Η ελληνική επανάσταση για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού υπήρξε από τις πλέον θαυμαστές στην παγκόσμια ιστορία. Οι συνθήκες που επικρατούσαν όχι μόνο στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας, αλλά και στην ευρωπαϊκή σκηνή έδειχναν ότι τάχιστα θα καταπνιγόταν σε λουτρό αίματος. Η οθωμανική βαναυσότητα συνοδοιπορούσε με την αντίστοιχη της ευρωπαϊκής απολυταρχίας. Η γαλλική επανάσταση είχε παραδώσει τη σκυτάλη στον αλαζόνα και κατακτητικό Ναπολέοντα και εκείνος είχε συντριβεί στο Βατερλό, αφού είχε καταφέρει να ενώσει τις ισχυρές αυτοκρατορίες όχι μόνο εναντίον του αλλά και εναντίον των λαών, που στέναζαν υπό ζυγό δουλείας.
Παρά το λουτρό αίματος η επανάσταση άντεξε εννιά έτη. Πώς συνέβη αυτό το θαύμα; Η οργάνωση υπήρξε ανεπαρκής, τα εφόδια ελάχιστα, ο αγώνας ασυντόνιστος, οι εσωτερικές αντιθέσεις έντονες, γι’ αυτό και προκλήθηκαν τρεις εμφύλιοι πόλεμοι. Τί αναπλήρωνε όλα αυτά τα μεγάλα μειονεκτήματα των επαναστατών; Η πίστη στον Θεό και η αγάπη στην ελευθερία, γνωρίσματα προαιώνια του γένους μας. Ο αρχιστράτηγος του αγώνα Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τόνιζε για να εμψυχώσει τους διστακτικούς: «Ο Θεός έβαλε την υπογραφή του και δεν την παίρνει πίσω». Και κίνησαν οι ραγιάδες έναν αγώνα εμψυχωμένοι από την Εκκλησία, που δανείστηκε από τον Θεό για να πιστώσει το Γένος, καθώς ο Χριστός υπέδειξε άλλον τρόπο για την κοινωνική μεταβολή. Είναι ο τρόπος με τον οποίο οι μάρτυρες της πίστης κατέβαλαν τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Αλλά το Γένος μας είχε αγριέψει, όπως είχε τονίσει ο εθναπόστολος και ιερομάρτυρας άγιος Κοσμάς. Δεν ήταν δυνατόν να υπομείνει άλλο τη δουλεία με πνεύμα Χριστού, όπως ο άγιος και οι άλλοι νεομάρτυρες. Βέβαια εκείνοι με τη θυσία τους είχαν συντελέσει τα μέγιστα στην ανάσχεση των εξισλαμισμών, όμως έχουν απαξιωθεί πλήρως από τους νεότερους ερμηνευτές της ιστορίας.
Η Φιλική Εταιρεία είχε ορίσει ως ημέρα έναρξης του αγώνα την 25η Μαρτίου. Δεν ήταν τυχαία η επιλογή. Οι πρόγονοί μας, όσοι άντεξαν και δεν υπέκυψαν στη βία ή στις προσφορές των κατακτητών, άντεξαν χάρη στην πίστη τους. Ήθελαν λοιπόν οι οργανωτές της επανάστασης να κάνουν αρχή με την ευλογία της Εκκλησίας. «Εκ Θεού άρξασθε». Και ήταν μεγάλη εκείνη η ημέρα για τον λαό μας. Γιόρταζε την Παναγιά, την παρηγορήτρα καθ’ όλη τη μακραίωνη δουλεία. Η Παναγιά, που είχε επιλέξει ο Θεός απ’ όλες τις γυναίκες της ιστορίας, για να γίνει άνθρωπος, ώστε ο άνθρωπος να γίνει θεός με τη χάρη Του. Και έρχονται οι αναθεωρητές της ιστορίας, πολέμιοι της Εκκλησίας και απάτριδες, να ανασκευάσουν ως δήθεν εθνικιστικούς μύθους τα όσα είχαμε διδαχθεί στο σχολείο και να επιφέρουν κάθαρση της ιστορίας! Η σύναξη στην Αγία Λαύρα μύθος, οι Βαυαροί καθιέρωσαν τον εορτασμό της επετείου, κατά την 25η Μαρτίου, για να δρέψει δάφνες η Εκκλησία, που είχε συνεργαστεί με τον κατακτητή! Ο εθνοϊερομάρτυς Γρηγόριος Ε’ υπήρξε προδότης, καθώς αφόρισε την επανάσταση. Τους διαψεύδει γαλλική εφημερίδα, η La Constitutionelle (Συνταγματική), η οποία δημοσίευσε ανταπόκριση για τη μεγάλη σύναξη στη μονή, στις 17 Μαρτίου, κατά την οποία ο μητροπολίτης Πατρών Γερμανός εκφώνησε πύρινο λόγο. Η επανάσταση ξέσπασε δύο-τρεις ημέρες ενωρίτερα από την προγραμματισμένη ημέρα, επειδή το μυστικό είχε διαρρεύσει. Ο πατριάρχης άγιος Γρηγόριος Ε΄ ήταν σε γνώση του σκοπού της «Φιλικής Εταιρείας» και ενημερωνόταν από τον υπεύθυνο των οικονομικών αυτής και σημαντικότερο χρηματοδότη της, στενότατο συνεργάτη του, τον Παναγιώτη Σέκερη, όταν η έδρα της είχε μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη. Προδότης επειδή αφόρισε την επανάσταση υπό την πίεση του σουλτάνου προς αποφυγή της σφαγής των χριστιανών της Κωνσταντινούπολης. Σιωπή για τη συνεννόηση με τον θρησκευτικό ηγέτη των μουσουλμάνων Χατζή Χαλήλ, ο οποίος δεν ενέδωσε στη διαταγή του σουλτάνου να κηρύξει «ιερό» πόλεμο και δολοφονήθηκε. Πρώτη αχαριστία το ότι δεν έχει αναγερθεί μνημείο προς τιμήν του. Ο άγιος Γρηγόριος δέχθηκε προτάσεις πρέσβεων να φυγαδευθεί από την Κωνσταντινούπολη. Αρνήθηκε και θυσιάστηκε. Οι Τούρκοι ιστορικοί θεωρούν δίκαια την εκτέλεσή του, καθώς υπάρχουν μαρτυρίες ότι γνώριζε τα πάντα και σιώπησε, ενώ ήταν υπεύθυνος για την υποταγή του ποιμνίου του.
Το ξέσπασμα της επανάστασης στη Μολδοβλαχία έγινε γνωστό στους συνέδρους στα πλαίσια της «Ιερής συμμαχίας» στη Λιουμπλιάνα. Όλοι στράφηκαν κατά του Καποδίστρια ακόμη και ο τσάρος. Υπήρχε απόφαση σε προηγούμενο συνέδριο κάθε επανάσταση κατά αυτοκρατορίας να πατάσσεται με στρατό της «συμμαχίας». Απέτρεψε τη λήψη απόφασης ο Καποδίστριας μόνος εναντίον όλων!
Και ήλθαν στην Ελλάδα να βοηθήσουν τους μπαρουτοκαμπνισμένους αλλά αγράμματους αγωνιστές και τους ολιγογράμματους ιερείς οι «φωτισμένοι» με τα «φώτα» της Δύσης καλαμαράδες, έχοντας εξασφαλίσει τη στήριξη ισχυρών προστατών τους, τους οποίους προέβαλαν και ως προστάτες του Γένους και τους προβάλλουν και οι σημερινοί ομοϊδεάτες τους ξενόδουλοι. Φρόντισαν να «εξασφαλίσουν» δάνεια για τον αγώνα, τα οποία υπεξαιρέθηκαν κατά το πλείστον από τους τοκογλύφους δανειστές και τους μεσάζοντες «φιλέλληνες». Ό,τι απόμεινε δαπανήθηκε για τον εμφύλιο πόλεμο. Στερεοελλαδίτες εναντίον Πελοποννησίων! Ο Δημήτριος Υψηλάντης απομονώθηκε με την κατάργηση της Αρχής για χάρη της «δημοκρατίας». Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης λησμονήθηκε. Παραμένει ακόμη δέσμιος σε φυλακή της Αυστρίας του Μέττερνιχ, τον οποίο αδίκησε ο κακός σκηνοθέτης Σμαραγδής! Και οι ομοϊδεάτες των τότε ολετήρων φρόντισαν με τα μνημόνια να παρατείνουν την οικονομική υποδούλωση της χώρας για μεγάλο ακόμη χρονικό διάστημα, αφού κατασπατάλησαν τα δάνεια όχι σε εμφύλιο πόλεμο αλλά για τον εθισμό του λαού στον καταναλωτισμό.
Ήταν πρωτίστως κοινωνικός ο αγώνας αποφαίνονται οι αποδομητές της ιστορίας. Οι αγωνιστές που βροντοφώναξαν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδας την ελευθερία» και ορκίστηκαν στο Ευαγγέλιο ήταν αγράμματοι! «Έλα παππού μου, να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου»! Κοινωνικός αγώνας εναντίον αλλοεθνών κατακτητών και των συνεργατών τους εξισλαμισμένων ομοεθνών μας, οι οποίοι συστρατεύτηκαν. Μήπως και εναντίον άλλων; Α ναι, και των κοτζαμπάσηδων, των συνεργατών των κατακτητών, των τουρκοκοτζαμπάσηδων, κατά τον Μακρυγιάννη. Κατά τη γαλλική επανάσταση έπεσαν πολλά κεφάλια «ευγενών» και οι βασιλιάδες τους. Ποιος πρόκριτος διέτρεξε κίνδυνο, κατά τη δική μας επανάσταση; Ποιος έπαψε να είναι ισχυρός; Ποιος απέφυγε να βάλει εμπόδια στη θριαμβευτική πορεία της επανάστασης υπό τον στρατηλάτη Θεόδωρο Κολοκοτρώνη; Ποιοι τον φυλάκισαν; Οι ξενοκίνητοι καλαμαράδες σε συνεργασία με τους προκρίτους. Είχαν και συνεργό τον φλογερό Παπαφλέσσα, ο οποίος υπό το βάρος των τύψεων θυσιάστηκε και θυσίασε και άλλους στο Μανιάκι.
Ο Ιμπραήμ λεηλατούσε, έσφαζε, βίαζε, άρπαζε σκλάβους και οι ξενοκίνητοι φρόντιζαν για εδραίωση της «δημοκρατίας» στην επαναστατημένη χώρα! Τότε θυμήθηκαν κάποιον φυλακισμένο και τον αποφυλάκισαν. «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» βροντοφώναξε. Εννοούσε εκείνους που αποκαμωμένοι από τα δεινά είχαν δηλώσει υποταγή. Αποσιωπάται πλήρως η «Πράξη υποταγής» στη Μεγάλη Βρετανία, που είχε προηγηθεί (1825). Και η υποταγή διαιωνίζεται.
Με την ισχύ του ο Κολοκοτρώνης επέτυχε κατά τη Γ΄ εθνοσυνέλευση στην Τροιζήνα, να εκλεγεί ως πρώτος κυβερνήτης ο Ιωάννης Καποδίστριας, παρά την αντίδραση των ξενόδουλων. Εκείνος δέχθηκε να καθίσει στον φλεγόμενο θρόνο κράτους εν τω γεννάσθαι αρνούμενος την τιμητική θέση, του υπουργού της Ρωσίας, δηλώνοντας ότι χρέος του είναι να μορφώσει κράτος για το πληγωμένο από αιώνες έθνος μας. Έκανε εκκλήσεις σε ισχυρούς των ημερών του και σε ομογενείς για βοήθεια. Ήλθε, αφού οι Άγγλοι φρόντισαν να τον ταπεινώσουν αρκούντως. Βρήκε πραγματικά καμμένη γη και όχι όπως ψευδώς υποστηρίζουν και οι εναλλασσόμενοι σήμερα στην εξουσία. Έστησε το κράτος έχοντας απέναντί του όχι μόνο τους ξένους δολοπλόκους αλλά και τους εγχώριους υπηρέτες των συμφερόντων τους. Πάλεψε για τη διεύρυνση της επικράτειας, για τα ορφανά και τις χήρες, για την κατανομή της γης στους ακτήμονες. Δεν εισέπραξε ούτε φοίνικα από τον μισθό του αλλά διέθεσε όλη του την περιουσία για το Γένος. Και οι υπέρμαχοι της «δημοκρατίας» δολοφόνησαν τον νέο «τύραννο»! Δικτάτορα τον αποκάλεσε και καθηγητίσκος στο Καποδιστριακό πανεπιστήμιο και μέλος της επιτροπής (μη) εορτασμού της επετείου 200 ετών από την έναρξη της επανάστασης.
Τί από τα παρατεθέντα συνιστά έκπληξη; Το νεοελληνικό κράτος, προτεκτοράτο μιας από τις «προστάτιδες» δυνάμεις αδράνησε, αμέλησε, αρνήθηκε να εκπληρώσει το μεγαλύτερο χρέος του: Το τάμα του έθνους, υπόσχεση των αγωνιστών στον σωτήρα Χριστό, που έβαλε την υπογραφή του για τη λευτεριά μας!
Στην πορεία μας προς την αποϊεροποίηση και τον διεθνισμό, συρόμαστε στην υπεράσπιση αυταρχικών καθεστώτων, ενώ η οικία μας διατρέχει άμεσο κίνδυνο πυρκαγιάς.
«Μακρυγιάννης»
