Την είδηση έσπευσε πρώτος να αναγγείλει ο πρόεδρος των ΗΠΑ δηλώνοντας: «Ο Χαμενεΐ, ένας από τους πιο διαβολικούς ανθρώπους στην ιστορία, είναι νεκρός». Ο ίδιος κάλεσε τους Ιρανούς «να πάρουν πίσω τη χώρα τους». Αυτό που δεν κατάφεραν οι κινητοποιήσεις μέρους του λαού, που πνίγηκαν στο αίμα, το επέτυχε η τρομακτική όντως σύγχρονη πολεμική μηχανή της πλανητικής δύναμης σε συνδυασμό με την άκρως εντυπωσιακή εξέλιξη των τηλεπικοινωνιών και των αυτοματισμών.
Το Ιράν είναι χώρα με πολλές ιδιομορφίες. Πέρα από τις σημαντικές μειονότητες, που κατοικούν στο έδαφός του, όπως Κούρδοι, Αζέροι και Βελούχοι και ο καθ’ αυτό ιρανικός, δηλαδή ο περσικός λαός, χαρακτηρίζεται από μη κοινό προσανατολισμό στο ιστορικό γίγνεσθαι. Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις αυτό έδειξαν. Βέβαια τα δυτικά μέσα ενημέρωσης θέλησαν να παρουσιάσουν αυτές ως ενέργειες οπαδών του δυτικόφιλου ανατραπέντος σάχη, τον διάδοχο του οποίου διακαώς επιθυμούν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ να φέρουν στην εξουσία της χώρας. Είναι όμως όνειρο πολλών Ιρανών η παλινόρθωση μοναρχίας δυτικού τύπου; Θα φανεί στο προσεχές μέλλον. Προς το παρόν η χώρα διατρέχει τον κίνδυνο των εσωτερικών ταραχών, αν και δεν αποκλείεται βέβαια και η συσπείρωση ενώπιον της ιταμής πρόκλησης του εχθρού.
Είναι πολύ διαδεδομένη η ρήση «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση». Αυτή είχε την καλύτερη εφαρμογή από το Ισραήλ σε συνεργασία με τις ΗΠΑ. Αναμφισβήτητα το καθεστώς των «φρουρών της επανάστασης» του Ιράν προκάλεσε κατ’ επανάληψη τόσο τις ΗΠΑ όσο και το Ισραήλ. Ο ηγέτης της χώρας αποκαλούσε την πρώτη «μεγάλο σατανά» και τη δεύτερη «καρκινικό όγκο». Ενίσχυσε κινήματα κατά του Ισραήλ στις χώρες Ιράκ, Λίβανο, Ισραήλ (Χαμάς) και Υεμένη. Αυτά εξουδετερώθηκαν πλην του της Υεμένης, το οποίο προκαλεί με επιθέσεις κατά πλοίων συμφερόντων δυτικών χωρών. Ανέπτυξε το Ιράν πυρηνικό πρόγραμμα με στόχο ασφαλώς την κατασκευή πυρηνικών όπλων. Με βάση τα ανωτέρω, το καθεστώς των αγιατολάδων, όπως το αποκαλούν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, σαφώς υπήρξε το πλέον επικίνδυνο για το Ισραήλ. Είναι πολύ εύκολο να γίνει αποδεκτό από την κοινή γνώμη του δυτικού κόσμου ότι η τελευταία επίθεση ήταν επιχείρηση άμυνας.
Το Ισραήλ επέτυχε την ανεξαρτησία του με την οικονομική ισχύ των Εβραίων σιωνιστών και την υποταγή σ’ αυτούς των ισχυρών χωρών. Δεν είναι ευρέως γνωστό ότι οι πρώτες χώρες που αναγνώρισαν το νέο κράτος, μάλιστα την ίδια ημέρα της διακήρυξης της ανεξαρτησίας του, υπήρξαν οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση! Είχε προηγηθεί μεγάλο τρομοκρατικό κτύπημα στην Ιερουσαλήμ κατά των Άγγλων αποικιοκρατών, οι οποίοι ουδόλως αντέδρασαν, για να εκτονώσουν την ταπείνωσή τους, έτη αργότερα, κατά των Κυπρίων αγωνιστών της ΕΟΚΑ! Οι ιθύνοντες του νέου κράτους γνώριζαν ότι οι εγκατασταθέντες, κατά τον 20ο αιώνα ως επί το πλείστον, στην Παλαιστίνη Εβραίοι περιβάλλονταν από εχθρικούς πληθυσμούς. Στηρίχτηκαν όμως στην οικονομική τους ισχύ και στην υποστήριξη σύσσωμου του δυτικού κόσμου, ο οποίος επηρέαζε και επηρεάζει το σύνολο σχεδόν των αραβικών χωρών. Έτσι τόσο οι κατά καιρούς επιδρομές με πολλά ανθρώπινα θύματα και τρομακτικές καταστροφές στον Λίβανο καθώς και η στάση του κράτους του Ισραήλ έναντι των Παλαιστινίων, τους οποίους στοχεύει να εκδιώξει από τις πατρογονικές τους εστίες, περνούσαν απαρατήρητες.
Ήταν νουνεχείς οι ηγέτες του Ιράν με την καλλιέργεια ρητορικής μίσους; Αδυνατούσαν άραγε να αντιληφθούν ότι δεν είναι σε θέση να εξαφανίσουν από τον χάρτη το σιωνιστικό Ισραήλ, γι’ αυτό και θα έπρεπε να περιορίσουν την επιθετικότητα; Ας ληφθεί υπ’ όψη ότι το μέτωπο του ισλάμ δεν είναι αραγές και οι σουνίτες δεν έβλεπαν ποτέ με καλό μάτι την πρόθεση των σιιτών του Ιράν να ηγηθούν του αγώνα κατά του «δαίμονα»! Αξίζει πάντως να τονιστεί ότι όλα τα τρομοκρατικά κτυπήματα τόσο το μεγάλο στις ΗΠΑ, κατά των διδύμων πύργων, όσο και σε χώρες της δυτικής Ευρώπης, προκλήθηκαν από πρόσωπα του σουνιτικού ισλάμ.
Το Ιράν φαινόταν να διατηρεί καλές σχέσεις με τις ισχυρές χώρες Ρωσία και Κίνα. Μάλιστα με την πρώτη είχε συνάψει πρόσφατα στρατιωτική συμφωνία, που προέβλεπε παραχώρηση βάσεων. Αναμφισβήτητα αυτή προμήθευσε στο Ιράν την τεχνογνωσία εμπλουτισμού ουρανίου. Ήταν όμως αυτό κοντά στην δυνατότητα κατασκευής πυρηνικών όπλων; Μάλλον όχι. Όμως γιατί να μην επαναληφθεί το σχέδιο, που οδήγησε στην εισβολή και καταστροφή του Ιράκ, με την «εσφαλμένη» πληροφορία ότι αυτό διέθετε χημικά όπλα; Η φονική επίθεση κατά του Ιράν αποτελεί νέα διπλωματική ήττα της Ρωσίας, της οποίας ο πρόεδρος περιορίστηκε να δηλώσει ότι διαπράχθηκε φόνος κατά κυνική παραβίαση όλων των κανόνων της ανθρώπινης ηθικής και του διεθνούς δικαίου. Αλλά η ηθική και το διεθνές δίκαιο έχουν εξοβελιστεί εδώ και καιρό από τη διεθνή σκηνή. Την ενέργεια καταδίκασαν και οι ιθύνοντες της Κίνας. Αυτές είναι κινήσεις χωρίς αντίκρισμα. Θα αποδεχθούν οι δύο αυτές χώρες, που φαίνεται κάπως να συμπλέουν στη διεθνή σκηνή, την αχαλίνωτη επιθετικότητα των ΗΠΑ για κυριαρχία; Θα τολμήσουν να δηλώσουν ότι στην πραγματικότητα η διεκδικούσα εκ νέου τον τίτλο της πλανητικής υπερδύναμης είναι υποχείριο του Ισραήλ και εξυπηρετεί τα ζωτικά του συμφέροντα; Προς το παρόν οι πάντες αποφεύγουν να θεωρήσουν το Ισραήλ πλανητική δύναμη στη βάση της οικονομικής κυριαρχίας του σιωνιστικού κεφαλαίου.
Είναι άραγε συμπτωματική η δημοσιοποίηση του αρχείου Επστάιν αυτή τη χρονική στιγμή; Από αυτά φαίνεται ότι πλήθος ισχυρών ανδρών της πολιτικής και της οικονομίας διεφθαρμένοι, όπως και οικοδεσπότης στο νησί των οργίων, ασφαλώς υπήρξαν υποχείριά του. Κάποιοι τόλμησαν να γράψουν ότι ο Επστάιν εργάστηκε για τα συμφέροντα του σιωνισμού. Εξηγείται πολύ απλά γιατί η ολόθερμη στήριξη του Ισραήλ από το σύνολο των δυτικών χωρών. Παλαιότερα οι Σοβιετικοί εξασφάλιζαν πληροφοριοδότες με την απειλή αποκάλυψης σκανδάλων, γνωστών με την επωνυμία ροζ. Τώρα η ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών κατέστη κατά πολύ ικανότερη, καθώς οι πράκτορές της κινούνται πολύ ανετότερα στον δυτικό κόσμο απ’ ότι οι Σοβιετικοί κατάσκοποι.
Η επικράτηση μετριοπαθούς καθεστώτος στο Ιράν ίσως καθησυχάσει Ισραήλ και Δύση με την αίσθηση ότι ο κίνδυνος εξέλιπε. Εξέλιπε πράγματι; Οι ήττα των «φρουρών της επανάστασης» ασφαλώς θα θεωρηθεί ήττα του μουσουλμανικού κόσμου. Και ο κόσμος αυτός, παρά τις όποιες εγγενείς αδυναμίες, έχει ένα τρομακτικό πλεονέκτημα, τη δημογραφική σφριγηλότητα. Βέβαια ουδεμία ισχυρή χώρα διατρέχει κίνδυνο από πυραυλική επίθεση ή εισβολή στρατεύματος. Η εισβολή είναι αόπλων υπό μορφή προσφύγων ή μεταναστών, οι οποίοι ωθούνται προς τις ευημερούσες χώρες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής λόγω της συνεχιζόμενης άγριας εκμετάλλευσης των χωρών τους από τις δυτικές επιχειρήσεις. Στον ανταγωνισμό για την πρόσβαση προς πολύτιμες πρώτες ύλες στην Αφρική έχουν εισέλθει τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα. Η πρώτη έχει ήδη σημαντικό μουσουλμανικό πληθυσμό, η δεύτερη δεν φαίνεται να διατρέχει κίνδυνο από τη μουσουλμανική μειονότητα των Ουϊγούρων. Πάντως τη συνεχιζόμενη πολιτική των ανοικτών συνόρων ευνοούν σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και οι λαοί των χωρών αυτών παρακολουθούν με αμηχανία τις διεθνείς εξελίξεις, στις οποίες η ΕΕ φαίνεται να διαδραματίζει ρόλο κομπάρσου.
Το τοπίο στη διεθνή σκηνή είναι εξαιρετικά θολό. Ως πού θα φθάσει η απληστία των οικονομικά ισχυρών, οι οποίοι ελέγχουν τις κυβερνήσεις των δυτικών χωρών και μέχρι πότε οι φανατικοί ισλαμιστές θα περιορίζονται σε ρητορική μίσους και σε μεμονωμένες πράξεις τρομοκρατίας; Πάντως οι εξελίξεις δεν προοιωνίζουν ειρηνικό μέλλον για τον πλανήτη.
«Μακρυγιάννης»
