Ακούγοντας την ομιλία που έκανε ο Γέροντας Γεώργιος Αλευράς την περασμένη Κυριακή με τίτλο : «Η ελευθερία είναι η μεγαλύτερη ευλογία του Θεού», έμεινα έκπληκτος. Είπε ότι επειδή ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης θα ζούσε μέσα στον κόσμο ο Θεός τον φώτισε να διαβάζει το βιβλίο του αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου «Η Κλίμαξ», ενώ τον άγιο Παΐσιο επειδή θα ζούσε στο Άγιο Όρος, τον φώτισε να διαβάζει «Τα ασκητικά» του αγίου Ισαάκ του Σύρου.
του Χαράλαμπου Παπαδόπουλου
Γιατί έμεινα έκπληκτος ; Επειδή έφτασα 65 χρονών με την γνώμη ότι με ωφελεί περισσότερο να διαβάζω τον άγιο Ισαάκ τον Σύρο και λιγότερο αν διαβάσω τον άγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη. Αυτό μού το πέρασαν και κάποιοι Εξομολόγοι και αμέσως συνειδητοποίησα, ότι πολλά που με συμβούλευαν οι Εξομολόγοι στο διάβα της ζωής μου ήταν λάθος.
Από την Γ΄ Δημοτικού είχαν έναν παπαδάσκαλο, τον π. Παντελή. Μονοθέσιο το σχολείο στο χωριό μου με 35 μαθητές και τον π. Παντελή τον έβλεπα σαν θεό. Δυστυχώς όμως ο π. Παντελής μόνο επιδερμικά ζούσε την ζωή της Εκκλησίας και εσωτερικά ήταν ξένος από αρετές και κυρίως από την ταπείνωση. Οπότε με μπόλιασε κι εμένα με μια νοσηρή θρησκευτικότητα, που ενδιαφέρεται μόνο για ότι φαίνεται, και καθόλου για την κάθαρση της καρδιάς.
Από το 1975 εξομολογιόμουν στον π. Κωνσταντίνο ο οποίος το 1988 έγινε και πεθερός μου. Είχε έρθει με την γυναίκα του και τα 6 παιδιά του από την Κύπρο αν και δεν ήταν από τα κατεχόμενα, αλλά επειδή ήταν αντίθετος στον Μακάριο. Στην Κύπρο είχε εργαστεί στο βιβλιοπωλείο της αδελφότητας «Ζωή» κι έτσι είχε εκτιμήσει πολύ τα βιβλία του Ρωμαιοκαθολικού θεολόγου Toth. Μού έδινε κι εμένα πολλά βιβλία του Toth για να διαβάσω. Ναι αλλά, το πνεύμα του Toth είχε μια σχολαστικότητα που κουράζει, εντελώς αντίθετο από το πνεύμα του αγίου Πορφυρίου που είχε μια άνεση που ξεκουράζει.
Γύρω στα 1982 άφησα τον π. Κωνσταντίνο και εξομολογιόμουν σε Εξομολόγους της αδελφότητας «Ο Σωτήρ» μακαρίτες σήμερα όλοι. Εδώ έχω κι εγώ μεγάλη ευθύνη επειδή πηγαίνοντας από τον έναν Εξομολόγο στον άλλο δεν μπορούσε να ηρεμήσει η ψυχή μου και να προκόψει. Από προτροπή ενός Εξομολόγου συμμετείχα στις «εξορμήσεις» της χριστιανικής φοιτητικής δράσης στο πανεπιστήμιο. Ήταν λάθος αυτή η συμβουλή, επειδή το να στέκομαι ένα πρωινό κάθε μήνα στην είσοδο του πανεπιστημίου και να προτείνω στους φοιτητές και τις φοιτήτριες ν’ αγοράσουν το καινούργιο τεύχος του περιοδικού «Η Δράση μας» μόνο ζημιά προκαλούσε στην ψυχή μου. Φυσικά μου έγινε πρόταση από Εξομολόγο να μπω κι εγώ στην αδελφότητα.
Τον Φεβρουάριο του 1987 λίγο πριν απολυθώ από τον στρατό, εξομολογήθηκα σ’ έναν διάσημο Ηγούμενο και μου σύστησε να διαβάζω μια την «Κλίμακα», μια τον άγιο Ισαάκ τον Σύρο. Αυτό όμως είναι μεγάλο λάθος, επειδή το ένα είναι για ζωή μέσα στον κόσμο και το άλλο για καλογερική ζωή, όπως λέει ο π. Γεώργιος.
Τον Αύγουστο του 1987 επειδή έπεφτα συνεχώς σε σαρκικές αμαρτίες εξομολογήθηκα στον π. Κωνσταντίνο κι εκεί ήταν που μού πρότεινε να παντρευτώ, και μέσα σε μισή ώρα αποφάσισα και να παντρευτώ και με ποια κοπέλα. Ναι αλλά, αν πάρεις επιπόλαια μια τόσο σοβαρή απόφαση ο κλυδωνισμός για το αν έκανες καλά, θα έρθει γρήγορα και δεν θα σε αφήσει να ησυχάσεις. Καλύτερα να συνέχιζα να πέφτω σε αμαρτίες, παρά που προχώρησα τόσο επιπόλαια στον γάμο. Έχει δίκιο ο Γέροντας Γεώργιος Αλευράς που λέει ότι πολύ καλές είναι οι αμαρτίες. Και σε ταπεινώνουν, και στον Θεό κοντά σε φέρνουν… ένα σωρό καλά.
Εδώ έκανα την χαζομάρα να συνεχίζω να εξομολογούμαι στον π. Κωνσταντίνο. Αφού με την κόρη του αρραβωνιάστηκα έπρεπε να μην τον έχω Εξομολόγο για να μπορέσω να διακρίνω αν έπρεπε να προχωρήσω στον γάμο. Ο αρραβώνας είναι δοκιμαστικό στάδιο, όπως είναι και ο δόκιμος στο μοναστήρι, για να εξετάσουν οι δυο αν μπορούν να ζήσουν μαζί μια ζωή.
Ο κλυδωνισμός στην ψυχή μου από την βιασύνη της απόφασης για γάμο ήρθε αμέσως μετά, με αποτέλεσμα να λέω βαριές κουβέντες στην γυναίκα μου όπως «με ξεγελάσατε» και δημιούργησα ραγίσματα στην ψυχή της, και όπως έλεγε ο άγιος Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, τα ραγίσματα στην ψυχή της γυναίκας δεν θεραπεύονται μέχρι να πεθάνει. Το πληρώνω εδώ και χρόνια με τα τσουβάλια φάρμακα που παίρνει η γυναίκα μου.
Το 1990 άφησα τον π. Κωνσταντίνο και εξομολογιόμουν σ’ έναν Ηγούμενο στο Άγιο Όρος. Δεν το έψαξα, αλλά επειδή εξομολογιόντουσαν σ’ αυτόν οι κουνιάδοι μου. Οπότε για 10 χρόνια μια φορά τον μήνα έτρεχα στο Άγιο Όρος. Ήταν όμως «άνθρακες ο θησαυρός». Δεν είχε διάκριση και σε πολλά με έβλαψε, όπως με την συμβουλή του ν’ αφήνω το μάθημα και να μιλάω στους μαθητές για τον Χριστό. Ναι αλλά, εγώ πληρωνόμουν για να τους κάμνω μάθημα, όχι κατηχητικό. Δυστυχώς τον εμπιστεύτηκα και ήταν τότε καιροί που οι μαθητές άκουγαν. Μού έκανε και πρόταση να γίνω παπάς, αλλά στον Μητροπολίτη που ήθελε αυτός.
Αφού μετά έκανα βόλτα και σ’ άλλους Εξομολόγους, για 13 χρόνια έκανα πάλι την χαζομάρα να έχω Εξομολόγο τον κουνιάδο μου που έγινε παπάς. Βλέπετε με την αφέλεια που με δέρνει νόμιζα ότι είναι προφανές ότι δεν θα επηρεάζεται ο Εξομολόγος από την συγγενική σχέση με τον εξομολογούμενο.
Δεν έφταιγαν οι Εξομολόγοι για «λάθη» που έκαναν στην καθοδήγηση της ψυχής μου. Η πολλή μου χαζομάρα έφταιγε που δεν μ’ άφηνε να διαλέξω με σύνεση και υπομονή έναν και μόνο έναν Εξομολόγο, ελεύθερα όποιον ήθελα, και μετά να τού έκαμνα υπακοή. Έπρεπε να ενεργήσω παρόμοια μ’ αυτό που συστήνει ο άγιος Ιωάννης στην «Κλίμακα» για αυτόν που ψάχνει σε ποιο μέρος να γίνει μοναχός.
«Αν βρέθηκες σε Μοναστήρι και σε Ηγούμενο που δεν τον ξέρεις, και θέλεις να ζήσεις μαζί τους για να γιατρευτεί και να σωθεί η ψυχή σου, όμως αγνοείς την κατάσταση και την πολιτεία τους, και δεν έμαθες ούτε με δοκιμή ούτε από άλλους τις γνώμες και τις διαθέσεις τους, μην πεις τι επιθυμείς και τι σκέφτεσαι, ούτε να βάλεις αμέσως μετάνοια ούτε να δεθείς εκεί έτσι στην τύχη χωρίς να κάνεις την απαραίτητη έρευνα και εξέταση, αλλά προφασίσου πως είσαι περαστικός και επισκέπτεσαι τα μοναστήρια για προσκύνημα και πρόσεχε και εξέταζε κρυφά όλη τη ζωή τους και τις πράξεις τους και την κατάσταση και την ταπείνωση που έχουν όλοι τους.
Και αφού δοκιμάσεις ακριβώς την πολιτεία τους και πληροφορηθείς πως ωφελείσαι από το καλό τους παράδειγμα και απαλύνεται η καρδιά σου και ταπεινώνεται η ψυχή σου και κατανύγεται η όρεξή σου να μείνεις μαζί τους και να τελειώσεις εκεί την πρόσκαιρη ζωή σου, τότε υποτάξου και βάλε μετάνοια και πουλήσου ως δούλος στον Δεσπότη Χριστό και στην αδελφότητα και αγωνίσου εκεί μέχρι τον θάνατό σου».
Και φανταστείτε ότι λίγο παρακάτω συμβουλεύει ο άγιος αν τυχόν βιαστικά πήρες την απόφασή σου : «Αδελφοί συγχωρέστε με, βιαστικά πήρα την απόφαση να μονάσω μαζί σας χωρίς να κάνω την απαιτούμενη έρευνα. Γι αυτό θα φύγω για να το εξετάσω καλύτερα». Άγιε Ιωάννη, δώσε μας λίγη από την σύνεσή σου !
