα κάποιοι με συγκεχυμένη την πίστη τονίζουν ότι δεν είναι ο ίδιος Θεός στη Παλαιά και Καινή Διαθήκη! Ασφαλώς επηρεασμένοι πιστοί και άπιστοι από την τεράστια κοινωνική μεταβολή, που επέφερε η διδασκαλία του Χριστού, αδυνατούν να κατανοήσουν τις συνθήκες που επικρατούσαν στον αρχαίο κόσμο. Οι Εβραίοι στάθηκαν ανήμποροι, κατ’ επανάληψη, να τηρήσουν την πρώτη και πιο σημαντική εντολή του Θεού σ’ αυτούς: Να μη λατρέψουν ψεύτικους θεούς. Και είχαν πλήθος εμπειριών από τη βοήθεια, που τους είχε προσφέρει ο Θεός σε κρίσιμες περιστάσεις κατατροπώνοντας εχθρούς τους. Και ήταν οι εχθροί τους σκληροί και λάτρευαν ακόμη σκληρότερους θεούς, οι οποίοι «απαιτούσαν» ακόμη και ανθρωποθυσίες!
Ο Θεός δεν παρέλειψε και στην Παλαιά Διαθήκη να αποκαλύψει το αληθινό του πρόσωπο σε εκλεκτό πιστό Του τέκνο, τον προφήτη Ηλία. Ανέμενε εκείνος να εκδηλώσει την παρουσία Του με ισχύ. Ο Θεός τον διέψευσε καθώς δεν φανερώθηκε ούτε με βίαιο άνεμο ούτε με σεισμό ούτε με φωτιά, αλλά με δροσερή αύρα. Ήταν το προανάκρουσμα της διαρκούς αύρας, που αποπνέει η διδασκαλία του Χριστού. Αλλά αυτή η λεπτότητα της διδασκαλίας Του θεωρήθηκε σκάνδαλο από τους επιφανείς του ιουδαϊσμού και ανοησία από τους επιφανείς της ελληνικής σοφίας! Ηγέτης ταπεινός, αφιλοχρήματος πάσχων για τον συνάνθρωπό του και πρόθυμος να τον υπηρετήσει ως δούλος είναι ακόμη και σήμερα ανυπόφορος όχι μόνο για τους σύγχρονους ηγεμόνες και ηγεμονίσκους, αλλά και για τον απλό λαό. Αποδέχθηκε αυτός ως μοιραία την υποταγή του σε άρχοντες αλαζόνες, κτητικούς, εγωιστές με έκδηλη τη διάθεση επίδειξης ισχύος και απαίτηση της υποταγής.
Ο Χριστός προκάλεσε στο έπακρο τους έχοντες υιοθετήσει τη θεολογία της ισχύος τόσο στην προ όσο και στην μετά από Αυτόν εποχή. Δεν περιορίστηκε να δώσει το «κακό» παράδειγμα για τους ηγεμόνες του μέλλοντος με το να πλύνει ακόμη και τα πόδια των μαθητών Του, αλλά καυτηρίασε τον τρόπο άσκησης της εξουσίας, διαχρονικά. Ανέχθηκε βρισιές, φτυσίματα, κολαφίσματα χωρίς να αντιδράσει διόλου. Καταδίκασε για ύστατη φορά τη βία, όταν μαθητής του επιχείρησε να τον υπερασπιστεί, κατά τη σύλληψή Του. Μάλιστα τόνισε χαρακτηριστικά ότι θα μπορούσε να παρατάξει προς υπεράσπισή Του λεγεώνες αγγέλων. Η στάση Του αυτή σκόπιμα παρεξηγημένη προβάλλεται ως τρανή απόδειξη αδυναμίας και έλλειψης ισχύος. Ο προβαλλόμενος ως δυνατός και παραιτούμενος από τη χρήση της δύναμης ή είναι στην πραγματικότητα ανίσχυρος ή είναι ανόητος. Και καλείται ο άνθρωπος να επιλέξει ερμηνεία.
Ο Χριστός υπήρξε το θύμα της φοβερότερης ίσως κακοδικίας στη μακραίωνη ιστορία του ανθρώπου. Οι κατήγοροί Του τον παρέδωσαν σε δικαστή εκπρόσωπο μισητής κατοχικής δύναμης και επέτυχαν την καταδίκη Του με την απειλή ότι θα τον καταγγείλουν ως μη φίλο του Καίσαρα! Αφού ο Χριστός περιόριζε την επίδειξη της ισχύος Του στην τέλεση θαυμάτων προς ανακούφιση του ανθρωπίνου πόνου και μόνο τους ήταν ανυπόφορος. Αυτοί ήθελαν ηγέτη ισχυρό με κοσμική δύναμη ανατροπής και ανάδειξης αυτών σε συνεργάτες Του σε νέα τάξη πραγμάτων. Παρέμειναν αμετανόητοι ακόμη και μετά την Ανάστασή Του. Ήταν χωρίς νόημα αυτή, αφού το όραμά τους παρέμενε απραγματοποίητο.
Θεός πάσχων και θανατούμενος με φρικτό, βασανιστικό τρόπο ήταν ανοησία πρώτου μεγέθους. Πώς είχαν την απαίτηση οι μαθητές Του να γίνει πιστευτός ο «μύθος» της ανάστασης; Στην Αθήνα της σοφίας ασήμαντη ήταν η επιτυχία του κηρύγματος του αποστόλου Παύλου, γι’ αυτό και δεν έγραψε επιστολή προς τους Αθηναίους. Έμεινε όμως για μεγάλο διάστημα στην Κόρινθο και έγραψε δύο επιστολές προς τους εκεί πιστεύσαντες, τους πλούσιους και έκλυτους εμπόρους. Για εκείνους είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου, όπως προηγουμένως για τις πόρνες και τους τελώνες της Παλαιστίνης. Και άρχισε απηνής διωγμός από τη σιδηρόφρακτη ρωμαϊκή αυτοκρατορία κατά παντελώς ανισχύρων και αόπλων ταπεινών μαθητών του Χριστού. Διήρκεσε ο αγώνας περί τους τρεις αιώνες και νικητές εξήλθαν οι μαθητές του «εσφαγμένου αρνίου». Εμπαθείς οι πολέμιοι της πίστης απαξιώνουν να ασχοληθούν με τον θρίαμβο της «αδυναμίας». Διαγράφουν τρεις αιώνες ιστορίας των μαρτύρων της πίστης μεταξύ των λαών περί την Μεσόγειο θάλασσα και έρχονται με φοβερό πάθος να αντιμετωπίσουν τους μετέπειτα πιστούς και προπάντων «πιστούς» στηλιτεύοντας το πάθος της επίδειξης ισχύος, της καταδυνάστευσης και του στραγγαλισμού της ελευθερίας του προσώπου. Όχι πως δεν αντιλαμβάνονται ότι όλοι οι επικρινόμενοι έδρασαν σε αντίθεση προς τη διδασκαλία του Χριστού. Σκοπός τους είναι να θριαμβολογήσουν χαρακτηρίζοντας τη διδασκαλία Του ως τη μεγαλύτερη ουτοπία!
Σε αντίθεση προς την ελληνική, την καθ’ ημάς Ανατολή, όπου σε γόνιμο έδαφος σπάρηκε η νέα πίστη και έδωσε καρπούς με τη φροντίδα των Πατέρων και των Αγίων της Εκκλησίας, στη Δύση, την οποία κατέκτησαν οι Γερμανοφράγκοι, καλλιεργήθηκε η αίρεση, που πολλαπλασιάστηκε όπως η αγριάδα στον προτεσταντικό κόσμο. Το δόγμα καλλιεργεί ήθος. Και είναι εντονότατα διακριτή η διαφορά ήθους στους δύο κόσμους. Τόσο κατά τον Μεσαίωνα, οπότε η επίδειξη δύναμης οδήγησε στην καύση των αιρετικών στην «καθαρτήρια» πυρά, όσο και κατά τη νεωτερικότητα η Δύση πορεύθηκε με έκδηλη την επίδειξη ισχύος, πολιτικής, στρατιωτικής, οικονομικής. Και, κατά κάποια εποχή, ανεπαίσθητα οι διωκόμενοι εκεί Εβραίοι επέτυχαν την οικονομική κυριαρχία και, μέσω αυτής, και την πολιτική. Σήμερα προβάλλονται αυτοί και η μεταχριστιανική Δύση ως οι διαφεντευτές του πλανήτη με την επίδειξη της τρομακτικής ισχύος, οικονομικής, στρατιωτικής και τεχνολογικής. Και οι μεν Εβραίοι, ιουδαίοι το θρήσκευμα ή και άθεοι, αυτοδικαιώνονται με την παρερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης, οι δε «χριστιανοί» με την τραγικά εσφαλμένη αντίληψη, θεμέλιο της σαθρής προτεσταντικής ηθικής, ότι η ευμάρειά τους απορρέει από τη θεία ευλογία. Και εφόσον είναι ευλογημένοι από τον Θεό είναι και εκπρόσωποί Του επί της γης έχοντας υποκαταστήσει το παρακμασμένο Βατικανό. Το θλιβερό είναι ότι στον επώδυνο για την ανθρωπότητα αγώνα επίδειξης ισχύος των «εκλεκτών» του Θεού σύρονται ως δευτεραγωνιστές και μέλη της Εκκλησίας, κληρικοί και λαϊκοί, περιοριζόμενοι σε ανώδυνα ευχολόγια ή, το χειρότερο, πλέκοντας το εγκώμιο των κατά κόσμον ισχυρών και περιφρονώντας τη διδασκαλία του παντοδυνάμου Θεού, ο οποίος επί γης εφάνη ταπεινός άνθρωπος καλώντας τον άνθρωπο στη θέωση όχι βέβαια με επίδειξη αλαζονείας και κοσμικής ισχύος, αλλά με μίμηση Αυτού κατά το ταπεινό φρόνημα και την παραίτηση από αυτά για τα οποία παθιάζεται, διαχρονικά, ο κτητικός και κατακτητικός άνθρωπος.
Η θεολογία της ισχύος βρήκε απόλυτη εφαρμογή στο ισλάμ. Οι οπαδοί του δεν αντιφάσκουν με την επίδειξή της. Άλλωστε χάρη στην επιβολή βίας εξαπλώθηκαν στον πλανήτη. Πέραν αυτής ορθώνεται και ισχύς της αθεΐας στην πολυπληθέστατη Κίνα. Μπορεί να δικαιωθεί η «ορθόδοξη» Ρωσία εφαρμόζοντας ίδιες μεθόδους επίδειξης ισχύος; Ο πλανήτης υφίσταται ζύμωση με ολέθριες, ενδεχομένως, τις συνέπειες, καθώς εξακολουθεί να απαξιώνει τον άρχοντα της ειρήνης, τον Θεό της αγάπης, που έπνευσε κάποτε ως αύρα και τόσο αγάπησε το πλάσμα Του, ώστε σταυρώθηκε γι’ αυτό! Την παντοδυναμία Του έδειξε όχι με τη συντριβή των εχθρών Του αλλά με την Ανάστασή Του.
«Μακρυγιάννης»
