Ο Κοέλο αυτός ο περίφημος συγγραφέας της διεθνούς σκέψης, έγραψε το εξής θαυμάσιο και συγκινητικό πόνημα.
Ήτανε λέει κάποτε κάποιος αναβάτης που αγαπούσε πολύ το άλογό του και σχεδόν αποτελούσε τη μόνιμη συντροφιά του.
Κάποια μέρα παρασύρθηκε αυτός και το ζώο του από αυτοκίνητο και ταξίδεψε προς τους ουρανούς. Καθώς πορεύονταν είδε μια πύλη. Ρώτησε τον φύλακα πως λέγεται εκεί και ο φύλακας του απάντησε «Παράδεισος». Σε συνέχεια ρώτησε αν μπορεί να πιεί νερό αυτός και το ζώο του. Ο φύλακας του απάντησε ότι τα ζώα απαγορεύεται να μπουν μέσα. Ο άνθρωπος αρνήθηκε να πιεί νερό και συνέχισε. Σε μια άλλη πύλη ρώτησε τον φύλακα και εκείνος του είπε ότι με χαρά μπορούσε να πιεί νερό και αυτός και το ζώο του.
Όταν ξεδίψασαν ρώτησε πως λέγεται εκεί και ο φύλακας του είπε «Παράδεισος». Συγνώμη είπε ο άνθρωπος γιατί επιτρέπεται να λέγεται παράδεισος και το άλλο μέρος; Γιατί εμείς δεν θέλουμε στον χώρο μας ανθρώπους που δεν αγαπάνε τα ζώα, ήταν η απάντηση του φύλακα.
Μετά το περιστατικό του θανάτου του ανθρώπου από τα οικόσιτα σκυλιά, κάπου στην Αττική, θα πίστευε κάποιος αφελής ότι οι κάτοχοι σκυλιών οικόσιτων θα συνετίζονταν και θα λάμβαναν επιπλέον μέτρα με στόχο τον περιορισμό του κινδύνου περαστικών από τους σκύλους.
Όμως ήρθε άλλο περιστατικό να απογοητεύσει τους αιθεροβάμονες. Σε λίγο θα έρθει και άλλο και άλλο, έως ότου η πολιτεία και ιδίως η τοπική αυτοδιοίκηση, εγκαταλείψουν την απάθειά τους και τον ωχαδερφισμό τους και αποφασίσουν να πάρουν μέτρα.
Μέτρα που θα απαγορεύουν την επιθετική εκπαίδευση των σκύλων, μέσα από ειδικές εκπαιδεύσεις. Μέτρα που θα εκπαιδεύουν έναν σκύλο να καθηλώνει τον εισβολέα σε ένα σπίτι και δεν θα τον κατασπαράζει. Μέτρα που θα υποχρεώνει τον κάτοχο ενός οικόσιτοι ζώου να διαθέτει επαρκή βιοχώρο να εκτονώνει την ενέργειά του και δεν θα τον καθηλώνει σε ένα διαμέρισμα, ένα μπαλκόνι, ένα χώρο δύο επί δύο. Μέτρα που θα απαγορεύουν στον ιδιοκτήτη να τον εγκαταλείπει έστω και στις διακοπές στην φροντίδα της φύσης, διψασμένο, απεριποίητο και πεινασμένο.
Το σπουδαιότερο όπως θα είναι η υποχρέωση των κτηνιατρικών υπηρεσιών να παρακολουθούν την εφαρμογή αυτών των μέτρων. Να απαγορεύουν με διάταξή τους τη διατήρηση ζώων οικόσιτων σε κάποιον αμελή σχετικά με την περιποίηση του ζώου του. Να υποχρεώνουν τον κάτοχο να προσκομίζει το ζώο του στην κτηνιατρική υπηρεσία σε τακτά χρονικά διαστήματα και να προβλέπονται μέτρα λυσιτελή και αποδοτικά αναφορικά με την εγκατάλειψη αδέσποτων που οι ιδιοκτήτες τους τα εγκαταλείπουν επειδή τα βαριούνται και μετά τρέχουν να ανάψουν κεριά στην εκκλησία για να έχουν το πρόσωπο του καλού και ηθικού πολίτη στην κοινωνία.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Το ζώο συντροφιάς το θεωρούμε μέσο επίδειξης, μοντερνισμού και κοινωνικής υπεροχής. Σαν το αυτοκίνητο ας πούμε ή τις διακοπές μας στην Πάρο ή στο Παρίσι. Ξεχνάμε όμως ότι είναι οργανισμός ζωντανός με διαρκείς ανάγκες, πολλές φορές με μεγάλο κόστος και με υποδομές σωστής τους διατήρησης που τα στερείται η πλειονότητα αυτών που κατέχουν ζώα συντροφιάς. Το ζώο αυτό στερημένο και κακώς εκπαιδευμένο σε κάποια στιγμή θα θυμώσει, θα βγάλει τα ζωώδη ένστικτά του θα γίνει επιθετικό. Τότε αλλοίμονο στον περαστικό.
Κωνσταντίνος Τζέκης
