Η αγγλική γλώσσα, αν και από τις φτωχές του πλανήτη, έχει καταστεί διεθνής κατά τον 20ο αιώνα και παραμένει έκτοτε χάρη στην ισχυρή παρουσία στη διεθνή σκηνή της βρετανικής αυτοκρατορίας, αρχικά, και των ΗΠΑ, που τη διαδέχθηκαν σ’ αυτήν. Έχουν γραφεί πολλά για τη σύνδεση του καπιταλισμού με τον προτεσταντισμό και ιδιαίτερα τον αγγλοσαξονικό. Οι προτεστάντες κάνουν έντονη αναφορά στον Θεό, τον οποίο όμως έχουν ιδιοποιηθεί, όπως τους λαούς των αποικιών, στο παρελθόν, και πλείστους λαούς σήμερα με «ελευθερία» και «δημοκρατία». Έχουν καλλιεργήσει στο έπακρο, ιδίως οι αγγλοσάξονες, το ιδεολόγημα ότι η οικονομική τους ευμάρεια είναι απόρροια της ευλογίας του Θεού. Αυτό εκφράζεται κατά τον πλέον εμφαντικό τρόπο στο σύνθημα, γραμμένο και στο χαρτονόμισμα του δολαρίου: In God we trust (Τον Θεό εμπιστευόμαστε). Στην αγγλική γλώσσα η λέξη Θεός (God) διαφέρει μόλις κατά ένα γράμμα από τη λέξη χρυσός (gold). Και συμπορεύονται οι σκληροί προτεστάντες με τους διαδόχους του Σάυλωκ, που τόσο χαρακτηριστικά περιέγραψε ό δικός τους Σαίξπηρ. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε, με βάση τις ενέργειές των καπιταλιστών ποιόν πραγματικά εμπιστεύονται. Η θέρμη της προσευχής έχει υποκατασταθεί από καιρό από τον πυρετό του χρυσού.
Στα πλαίσια του ασφυκτικού ελέγχου των ισχυρών του χρήματος επί των κρατών έχουν συσταθεί εξωθεσμικοί παράγοντες ελεγχόμενοι από το διεθνές τραπεζικό σύστημα, οι αποκαλούμενοι «οίκοι αξιολόγησης». Αυτοί βαθμολογούν την οικονομία των κρατών και με βάση την ευρωστία ή αδυναμία της ορίζεται και το επιτόκιο δανεισμού αυτών. Το πρώτο ερώτημα, που δεν γνωρίζω αν τίθεται στις αίθουσες του πλήθους των οικονομικών σχολών, είναι: Γιατί τα κράτη έχουν διαρκή την ανάγκη δανεισμού; Καλά εμάς μας αλυσόδεσαν με δάνεια, πριν ακόμη μας απελευθερώσουν από τους Οθωμανούς, τα ισχυρά όμως και τα εμφανιζόμενα ως πανίσχυρα, όπως οι ΗΠΑ, γιατί να βαρύνονται με δημόσιο χρέος και μάλιστα τρομακτικό; Το δεύτερο είναι: Πώς τα κράτη του δύσμοιρου ΟΗΕ ανέχονται εξωθεσμικοί παράγοντες να βαθμολογούν τις οικονομίες τους και να τιμωρούνται οι φτωχοί για τη φτώχια που τους προκάλεσαν άλλοι; Αντί να τίθενται ερωτήματα όπως αυτά, σπεύδει, κατά καιρούς, ο φιλοκυβερνητικός τύπος να πανηγυρίσει, για την αναβάθμιση της οικονομίας της χώρας από κάποιον εκ των οίκων, ώσπου αυτή να βαραθρωθεί εκ νέου, λίγο αργότερα. Και οι λαοί δοκιμάζονται καθώς το χρέος ολοένα αυξάνει. Και τίθεται κατά καιρούς το ερώτημα, αν αυτό είναι βιώσιμο ή μη. Αλλά τα χρέος είναι βιώσιμο, καθώς οι δανειστές έχουν τρόπους όχι μόνο να εισπράττουν πολλαπλάσια από τα δανεισθέντα, αλλά και να εμφανίζουν παραμένουσες υπέρμετρες οφειλές.
Η πολιτική αυτή του τραπεζικού συστήματος δεν περιορίζεται μόνο έναντι των κρατών. Εκτείνεται και στους πολίτες αυτών. Ο εκμαυλισμός αυτών από τις στην υπηρεσία του κεφαλαίου κυβερνήσεις, «δημοκρατικά» εκλεγμένες, τους ωθεί στη σύναψη διαφόρων ειδών δανείων, μεταξύ των οποίων ένα έλαβε το όνομα «καταναλωτικό». Η κατανάλωση είναι η δεύτερη θεότητα του καπιταλισμού, μετά την πρώτη, το χρήμα. Έτσι είναι εντυπωσιακά μεγάλο στον δυτικό κόσμο και το ιδιωτικό χρέος. Και επειδή οι «δύσμοιροι» τραπεζίτες θρηνούν και οδύρονται για τις απώλειες και υπερτονίζουν τον κίνδυνο όχι βέβαια να χάσουν οι ίδιοι, αλλά οι αποταμιευτές, που εμπιστεύτηκαν σ’ αυτούς τα περισσεύματά τους, σπεύδουν οι κυβερνήσεις να τονώσουν τις τράπεζες με κατά καιρούς ανακεφαλαιοποιήσεις, προσφέροντάς τους χρήματα του δημοσίου ταμείου, δηλαδή του λαού, που υποφέρει. Και δεν έχουν την τόλμη στη συνέχεια να επέμβουν για τη φορολόγηση των τεραστίων κερδών τους. Απεναντίας ανέχονται το άθλιο παιχνίδι με τα λεγόμενα «κόκκινα» δάνεια και τους πλειστηριασμούς ακόμη και πρώτης κατοικίας. Βέβαια για να μη «χαϊδεύουμε αυτιά» πρέπει να τονίσουμε ότι σε κάποιες (όχι όλες) ευθύνη βαρύνει και τον δανειολήπτη, θύμα πάντως της προπαγάνδας του καταναλωτισμού.
Αν και τα κέρδη των τραπεζών είναι πολλά, γνωστά και βεβαιωμένα, οι άπληστοι δεν αρκούνται σ’ αυτά. Έχοντας υποχείρια τις κυβερνήσεις επιχειρούν να δεσμεύσουν τους πολίτες, ώστε να μειώσουν στο ελάχιστο την πιθανότητα διαφυγής κέρδους λόγω αδυναμίας αποπληρωμής δανείου. Έτσι έδωσαν την εντολή στις κυβερνήσεις των δυτικών χωρών να νομοθετήσουν συστήματα αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας επιχειρηματιών και ιδιωτών. Και επειδή η πλούσια και με πλήρη σαφήνεια εκφράσεων ελληνική γλώσσα ταλαιπωρεί τον ανερμάτιστο Νεοέλληνα, οι κυβερνήσεις τον διευκολύνουν εμπλουτίζοντάς την με αμετάφραστους αγγλικούς όρους (πολιτιστική υποτέλεια). Έρχεται λοιπόν και στη χώρα μας το κρέντιτ σκορ! Βέβαια το νέο μέτρο έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την μέχρι πρότινος πολιτική χορήγησης δανείου χωρίς επαρκή εξέταση της δυνατότητας αποπληρωμής. Και βέβαια δεν νομίζω ότι η οικονομική κρίση στη χώρα μας και η εξ αυτής αδυναμία αποπληρωμής δανείων από πολλούς συμπατριώτες μας ήταν κεραυνός εν αιθρία, δηλαδή μη προβλέψιμη για να μη γράψω μη σχεδιασθείσα.
Με το νέο μέτρο της Πολιτείας ο πολίτης θα παρακολουθείται κατά τις οικονομικές του δοσοληψίες και θα βαθμολογείται με βάση τη συνέπεια και τη φερεγγυότητά του. Οι κατέχοντες ακόμη μικροαποταμιευτές ή μεσοαποταμιευτές ίσως θεωρούν το μέτρο ορθό. Οι νοικοκυραίοι πρέπει να αμείβονται και οι σπάταλοι να τιμωρούνται. Αλλά αυτός ακριβώς είναι ο στόχος των τραπεζών;
Στη βαθμολόγηση των πολιτών έχει προηγηθεί η Κίνα. Βέβαια εκεί τα κριτήρια είναι διαφορετικά και φαίνεται να εδράζονται επί ενός συστήματος ηθικής. Δεν πρέπει όμως να διαφύγει της προσοχής μας ότι το παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ έχει στενή σχέση με την Κίνα από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και κατ’ έτος συνέρχονται σε πόλεις της παράγοντες της οικονομίας και (υποτελείς) της πολιτικής. Μάλιστα ο πολύς, μέχρι πρότινος, Κλάους Σβαμπ εγκωμίαζε, κατά καιρούς, το κινεζικό μοντέλο τονίζοντας ότι πολλά στοιχεία του πρέπει να υιοθετηθούν από τις δυτικές χώρες! Πώς ερμηνεύεται οι πλουτοκράτες να βρίσκουν ενδιαφέροντα τα μέτρα ολοκληρωτικού καθεστώτος αντικαπιταλιστικού υποτίθεται; Είναι απλό. Στόχος τους είναι ο σταδιακός περιορισμός των ελευθεριών των πολιτών μέσω του ασφυκτικού ελέγχου των κινήσεων στο οικονομικό πεδίο, αρχικά, και σε άλλα αργότερα. Θα προηγηθεί η εκτόπιση από τον κοινωνικό βίο των οικονομικά αδυνάτων, για τους οποίους δεν θα διατίθενται πλέον ποσά από το κράτος, που παραιτείται από την υποχρέωσή του για κοινωνική πρόνοια. Θα ακολουθήσει όμως η σκληρή αντιμετώπιση των αντιφρονούντων, όπως στην Κίνα, κατά την εξέγερση των φοιτητών στην πλατεία Τιέν Ανμέν του Πεκίνου.
Ο οικονομικός παράγων στην αλαζονεία του δεν αρκείται στη θησαύριση του ιδρώτα των λαών. Θέλει να αστυνομεύει και τις ψυχές των πολιτών. Γι’ αυτό και οι στην υπηρεσία του πολιτικοί εντείνουν τον λόγο για την επικρατούσα ανασφάλεια, υπόσχονται ασφάλεια, χωρίς να την προσφέρουν, αλλά με απόσπαση από τους πολίτες δικαιωμάτων προκαταβολικά. Ολοένα και εντείνεται η προπαγάνδα για την ανάγκη σχηματισμού παγκόσμιας κυβέρνησης ως πανάκειας για τα προβλήματα του πλανήτη. Οι λαοί χωρίς ηγεσίες άγονται και φέρονται από τους ισχυρούς. Όταν κάποτε συνειδητοποιήσουν την τραγική πορεία τους ίσως θα είναι αργά.
Ο Καβάφης μας χάρισε διδακτικότατο επί του θέματος ποίημα με τίτλο «Τα τείχη», από το οποίο οι στίχοι.
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην,
χωρίς αιδώ μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
…………………………………………………………………….
Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.
«Μακρυγιάννης»
