Στις υποσιτιζόμενες κοιλάδες της χαλαρής σκέψης και της σφικτής επιβίωσης, οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ «έχουν απλωμένο τραχανά» στις καφετεριάζουσες αναλύσεις του επίκαιρου lifestyle της εικονικής πραγματικότητας. Λαμβάνοντας την συνταγογραφούμενη ημερήσια δόση τηλεκατήχησης, αποτάσσουν μετά βδελυγμίας ότι θα μπορούσε να τους βάλει σε δοκιμασία και να χαλάσει τον ύπνο τους. Έχοντας δε αφοπλίσει κάθε ίχνος συνείδησης και αυτοσεβασμού, παρέδωσαν ψυχή και πνεύμα, στους αγκιτάτορες της κοινωνικής εξαθλίωσης.
Υποστέλλοντας κάθε ίχνος αντίδρασης αποδέχονται a priori ότι τους επιβάλλεται, έχοντας τυφλή εμπιστοσύνη στους διώκτες τους. Με πακεταρισμένη την κομματική τους ταυτότητα, αποστέλλουν με courier την υποταγή τους στην κάλπη, καυχούμενοι για το αποτέλεσμά της. Αφαιρώντας ακόμα και το αναφαίρετο δικαίωμα του προβληματισμού και της υπόστασής τους, αφήνονται βορρά σε Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες. Με κύριο συστατικό την πατρογονική τους πολιτική κληρονομιά, η πλειονότητα της υποσιτιζόμενης κοιλάδας «ασκεί το πολιτικό της καθήκον» με κριτήριο την κομματική παρακαταθήκη του «μπαμπά τους». Δηλαδή, μαζί με το χωραφάκι στη Κάτω Ραχούλα και το δυαράκι στο Παγκράτι, του παρέδωσε και την κομματική υποχρέωση να την διαφυλάξει για τις επόμενες γενιές.
Με δεδομένη την πολιτική γεωγραφία του Τόπου μας βάσει κληρονομικού δικαιώματος, η Πατρίδα μας και οι αυτόχθονες ιθαγενείς της, θα συνεχίσουν να «βλέπουν» το μέλλον τους σε παρελθόντα χρόνο. Έτσι μην μας κάνει εντύπωση όταν οι άλλοι Λαοί πάνε στο Φεγγάρι, εμείς να πηγαίνουμε στα Τέμπη να θρηνούμε τα παιδιά μας. Όταν οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν το μέσο όρο κατά κεφαλή ΑΕΠ 41600 Ευρώ, σε αγοραστική δύναμη, εμείς στην Ελλάδα να έχουμε 28200 Ευρώ (Οικονομικός Ταχυδρόμος 26/3/26). Όταν σύμφωνα με τη Eurostat καταγράφηκε το χαμηλότερο κατά κεφαλή ΑΕΠ στην Ελλάδα και την Βουλγαρία με 32% κάτω από το μέσο όρο της Ε.Ε. εμείς δεν διανύουμε απλά έναν κατήφορο, εμείς καταντάμε η εσχατιά των Βαλκανίων. Και όπως καταλαβαίνετε ως έσχατη αντιμετωπίζεται από τους ξένους η Χώρα μας, αλλά και σαν συνέπεια και ως έσχατοι Πολίτες αντιμετωπιζόμαστε και εμείς, από την Πολιτική ηγεσία του Τόπου μας.
Θα μου πείτε φταίμε μόνο εμείς; Όχι, αλλά φταίμε και εμείς. Όταν μια κοινωνία δεν σέβεται τον εαυτόν της, μην περιμένετε να την σεβαστούν οι πολιτικοί της (δέστε το και σαν αξίωμα). Με ανυπεράσπιστη την κρίση εμπιστοσύνης στην πολιτική ηγεσία μας, μου έρχονται στο νου τα λόγια του μεγάλου Ευρωπαίου οραματιστή Ενρίκο Μπερλινγκουέρ : Τα σημερινά κόμματα είναι μηχανισμοί εξουσίας, με πελατειακές σχέσεις. Έχουν ελάχιστη ή λανθασμένη γνώση της ζωής και των προβλημάτων της κοινωνίας, ιδέες και ιδανικά ασαφή και γενικόλογα, όπως είναι και τα προγράμματά τους. Από κοινωνικό πάθος, μηδέν. Διαχειρίζονται συμφέροντα, τα ποιο ανόμοια, τα πιο αντιφατικά, ενίοτε και σκοτεινά, ούτως ή άλλως άσχετα με τις εξελισσόμενες ανθρώπινες ανάγκες. Δεν είναι πια οργανωτές του Λαού τα κόμματα, αλλά καμαρίλα και εξουσιαστικοί μηχανισμοί. Η κινητικότητά τους σχετίζεται μόνο με το φόβο τους μη χάσουν την εξουσία. (Αυτά είχε πει ο Μπερλινγκουέρ στον ιδρυτή της Republika Εουτζένιο Σκάλφαρι και τα ανακάλυψα στο Protagon gr 21/12/22)
Αυτά μερικές δεκαετίες πριν στην Ιταλία. Στην Ελλάδα του σήμερα που τα δικαιώματα τα αντικατέστησαν με επιδόματα, τα κρύα ντούζ που διαδέχονται το ένα το άλλο στην πολιτική ντουζιέρα της εξουσίας, η μόνη συμβουλή που απόμεινε να δώσουμε στους υποσιτιζόμενους της εύφορης κοιλάδας, «κουβέρτα να πάρεις…».
Μαγκλάρας Βασίλης
magklarasvas@yahoo.gr
