«Εκείνη τη νύχτα σώπαιναν οι λύκοι γιατί ούρλιαζαν οι άνθρωποι» μας έλεγε ο Μενέλαος Λουντέμης στο μαρτυρικό του «Οδός Αβύσσου, αριθμός μηδέν». Λίγα χρόνια αργότερα μια νύχτα του «ξανθού Απρίλη» που λέει και ο ποιητής, «σώπαιναν και οι λύκοι γιατί στρίγκλιζαν οι Ερπύστριες των Τανκς…». Η νύχτα των βρικολάκων βύθιζε στο σκοτάδι την αδύναμη Δημοκρατία μας. Το θεριό διψούσε πάλι για ΑΙΜΑ… Αίμα Ελλήνων. Αίμα Αγωνιστών της ανεκτής Δημοκρατίας μας. Αίμα των Ανυπότακτων υπερασπιστών της.
Πέρασαν από τότε χρόνια πολλά που η μνήμη διαγράφει τ’ ασήμαντα της ζωής και κρατάει ζωντανά όσα σε στιγμάτισαν. Ξημέρωμα της 21ης Απρίλη του 1967 και τα εμβατήρια στο κρατικό ραδιόφωνο επιβεβαίωσαν τους «ψίθυρους» και τις υποψίες για στρατιωτικό πραξικόπημα στην παραπαίουσα Δημοκρατία μας. Η ερεβώδης φωνή που έβγαινε από το ραδιόφωνο, διέταζε μια σειρά από απαγορεύσεις, μεταξύ αυτών και της συνάθροισης πάνω από τρία άτομα. Η υπονόμευση του παλατιού στη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, τα Ιουλιανά, η πολιτική αμηχανία στα συντηρητικά στερεότυπα που αρνούνταν να δεχθούν τον προοδευτικό λόγο ως κοινωνική εξέλιξη και η δομημένη Εθνικά ξενόδουλη υποταγή, δημιούργησαν το προοίμιο, του «δεν θα βρεθεί ένας λοχίας να βάλει τάξη…».
Με τις τηλεφωνικές γραμμές κομμένες καταφέραμε να συνεννοηθούμε και να βρεθούμε πέντε φίλοι νέα παιδιά, στην πλατεία της Άνω Ηλιούπολης. Στα άδεια τραπεζάκια που είχαν απομείνει από την προηγουμένη, η παράτολμη σκέψη μας ήταν να δούμε πως θα αντιδράσουν από το τζιπ της χωροφυλακής που έκοβε ερευνητικές βόλτες γύρο από την πλατεία. Καθίσαμε λοιπόν και οι πέντε σ’ ένα τραπεζάκι και περιμέναμε το τζιπ να μας εντοπίσει. Αλλοίμονο, πριν καλά – καλά καθίσουμε μας πλησίασαν δύο άντρες με πολιτικά και με επιτακτικό ύφος ασφαλίτη μας διέταξαν να εξαφανιστούμε. Στη χλιαρή αντίδρασή μου ο ένας από τους δύο με τσιριχτή φωνή μου αντέτεινε. – Σε ξέρω καλά εσένα παλιό… Σε ξέρω καλά εσένα παλιό… Η φωνή του βρυχηθμός πεινασμένου για σάρκα αγριμιού. Ασυναίσθητα ένα σύγκρυο μια ανατριχίλα διαπέρασε το κορμί μου. Προσπάθησα να κρατήσω την ψυχραιμία μου και απλά τον κοίταξα απορημένος. – Τι κοιτάς ρε; Νομίζεις δεν σε ξέρω. Όλους σας ξέρω κι από την ανάποδη γιατί καλή δεν έχετε.
Απομακρυνθήκαμε, «διαλυθήκαμε», συνειδητοποιώντας τη νέα πραγματικότητα. Κάπου εκεί ήταν που ενώ η οργή και ο φόβος πάλευαν μέσα μου, σαν να πήρε το μάτι μου τον αείμνηστο Γιώργο Ρωμαίο να κρατάει το Σύνταγμά μας στα χέρια του όπως το Ιερό Ευαγγέλιο και να μας υπενθυμίζει το τελευταίο άρθρο του, το 114 που ανέθετε στον Ελληνικό Λαό την ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ. Δεν είδα την σύλληψή του, κατηφόρισα για το σπίτι μου αναλογιζόμενος που με ξέρει ο ασφαλίτης και από πού μας ξέρει και μάλιστα από την ανάποδη. Αργότερα κατάλαβα πως πίσω απ’ αυτό το Κράτος υπήρχε ένα παρακράτος που όριζε τις ζωές μας. Αυτό το παρακράτος που το επέβαλλαν ως «κράτος» μου το υπενθύμιζε κάθε φορά που με έσερναν στα αστυνομικά τμήματα χωρίς λόγο, δήθεν «για εξακρίβωση στοιχείων» νυχτιάτικα, νιώθοντας πάντα εκείνη την αφαιρετική ανατριχίλα να με κυριεύει.
Πίστευα ότι με το τέλος της επταετούς τυραννίας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στον Τόπο μας αυτή η ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ της νεανικής μου ανασφάλειας θα χανόταν. Δυστυχώς για μένα και τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ μας, μια σειρά από γεγονότα μου επανέφεραν σαν παιδική ασθένεια την ίδια ακριβώς ανατριχίλα. Όταν κυβερνητικό στέλεχος καυχιέται ότι «εμείς έχουμε την πλειοψηφία στη Βουλή» άρα εμείς θα αποφασίσουμε ποιος θα ελεγχθεί αντικαθιστώντας την ελεύθερη βούληση του βουλευτή με την κομματική πειθαρχία, νιώθω την ίδια ανατριχίλα. Όταν κυβερνητικό στέλεχος από το βήμα της Βουλής της Ελληνικής Δημοκρατίας μέμφεται για την τραγωδία των Τεμπών, λέγοντας «όσοι μιλούν για μπάζωμα είναι για τα μπάζα», νιώθω την ίδια ανατριχίλα. Όταν βλέπω τον Γιατρό στο χώρο που ασκεί το λειτούργημά του με χειροπέδες, περιτριγυρισμένο από αστυνομικούς και το κυβερνητικό στέλεχος οργίλο να τον απειλεί, νιώθω την ίδια ανατριχίλα. Όταν αυτά τα αλλεπάλληλα και αμείλικτα ΟΤΑΝ γίνονται η καθημερινότητα της πολιτικής εξουσίας, τότε. Τότε σίγουρα υπάρχει πρόβλημα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ στη Χώρα μας.
Τι κρίμα… Στη Χώρα που όλοι της αναγνωρίζουν ότι «Γέννησε τη Δημοκρατία», στην ίδια Χώρα είτε με τα όπλα να καταλύεται η Δημοκρατία, είτε με κοινοβουλευτικές «εξάρσεις» να έχουμε επίφαση Δημοκρατίας. Κάπως έτσι πέρασαν χρόνια πολλά μέσα από επαναλαμβανόμενες στιγμές ανατριχίλας, απλά γιατί σημάδεψαν τη νιότη μας και γιατί πιστέψαμε στα λόγια του μεγάλου μας Ρίτσου, πως «σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει».
Βασίλης
magklarasvas@yahoo.gr
