Αρχίζουν, όπως κάθε χρόνο και φέτος τα Πανεπιστημιακά μαθήματα. Κόποι ετών, διάβασμα μέχρι πρωίας, γι’ αυτούς που ψηλώνουν τον πήχη να πετύχουν σε μια σχολή της προτίμησής τους, αγωνία και αμφισβήτηση.
Του Κων/νου Τζέκη
Σε όλο αυτό το περίγραμμα, διάβασμα, εξετάσεις, μεταμόρφωση του υποψήφιου σε στέλεχος Ανώτατου Ιδρύματος, αναζήτηση κατοικίας και νέων φίλων αλλά και αλλαγής του τρόπου ζωής, ανεξαρτησία, αγώνες κλπ, μάλλον χρειάζεται και κάτι ακόμη η κοινωνία μας.
Χρειάζεται την ηθική διαπαιδαγώγηση των νεολαιών που σπουδάζουν, δηλαδή στον σεβασμό και τη διαφύλαξη των θεσμών του κράτους που μέσα σ’ αυτούς περιέχεται η υγεία, η ασφάλεια, η άμυνα, η δικαιοσύνη, ίσες ευκαιρίες και φυσικά η μόρφωση. Πόσο δημοκρατικό είναι η καταστροφή των υποδομών του κράτους, όλων όσων χρησιμοποιούνται για το κοινωνικό σύνολο, η καταστροφή και η ρύπανση των διδακτηρίων; Πόσο δημοκρατικό και κοινωνικά αποδεκτό είναι η καταστροφή των σπουδαστικών μέσων, όπως υπολογιστές, γραφεία, βιβλιοθήκες και ένα σωρό διδακτικά μέσα πολύτιμα για τους φοιτητές που θέλουν να μάθουν;
Τι να πεις στο κουρασμένο παιδάκι, ότι η μολότοφ που σκάει στα τυφλά, αλλά και η κροτίδα που σκάει στην αίθουσα και αναγκάζει τους άλλους τους σπασίκλες να πεταχτούν έξω από το παράθυρο, δεν είναι πράξη αχαρακτήριστη και αντιδημοκρατική;
Είχε δίκιο τελικά ο Καρλ Λε Μπον που έγραφε στα τέλη του 19ου αιώνα, ότι η διαρκής και χωρίς ανάσα προσπάθεια να παραμορφώσουμε τα παιδιά μας, χωρίς διαλείμματα, χρόνο για παιχνίδι και αναζήτηση των δικών του προτιμήσεων, άλλους οδηγεί όταν γίνουν Πανεπιστημιακοί πολίτες στον αναρχισμό και άλλους στην κοινωνική ανωριμότητα τόση που τελικά γίνονται όργανα των λαοπλάνων.
Αυτό όμως δεν ήταν στους σχεδιασμούς και τις προσδοκίες της κουρασμένης οικογένειας της χώρας μας. Απλά παρασυρμένη και αυτή από τον τροχό του μιμητισμού που γυρίζει γίνεται άθελά της μέρος ίσως του περισσότερου ακανθώδους προβλήματος. Της αντικοινωνικής και εν πολλοίς ανήθικης συμπεριφοράς μέρους των φοιτητών αλλά και της δημιουργίας ελαττωματικών πρότυπων για τους υπόλοιπους που δεν συμμετέχουν αλλά αποδέχονται πράξεις παράνομες και αντιδημοκρατικές, στο όνομα μάλιστα της…….. Δημοκρατίας.
Τα μαθήματα και παθήματα της ιστορίας δεν μας δίδαξαν τίποτα. Ο εμφύλιος μετά την απελευθέρωση, ο Εθνικός διχασμός, ο εμφύλιος μετά την αποχώρηση των Γερμανών, η εισβολή στην Κύπρο που συνέβη όταν μας Κυβερνούσαν αδαείς στην πολιτική, η χρεοκοπία πρόσφατα, δεν μας δίδαξαν τίποτα, Ο εγωισμός μας δεν μας επιτρέπει να παραδεχθούμε τη μετριότητά μας.
Επιδιώκουμε τη νίκη παντού και πάντα. Θαρρώ όμως ότι η κάθε νίκη με την πάροδο του χρόνου μετατρέπεται σε ήττα. Οι Τούρκοι το γνωρίζουν με τη Συνθήκη της Λοζάνης. Το ίδιο και οι Αμερικάνοι στον πόλεμο του Κόλπου.
