Με λένε Ρίζο και όπως θέλω το γυρίζω είναι πολύ της εποχής και μάλιστα σε μια εποχή, που η ψευτιά είναι μάνα κι ανεψιά!
του Διαμαντή Θ. Βαχτσιαβάνου
Τελικά, μες στα πολλά παινέματα, τα πιο πολλά είναι ψέματα και στην τελική στροφή, ο ψεύτης δεν πιστεύεται κι όταν αλήθεια λέει!
Μπορεί η παροιμία να λέει πως ο ψεύτης και ο κλέφτης μόνον τον πρώτο χρόνο χαίρεται, μπορεί το ψέμα να έχει κοντά ποδάρια, αλλά εδώ συμβαίνουν σημεία και τέρατα. Ακόμα και τις παροιμίες βγάζουν ψεύτικες οι καλπονοθίες, με τα ίδια πρόσωπα συνεχώς στον ίδιο ρόλο!
Τι να πεις και τι να μολογήσεις. Ο Παναγόπουλος ξανά πρόεδρος στην ΓΣΕΕ και η συγκρότηση του νέου Δ.Σ., έχει την ίδια γεύση από τα παλιά. Αφού έτσι αποφάσισαν οι “σύνεδροι”, Hallelujah!
Οι “κυβερνώσες” δυνάμεις ξαναζεσταίνουν την γνώριμή τους καρέκλα κι ας ακούστηκαν τόσα πολλά!
Τι κι αν με τα γεγονότα ασχολήθηκε η δικαιοσύνη, τι κι αν είπαν για ενδεχόμενες παραβάσεις της νομοθεσίας περί “πόθεν έσχες”!
Πόσο μπορεί ο εργαζόμενος να έχει εμπιστοσύνη σε αυτό το “νέο” σχήμα με γεύση παλιού, με όσα ακούστηκαν;
Όλα θυμίζουν τον ψεύτη βοσκό και οι συνέπειες γνωστές. Η έπαρση και η έλλειψη αρχών- δεν μιλάμε καν για αξίες-, εμποδίζουν την φυγή προς τα εμπρός. Τα συνδικάτα έχουν χάσει την αξιοπιστία τους, λόγω της κακής συμπεριφοράς ορισμένων εκ των στελεχών τους! Μόνον τα γνωστά στελέχη όμως ευθύνονται, ή και η ανοχή όλων των άλλων; Τι σχέση μπορεί να έχουν τα εργατικά συμφέροντα, με τις ενδεχόμενες ανομίες των στελεχών; Όλα εκείνα τα αγριόχορτα που ρίζωσαν χρόνια τώρα, στις καρέκλες εξουσίας;
Πόση αξιοπιστία έχει ο συνδικαλιστής, που ενώ δεν έχει δουλέψει βάρδια νυχτερινή, πληρώνεται νυχτοκάματο; Πόση αξιοπιστία έχει, όταν ενώ βάζει πλάτη να κλείσουν οι λιγνιτικές μονάδες, δίνει παρόν για τα μάτια στον ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου, όταν την επομένη ο σταθμός ρίχνει αυλαία;
Σίγουρα όμως, δεν είναι όλοι οι συνδικαλιστές ίδιοι. ΟΧΙ! Υπάρχουν και αυτοί με αρχές και αξίες…απουσιάζουν όμως περιέργως όταν χρειάζεται!
Άμεση ανάγκη η κάθαρση και η αποβολή της κακής πλευράς και η διαφάνεια στην συνδικαλιστική κάλπη. Οι εκλογές εκεί μοιάζουν με την “επιστολική ψήφο”. Ότι και να ψηφίσεις, επικρατεί η “εγκεκριμένη” λίστα!
Επειδή η ανοχή μας είναι και συνενοχή, σημειώνουμε και αυτό που είπε ο Απολλώνιος από την Καππαδοκία: “Χρόνος αληθείας πατήρ”!
ΠΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ…
Η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του. Ο Ηράκλειτος έλεγε πως «η διαμόρφωση του χαρακτήρα σου γίνεται από τις επιλογές σου, μέρα με τη μέρα. Ποια είναι τα ενδιαφέροντά σου; Ποιες οι σκέψεις σου; Ποιες οι πράξεις σου; Αυτό θα γίνεις».
Τα συνδικάτα απέκτησαν κακό όνομα στην κοινωνία, λόγω συμπεριφοράς των «στελεχών» τους. Μοιράστηκαν την συνδιοίκηση με όλα τα «καλά του παραδείσου» και τώρα που όλα καταρρέουν, μοιάζουν με το παραμύθι του ψεύτη βοσκού. Όταν είπε την αλήθεια, κανείς δεν έτρεξε σε βοήθεια και ο λύκος έφαγε όλα τα πρόβατα!
Η έπαρση είναι το εμπόδιο της προκοπής και κάποιοι, μη ξέροντας να ακούν, δεν ξέρουν και να μιλούν. Ή όταν μιλούν, δεν τους ακούει κανείς. Δεν γνωρίζουν πως σε κάθε κύκλο, κάθε σημείο είναι ταυτόχρονα αρχή και τέλος;
Δεν γνωρίζουν πως δεν μπορείς να μπεις δύο φορές στο ίδιο ποτάμι; Αφού «ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι το πεπρωμένο του», τολμάμε να ρωτήσουμε «ποια σχέση μπορεί να έχουν τα εργατικά συμφέροντα με τις ανομίες των συνδικάτων; Είναι όλοι ίδιοι; Φυσικά και όχι. Όπως έλεγε ο Κομφούκιος «ο άριστος είναι σταθερός γιατί έχει αρχές, όχι γιατί έχει πείσμα». Δεν υπάρχουν στα συνδικάτα στελέχη με αρχές; Φυσικά και υπάρχουν. Πού βρίσκονται όμως, όταν ο «νεκροθάφτης» λέει πως ο συνδικαλιστής δεν έχει ηθική στις ενέργειές του; Όταν «αφήνεται» να ξεσαλώσει μια παρεούλα, που εκμεταλλευόμενη την κομματική ετικέτα, συμπεριφέρεται όπως ο Ναπολέοντας; Ξεχνάνε πως η μοίρα της αλαζονείας έχει και το βατερλό του;
Συνδικαλισμός είναι οργάνωση ατόμων σε συνδικάτα για την διεκδίκηση και την προάσπιση των συμφερόντων τους. Αυτό είναι το υγιές κομμάτι του συνδικάτου, ενώ υπάρχει και η κακή πλευρά. Κατά το λεξικό «Επιστήμη και Ζωή», μεταφορικά και με κακή σημασία, αναφέρεται ως συνδικάτο «ομάδα κακοποιών ή μαφία». Θέλουμε να πιστεύουμε πως το τελευταίο δεν έχει – και δεν μπορεί να έχει – σχέση με τα εργατικά συνδικάτα. Για να αποφύγουμε όμως τον κακό δρόμο, πρέπει να αποβάλλουμε την κακή πλευρά.
Αν κάτι κακό συμβαίνει γύρω από το ζήτημα, θα πούμε πως… Αδελφοί εν Χριστώ, λυπούμαστε για τον εαυτό μας. Αλλά λυπούμαστε και για τον εαυτό σας. Για τον εαυτό μας, γιατί σας πιστέψαμε. Για τον εαυτό σας, γιατί δεν έχετε την αίσθηση του κακού που κάνετε!
