Τον παλιό καλό καιρό που πηγαίναμε στο Γυμνάσιο είχαμε μαθήματα που δεν διδάσκονται σήμερα, όπως, για παράδειγμα, Αγωγή του Πολίτου, Ηθική, Φιλοσοφία, Λογική, Λυσίου Λόγοι, Πλάτωνος Συμπόσιον, Αισώπου Μύθοι, χειροτεχνία , φυτολογία κλπ.
Μαθαίναμε και ποίηση, τον δεκαπεντασύλλαβο στίχο της Ιλιάδας και της Οδύσσειας. Βέβαια, δεν απαγγέλλαμε ολόκληρο το ποίημα και τις ομηρικές ραψωδίες, αλλά τουλάχιστον την αρχή:
«Τον άντρα τον πολύτροπο, τραγούδησε μου ω μούσα…»
Μερικοί μάλιστα αυτοσχεδιάζανε:
«Ο Πάρις του Πριάμου ο γιος, ο έμορφος κι ωραίος, υπήρξεν εις τον βίον του, ομορφονιός σπουδαίος.
Κι απ’ τον πολύ τον έρωτα, για την ωραία Ελένη, την έκλεψε μία βραδιά, με άνθη στολισμένη».
Στο μάθημα της λογικής μαθαίναμε ότι:
Το μπουζούκι είναι όργανον
Ο χωροφύλαξ είναι όργανον
Άρα, ο χωροφύλαξ είναι μπουζούκι!
Σήμερα οι νέοι μαθητές δεν μαθαίνουν τέτοια χρήσιμα πράγματα. Για αυτό πολλές φορές αυτοσχεδιάζουν, όπως εκείνος, που στις πανελλήνιες εξετάσεις έγραψε:
Όταν ο Οδυσσέας αντίκρυσε τον Ξέρξη, τον κοίταξε με θάρρος στα μάτια και τον προειδοποίησε σε άπταιστα περσικά: ΜΟΛΟΝ ΛΑΒΕ. Κι όταν έφτασε στην Ιθάκη βρήκε τους ανεμιστήρες να δουλεύουν στο φουλ…
