Η ιστορία του ανθρώπου είναι πολυκύμαντη. Πολλά έθνη αναφέρονται στις πηγές. Τα περισσότερα από αυτά εμφανίστηκαν στο προσκήνιο της ιστορίας, δημιούργησαν πολιτισμό, άφησαν μνημεία, ερείπια των οποίων διασώζονται ακόμη, αλλά τελικά αφανίστηκαν. Εμείς γνωρίζουμε κάπως τα συμβάντα στην περιοχή της εγγύς Ανατολής, αλλά ασφαλώς ανατροπές και αφανισμοί συνέβησαν και σε άλλες περιοχές του πλανήτη. Οι περισσότεροι από τους λαούς, οι οποίοι ανέπτυξαν πολιτισμό στην περιοχή, όπως Ακάδιοι, Σουμέριοι, Χαλδαίοι, Βαβυλώνιοι, Ασσύριοι, Χετταίοι, Ελαμίτες και άλλοι έχουν αφανιστεί. Σ’ αυτούς μπορούμε να προσθέσουμε τα μάλλον συγγενή προς τους Έλληνες φύλα της Μικράς Ασίας όπως Φρύγες, Κάρες, Λέλεγες, Λυδοί, Λυκάονες και άλλα. Κάποιοι από αυτούς αναφέρονταν ακόμη κατά την εποχή του Χριστού, όχι όμως και μεταγενέστερα.
Αναστατώσεις, που οδήγησαν σε αφανισμό εθνών συνέβησαν και μεταγενέστερα. Σήμερα δεν ακούμε για Σκύθες, Γέτες και Γότθους στο Βορρά. Στην εγγύς Ανατολή οι Μεσοποτάμιοι, οι Σύριοι, οι Φοίνικες, οι Παλαιστίνιοι και στη Βόρεια Αφρική οι Αιγύπτιοι, οι Κυρηναίοι και οι Καρχηδόνιοι έχουν εξαραβισθεί και εν πολλοίς θεωρούνται Άραβες με μικρές εξαιρέσεις όπως αυτές των χριστιανών της Μέσης Ανατολής και της Αιγύπτου. Βέβαια οι ονομασίες Συρία, Λίβανος και Αίγυπτος παραμένουν ζητούμενο όμως είναι ποια η σχέση των λαών που κατοικούν στις χώρες αυτές με τους τους λαούς που κατοικούσαν εκεί στην αρχή της ιστορίας τους. Στο διάβα του χρόνου πολύ λίγοι είναι οι αρχαίοι λαοί που δεν αφανίστηκαν. Μεταξύ αυτών οι Έλληνες, οι Εβραίοι και οι Πέρσες, που πρόσφατα μετονομάστηκαν σε Ιρανούς.
Ποια η ειδοποιός διαφορά που επέτρεψε την μακραίωνη επιβίωση των λαών αυτών σε αντίθεση προς πλείστους άλλους; Και αυτοί βίωσαν παρακμή και αυτοί υποτάχτηκαν σε άλλους λαούς, επί αιώνες, όμως άντεξαν και διατήρησαν την ταυτότητά τους, οι μεν Έλληνες και Πέρσες δεχόμενοι νέα πίστη σε σχέση προς εκείνη των προγόνων τους οι δε Εβραίοι διατηρώντας την ίδια πίστη! Η κοντόφθαλμη υλιστική θεώρηση της ιστορίας προτάσσει το οικονομικό κίνητρο ως το πλέον σημαντικό, αν όχι το αποκλειστικό, των ανθρωπίνων ενεργειών. Η ερμηνεία αυτή οδήγησε τις δυτικές κοινωνίες στην έσχατη κατάπτωση με αβέβαιο το μέλλον τους.
Οι Εβραίοι, επί αιώνες προ Χριστού, βίωσαν υποταγμένοι σε άλλους λαούς και, κατά τον πρώτο μ.Χ. αιώνα διασκορπίστηκαν, όσοι είχαν απομείνει στην Παλαιστίνη. Βέβαια κάποιοι εκχριστιανίστηκαν και άλλοι, αργότερα, εξισλαμίστηκαν. Παρέμεινε όμως μαγιά, η οποία σήμερα έχει επιτύχει να κυριαρχήσει οικονομικά και μέσω του χρήματος και πολιτικά σε μεγάλη έκταση του πλανήτη. Αν εξετάσουμε προσεκτικά τη δομή και την οργάνωση του κράτους του Ισραήλ και την προπαγάνδα μέσω του πλήρως ελεγχομένου από σιωνιστές κινηματογράφου, θα παρατηρήσουμε την έμφαση προς διατήρηση των παραδόσεων, που κληρονόμησαν. Είναι χαρακτηριστικές δύο κινηματογραφικές προπαγανδιστικές ταινίες με τίτλους «Ο βιολιστής στη στέγη» και «Ο άνθρωπος από το Κίεβο».
Οι Πέρσες, αν και εξισλαμίστηκαν υπό την πίεση των Αράβων, ποτέ δεν αποδέχθηκαν να ονομαστούν Άραβες όπως τόσοι άλλοι λαοί. Έχουν τη συναίσθηση καταγωγής τους από σχηματίσαντες αχανή αυτοκρατορία και αναπτύξαντες πολιτισμό. Αντιμετωπίζουν το μείζον πρόβλημα της συνοχής του λαού, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.
Οι Έλληνες έχουν γραπτή ιστορία (γραμμική Β) περίπου 3.500 ετών. Χονδρικά η ιστορία μας υποδιαιρείται σε τρεις περιόδους, αυτής της αρχαίας εποχής, της βυζαντινής περιόδου, στην οποία προσαρτάται και αυτή της τουρκοκρατίας, και του νεοελληνικού κράτους.
Από τους αρχαίους προγόνους μας κληρονομήσαμε πολλά και σημαντικά. Σπεύδουν κάποιοι να τοποθετήσουν στην πρώτη αξιακή θέση τη γλώσσα, την πλουσιότερη σε πλανητική κλίμακα. Όμως υπάρχουν άλλα πολύ σπουδαιότερα. Πρώτο είναι η παίδευση των παιδιών, ώστε να γίνουν καλοί καγαθοί πολίται, δηλαδή η καλλιέργεια ήθους και φρονήματος. Δεύτερη είναι η διαρκής υπόμνηση της αποφυγής της ύβρεως, δηλαδή της αλαζονείας. Η διδαχή αυτή υπήρξε το επίκεντρο της τραγωδίας. Βέβαια διαχρονικά οι λαοί αποκλίνουν από τις αξίες, στις οποίες επιχειρείται να δομηθεί η κοινωνία τους. Ομιλούμε τότε για παρακμή. Και την παρακμή ακολουθεί υποδούλωση με γνωστές της συνέπειες. Το όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόθρησκον και το ομότροπον, γνωρίσματα ενός έθνους, κατά τον Ηρόδοτο, δεν στάθηκαν ικανά για την αποφυγή της παρακμής. Η διαρκής αντιπαλότητα και η απόκλιση από τις βασικές αξίες που προαναφέραμε οδήγησαν στην παρακμή με συνέπεια την υποδούλωση στους Ρωμαίους. Διαπρεπής μεταξύ αυτών ο Κάτων, κάτοχος της ελληνικής παιδείας, αποκάλεσε τους Έλληνες της εποχής του Graeculi, δηλαδή Ελληνάκους, εκφυλισμένους απογόνους λαμπρών προγόνων. Ο όρος Γραικύλος χρησιμοποιήθηκε, μετά από αιώνες, από τον Παπαδιαμάντη.
Η εξάπλωση της πίστης στον Χριστό ανέδειξε εκ νέου το γένος των Ελλήνων, το οποίο μετασχημάτισε σταδιακά την Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία σε ελληνική. Το ομόθρησκο αποτέλεσε ισχυρό συνδετικό κρίκο μεταξύ των πολιτών, μελών της Εκκλησίας. Η αρχαία ελληνική γραμματεία παρέμεινε στο προσκήνιο, παρά τα περί του αντιθέτου συκοφαντικά, εμπλουτισμένη πλέον με τα θαυμαστά συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας, εμπνευσμένα από τον λόγο του Θεού, ο οποίος ενανθρώπισε. Βέβαια ποτέ δεν μορφώθηκε στην επιφάνεια του πλανήτη ιδανική κοινωνία. Οι κακίες του αρχαίου κόσμου επιβίωσαν και, ενώ είχαν κάπως καταλαγιάσει τους πρώτους αιώνες φούντωσαν εκ νέου κατά τους ύστερους καιρούς και οδήγησαν σε νέα παρακμή. Έτσι η αυτοκρατορία κατέστη εύκολος στόχος των ορμητικών Οθωμανών. Ακολούθησε πικρή δουλεία αιώνων. Πικρόχολοι, όσοι Νεοέλληνες έχουν επηρεαστεί από τη Δύση, προεπαναστατικά και μετεπαναστατικά, αμαυρώνουν την αυτοκρατορία μας θέλοντας να πλήξουν την Εκκλησία ως υπεύθυνη, μη έχοντας μελετήσει στο ελάχιστο το έργο των Πατέρων της Εκκλησίας. Αλλά, αν δεν συγκρατούσε η Εκκλησία τα τέκνα της, τα οποία άντεξαν στην πίεση του εξισλαμισμού, οι εμπαθείς πολέμιοι της Εκκλησίας δεν θα έγραφαν σήμερα ως Έλληνες. Άλλοι θα κατέφευγαν στη Δύση και θα φράγκευαν και άλλοι θα παρέμεναν και θα τούρκευαν.
Πολύς ο λόγος για το αν ελευθερωθήκαμε ή μας ελευθέρωσαν. Σαφώς μας ελευθέρωσαν, αλλά για να μας μετατρέψουν σε προτεκτοράτο τους. Το έπαθλο κέρδισε η τότε κραταιά Βρετανική αυτοκρατορία. Και άρχισε ο εκδυτικισμός υπό την πίεση των «προστατών» μας και των εγχωρίων υπηρετών τους, παρά την αντίσταση του λαού μας που ενέμενε επί δεκαετίες στην πατροπαράδοτη πίστη και στις παραδόσεις. Η αποδυνάμωση της παραδοσιακής παιδείας με την υποκατάσταση από γνωσικεντρική εκπαίδευση και τελικά χρησιμοθηρική, η εντεινόμενη, συν τω χρόνω, απώθηση της πίστης από το επίκεντρο της νεοελληνικής κοινωνίας και ο υποβιβασμός της σε ατομική υπόθεση, η άφρων εισαγωγή ιδεολογιών, αντιλήψεων και «αξιών», που διαμορφώθηκαν και επικράτησαν στη Δύση έφερε τη νεοελληνική κοινωνία σε κατάσταση παρακμής με τη συμπλήρωση μόλις διακοσίων ετών από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους. Διαφθορά και διαπλοκή στην πολιτική και επιχειρηματική σκηνή, ανατροπή των αξιών, νομοθετικές ρυθμίσεις που στοχεύουν στη διάλυση της παραδοσιακής οικογένειας, προβολή από την Πολιτεία κάθε εκφυλιστικής νεωτερικότητας από τη Δύση και καλλιέργεια αρρωστημένου διεθνισμού ποικίλων αποχρώσεων κατάντησαν την κοινωνία μας να νοσεί βαρύτατα. Βέβαια όπως και κατά το παρελθόν έτσι και τώρα ελάχιστοι έχουν το σθένος να ομιλούν και να γράφουν για παρακμή. Οι πολλοί επαναπαύονται στις δηλώσεις των «αρμοδίων» ότι όλα βαίνουν καλώς και η κοινωνία μας οδεύει από πρόοδο σε πρόοδο.
Επειδή την παρακμή διαδέχεται υποδούλωση ας ανεμείνουμε τις εξελίξεις. Θα προλάβει να μας απορροφήσει πλήρως η Δύση, ώστε να υιοθετήσουμε όλοι το σύνθημα πολιτικού ηγέτη «Ανήκομεν εις την Δύσιν» ή θα προλάβει τη Δύση το ισλάμ, η απειλή του οποίου ορθώνεται απειλητικά πλέον σ’ όλη την έκταση της Ευρώπης και όχι μόνο στα Βαλκάνια. Ας μην αρχίσουμε πάντως να συγκρουόμαστε για την επιλογή του θηρίου που θα μας καταβροχθίσει. Το κύριο ερώτημα είναι: Θέλουμε να έχει μέλλον η Ελλάδα ως χώρα Ελλήνων και όχι απλά ως χώρος πανσπερμίας πολιτών;
«Μακρυγιάννης»
