«Ο Λόγος χτίζει ή γκρεμίζει κόσμους. Ο Σοφός Λόγος, τους κάνει πολιτεία»!
Λέει ο συγγραφέας: «Ο σοφός άνθρωπος αποφεύγει τον κακό λόγο, γιατί ” η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει”. Ο κακός λόγος πληγώνει, δηλητηριάζει, διαλύει. Ο καλός λόγος, αντίθετα, ενώνει, θεραπεύει, φωτίζει. Γι’ αυτό, ο φρόνιμος άνθρωπος ελέγχει τις σκέψεις και τις επιθυμίες του, ώστε να προσφέρει λόγο αγαθό».
Του Διαμαντή Θ. Βαχτσιαβάνου
Κώστας Παυλίτσας λοιπόν και «Κοσμοπολιτεία των ψυχών». Ένα βιβλίο διαφορετικό που αγγίζει ευαίσθητες χορδές, με δυο επιτυχημένες παρουσιάσεις σε Κοζάνη και Πτολεμαΐδα. Ένα βιβλίο για την συνείδηση, την ζωή μας, για το μέλλον των παιδιών μας!
«Δεν κληρονομήσαμε την Γη. Την δανειστήκαμε από τα παιδιά μας»!
Αναφορά σε ένα διαφορετικό μοντέλο πάνω στην Γη. Ένα μοντέλο ολιγάρκειας, όπου ο άνθρωπος θα παράγει και θα καταναλώνει με σύνεση, ώστε οι μελλοντικές γενιές να έχουν μέλλον. Με έναν διαφορετικό χωροταξικό σχεδιασμό, όπου οι μεγαλουπόλεις δεν θα είναι το μοναδικό κέντρο ζωής, με την παραγωγή και την ζωή να απλωθούν και να ξαναδώσουν στην ύπαιθρο πνοή και στο περιβάλλον ισορροπία!
Η δημοκρατία που γνωρίσαμε, αρχικά γέννησε ελπίδες, αλλά γέμισε πληγές που χρήζουν θεραπείας. Χωρίς αυθεντική λαϊκή συμμετοχή, πως μπορούμε να μιλάμε για δημοκρατία; Οι Πολίτες είναι στην γωνία, η διαφθορά στο κόκκινο, η δικαιοσύνη στα ζητούμενα και τα συμφέροντα των λίγων κυριαρχούν!
Πόση δημοκρατία υπάρχει, αν υπάρχει, όταν η ΙΣΟΝΟΜΙΑ υπονομεύεται, η ΙΣΗΓΟΡΙΑ ακυρώνεται, η ΙΣΟΤΙΜΙΑ διαστρέφεται και η ΙΣΟΜΟΙΡΙΑ καταργείται;
Η αδράνεια των πολιτών είναι το μέγιστο πρόβλημα και όπως λέει η λαϊκή φωνή…Η ΑΝΟΧΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ!
Χωρίς την λαϊκή συμμετοχή, η δημοκρατία κατάντησε μηχανισμός εξουσίας, έπαψε να είναι ελευθερία. Η κομματοκρατία και ο εαυτουλισμός γέννησαν την ανισότητα, η δικαιοσύνη έχασε την φωνή της και η κοινωνία έγινε σκόνη και θρύψαλα!
Ας παρακολουθήσουμε τον συγγραφέα, στην αναφορά του για τα «τέσσερα» θεμέλια της αξιοκρατίας. Την Ισονομία, την Ισηγορία, την Ισομοιρία και την Ισοτιμία!
- Ισονομία: Είναι η ισότητα όλων απέναντι στον νόμο.
- Ισηγορία: Είναι το δικαίωμα όλων να εκφράζουν ισότιμα τις απόψεις τους στα κοινά.
- Ισομοιρία: Είναι η εξάλειψη των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων, ώστε όλοι να μπορούν να συμμετέχουν.
- Ισοτιμία: Είναι η αμεροληψία, η διαφάνεια και η ακεραιότητα στην εκτέλεση των δημόσιων καθηκόντων.
Για να υπάρξει σωστή κοινωνία σε όλα αυτά, απαραίτητη προϋπόθεση, είναι η γνώση και η αγωγή. Είναι η Παιδεία, που λείπει και αυτό όχι τυχαία. Απλά δεν την θέλουν. Και δεν την θέλουν, αυτοί που διαμορφώνουν την κοινωνία και την θέλουν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους!
Ειδικά για την «Περιβαλλοντική Παιδεία», ο συγγραφέας λέει: Το οικολογικό πρόβλημα, είναι αυτό που απειλεί την συνέχεια της ζωής.
«Κάποτε ο άνθρωπος άκουγε την Γη. Μιλούσε με τα δέντρα, συνομιλούσε με τα νερά, σεβόταν τον ουρανό και τα άστρα. Ήταν παιδί της φύσης και όχι τύραννος της. Ύστερα ξέχασε…!
Κι αφού ξέχασε, άρχισε να καταστρέφει την Γη, το νερό, το δάσος και ουσιαστικά, βάδισε ενάντια στον εαυτό. «Η χλωρίδα καταστρέφεται, τα δάση καίγονται, τα εδάφη ερημοποιούνται, η βιοποικιλότητα συρρικνώνεται…”
Κόβονται ένας – ένας οι κρίκοι της αλυσίδας και αφανίζεται όλη η δημιουργία. Πληρώνουμε το τίμημα!
Βλέπουμε τι γίνεται και δεν μπορούμε να πούμε…”δεν ήξερα”. Αν δεν ήξερες, γιατί δεν ρώταγες; Σιωπή σημαίνει συνενοχή. Έτσι απλά!
Μήπως τελειώσαμε; Ο συγγραφέας δίνει την δική του απάντηση, ανοίγει δρόμο: «Σήκω. Δεν τελείωσες ακόμα».
«Είθε τα παιδιά που θα γεννηθούν, να μην χρειαστεί να συγχωρήσουν εμάς»!
«ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ», είναι ένα φιλοσοφικό πνευματικό έργο, που επιχειρεί να περιγράψει μια νέα κατάσταση συνείδησης για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα!
Η πραγματική αλλαγή δεν ξεκινά από τους θεσμούς, αλλά από την εσωτερική μεταμόρφωση του ανθρώπου!
Μόνον όταν ο άνθρωπος αναπτύξει ευθύνη, συνείδηση και αίσθηση συμμετοχής στο σύνολο, μπορούν να υπάρξουν δίκαιοι θεσμοί και μια αρμονική κοινωνία!
Η «Κοσμοπολιτεία» είναι η ιδέα μιας παγκόσμιας κοινότητας ανθρώπων, που ενώνονται, όχι από κοινά σύνορα ή πολιτικά συμφέροντα, αλλά από κοινές πνευματικές αξίες και συνειδητότητα.
Η «Κοσμοπολιτεία» αφορά κυρίως την ενότητα των ψυχών και όχι των κρατών. Αυτή είναι η βασική φιλοσοφική σύλληψη του έργου!
Το βιβλίο υποστηρίζει, ότι η αναγέννηση της κοινωνίας και του κόσμου, μπορεί να προκύψει μόνον μέσα από την πνευματική αφύπνιση και την ηθική ωρίμανση του ανθρώπου!
Η «Κοσμοπολιτεία των ψυχών» και η «Πολιτεία» του Πλάτωνα, έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί και τα δύο έργα αναζητούν την ιδανική κοινωνία!
Και οι δύο συγγραφείς, πιστεύουν, ότι η κοινωνία δεν μπορεί να γίνει καλύτερη, αν δεν γίνει καλύτερος ο άνθρωπος. Για να αλλάξουν κάποια στιγμή τα πράγματα, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε εμείς!
Ο Πλάτων ειδικά, θεωρεί πως η δίκαιη Πολιτεία, είναι αντανάκλαση της δίκαιης ψυχής!
Ο Παυλίτσας, φαίνεται να συμφωνεί με αυτή την αρχή, αλλά πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Δεν δίνει τόσο βάρος στους θεσμούς, όσο στην εσωτερική αφύπνιση του ανθρώπου!
Διαπιστώνουμε κι εδώ την σχέση με την αλληγορία του «Σπηλαίου» στην «Πολιτεία» του Πλάτωνα.
Για τον Πλάτωνα, οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν μέσα στις ψευδαισθήσεις και χρειάζεται Φιλοσοφική Παιδεία για να δούνε το φως το αληθινό!
Η «Κοσμοπολιτεία των ψυχών», φαίνεται να υιοθετεί μια παρόμοια ιδέα, αλλά με πιο σύγχρονη και πνευματική γλώσσα. Ο άνθρωπος καλείται να υπερβεί τον εγωισμό, τον υλισμό και τις ψευδείς ταυτότητες, ώστε να συνειδητοποιήσει την ενότητά του με τους άλλους!
Συμπέρασμα: Η «Πολιτεία» είναι έργο πολιτικής και ηθικής φιλοσοφίας, που αναζητά την ιδανική πόλη.
Η «Κοσμοπολιτεία των ψυχών», είναι ένα έργο πνευματικής και ανθρωπολογικής φιλοσοφίας, που αναζητά τον ιδανικό άνθρωπο!
Όπως, στοιχεία σωστής διοίκησης και απόδοσης δικαιοσύνης, είναι στοιχεία που τα συναντάμε και στους «Αισυμνήτες» στην αρχαία Ελλάδα!
Ο Πλάτων ονειρεύεται μια δίκαιη πόλη. Ο Παυλίτσας στο έργο του αυτό, ονειρεύεται μια αφυπνισμένη ανθρωπότητα παγκόσμια!
Μια ανθρωπότητα με οικολογική συνείδηση, που θα κάνει πράξη, το…ΔΕΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΑΜΕ ΤΗΝ ΓΗ. ΤΗΝ ΔΑΝΕΙΣΤΗΚΑΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ!
Στηλιτεύει την αδιαφορία των πολιτών, δίνοντας έτσι το δικαίωμα στην εξουσία, να απομακρυνθεί από τον λαό.
Αποτέλεσμα αυτής της αδιαφορίας των πολιτών, η πολιτική να γίνει θέαμα, η συμμετοχή βάρος, η ψήφος τυπική πράξη κάθε τέσσερα χρόνια.
Και όπως ο ίδιος σημειώνει: «Η αδιαφορία γέννησε απάθεια και η απάθεια έφερε υποταγή.
Η δημοκρατία σβήνει όχι από εξωτερικούς εχθρούς, αλλά από την αδράνεια των πολιτών της»!
Με όλα αυτά να γυρίζουν γύρω μας, ο κύκλος της ήττας κάνει την Ελλάδα οικόπεδο στα χέρια ολιγαρχών και ξένων!
Μια χώρα πλέον δορυφόρος ξένων δυνάμεων, με δυνατότητες ομαλής σχετικώς θεσμικής ανανέωσης, μεταρρύθμισης και αλλαγής, είναι πολύ λίγες!
Με συνθήκες ήττας και ανακύκλωσης προσώπων, υπάρχει σωτηρία;
Μπορεί κάτι να σπάσει αυτόν τον κύκλο;
