Εμφανίσθηκε στις δικαστικές αίθουσες σαν από το παρελθόν. Με ενδύματα του 1800 με μακριά γενειάδα και υψηλό καπέλο που σκέπαζαν τις μακριές του κοτσίδες, έμοιαζε να είναι πρωταγωνιστής σε ταινία του Σπίλμπεργκ.
Του Κων/νου Τζέκη
Έμπροσθεν των ενόρκων υποκλίθηκε με χάρη κρατώντας το καπέλο του στο δεξί του χέρι, ενώ με το αριστερό κρατούσε έναν φάκελο δερμάτινο. Η όλη του εμφάνιση φανέρωνε την μεγάλη του οικονομική επιφάνεια.
Κύριοι ένορκοι άρχισε την καταγγελία του υπήρξα ορφανός, χάνοντας τον πατέρα μου σε ηλικία τριών χρόνων και τη μητέρα μου σε ηλικία δεκατεσσάρων χρόνων, γιατί δεν υπήρχαν χρήματα για γιατρό και γιατρικά.
Τραγική εμπειρία για έναν νέο και συνάμα φτωχό νέο. Για να επιζήσω αναγκάσθηκα να μεταβώ στην Αμερική και εκεί δουλεύοντας νύχτα -μέρα ασταμάτητα, κατάφερα να αποκτήσω μια σχετικά μεγάλη περιουσία και να πραγματοποιήσω τον στόχο της ζωής μου να φτιάξω ένα νοσοκομείο στην Κοζάνη, ένα καταφύγιο στις ώρες της αρρώστιας και του πόνου για τους φτωχούς, για να μην πεθαίνουν οι γονείς τους, οι γυναίκες και τα παιδιά τους χωρίς γιατρό και χωρίς φάρμακα. Τα παραπάνω λόγια ακριβώς ανακοίνωσα και στα εγκαίνια του Νοσοκομείου που πήρε το όνομά μου και ονομάσθηκε Μαμάτσειο Νοσοκομείο Κοζάνης.
Σήμερα βρίσκομαι ενώπιόν σας για να καταγγείλω την απαξίωση της δωρεάς μου και την ακύρωση των ιδρυτικών μου στόχων και σκοπών του κληροδοτήματός μου.
Μα κύριε, ψέλλισε εμβρόντητος ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου, ποιος τέλος πάντων είσθε;
Είμαι ο Κωνσταντίνος Μαμάτσιος, αποκρίθηκε ο καταγγέλλων. Παρουσιάσθηκα στη συνείδησή σας, στη συνείδηση του κάθε ευαίσθητου και σκεπτόμενου πολίτη αυτής της ιστορικής πόλης, να καταγγείλω την υποβάθμιση του Νοσοκομείου μου, την αδυναμία του, για δύσκολο-ανεξήγητους λόγους, αντιμετώπισης των νηπίων, παιδιών, εφήβων που έχουν ανάγκη χειρουργικής αντιμετώπισης και την μεταφορά τους σε άλλα νοσηλευτικά ιδρύματα της χώρας.
Μάλιστα σε μια χρονική περίοδο δυσμενή για τη Δυτική Μακεδονία, καθώς στις σήραγγες της Εγνατίας οδού, στραγγαλίσθηκε η κυκλοφορία με επακόλουθο την αδυναμία των ασθενοφόρων να μεταβαίνουν γρήγορα στις πόλεις που δέχονται παιδιά!!!
Δεν ζητώ να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι, αλλά ζητώ να εφαρμοσθούν επακριβώς οι στόχοι του κληροδοτήματός μου. Άλλωστε δεν μπορεί η πόλη να σιωπά και οι υπεύθυνοι να δικαιολογούν τα ανεξήγητα.
Διαφορετικά θα παρακαλούσα να χρεώσετε σ’ αυτούς που διοικούν το Νοσοκομείο το κόστος της δωρεάς μου και να συστήσετε ειδικό λογαριασμό με τα χρήματά μου, ώστε οι πολίτες να βρίσκουν αλλού την υγειά τους.
Αυτά είπε ο θαυμάσιος αυτός πολίτης και χάθηκε στην ομίχλη των συνειδήσεών μας. Βλέπετε ο ύπνος μας είναι βαθύς και δεν επιτρέπεται να τον χαλάσουν αυτοί οι μικροί και χωρίς αντικείμενο προβληματισμοί, όσο και αν ο «Μαμάτσιος» χτυπά το ρολόι του μελωδικά και ασταμάτητα, υπενθυμίζοντας μας υποχρεώσεις και ευθύνες.
