«Έχασα τον δρόμο.» Αυτή ήταν η τελευταία ευδιάκριτη φράση που διατύπωσε η Παναγιώτα Διαμάντη, το γένος Δημητρίου και Βαγγελής Μπούσιου, στην κόρη της Κωνσταντία, κατά την αφετηρία του ταξιδιού της για τον άλλον κόσμο. Έχοντας ασκήσει τον εαυτό της στην αυτοδιάθεση – πέντε χρόνια λιγότερα από έναν αιώνα- δεν μπορούσε να φανταστεί ότι υπάρχουν δικοί της προορισμοί, που τη διαδρομή τους αγνοεί ακόμα και η ίδια.
Το ταξίδι στους ουρανούς, βεβαίως, ταιριάζει απόλυτα με τον χαρακτήρα της, αφού ο αέρας συνυπάρχει με την ελευθερία, καθώς δεν υπόκειται σε κανέναν εξωτερικό έλεγχο. Γιατί η Παναγιώτα, που υπήρξε σύζυγος του Μιλτιάδη Διαμάντη από την Κορυφή, παρότι δεν παραβίασε καμιά κοινωνική αξία, επέμενε να χαράζει μόνη της τον δρόμο της στη ζωή, αγνοώντας τα όρια που της έβαζαν οι άλλοι.
Ως μετανάστρια στη Δυτική Γερμανία στερήθηκε τις κόρες της, αλλά κάθε φορά που επέστρεφε στο χωριό ευθυτενής, χαμογελαστή και εξαιρετικά κομψή, κανείς δεν μπορούσε να διαγνώσει τον πόνο της. Η παρουσία της ταυτιζόταν με τον γρήγορο λόγο, το γέλιο, το τραγούδι και τον χορό, αλλά ποτέ με το παράπονο, το δάκρυ και την ανημποριά. Ακόμα και όταν έχασε την μεγαλύτερη κόρη της δεν είπε γιατί σε μένα, αλλά: «Και η Παναγία έχασε τον γιο Της.»
Έλεγε καθημερινά μεγαλόφωνα την Παράκληση της Παναγίας και το Απόδειπνο, χωρίς προσευχητάρι, κάθε Κυριακή και γιορτή περίμενε έξω από την εκκλησία τον ιερέα του χωριού με το πρόσφορο για τη λειτουργία, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών, κερνούσε χωριανούς και φίλους όχι μόνον στο σπίτι της αλλά ακόμα και στο σοκάκι, είχε μια αυλή γεμάτη λουλούδια, έναν κήπο με τα καλύτερα λαχανικά, και έναν χώρο με κότες, στην άκρη του χωριού.
Όταν ήταν νεότερη ερχόταν με τα πόδια στη Χρυσαυγή για να δει τους γονείς και τα αδέλφια της. Κάποιες φορές μας βοηθούσε και στις δουλειές. Τη θυμάμαι να σκάβει και να φυτεύει μαζί μας καρπουζιές και πεπονιές στο κτήμα μας δίπλα στο ποτάμι, και είχε τέτοια ταχύτητα, λες και συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες και έπρεπε να κερδίσει το έπαθλο. Έτσι, χωρίς να το επιδιώκει δημιουργούσε πρότυπα αφού, με τον τρόπο της, μας ανάγκαζε να την μιμηθούμε για να μην φανούμε ανεπαρκείς.
Θεία Πανάγιω δεν σου ταιριάζουν τα δάκρυα. Εύχομαι όμως -τώρα που ξημέρωσε για τα καλά- να βρήκες τον προσανατολισμό σου στον ουρανό και μαζί μ’ αυτόν, όλους τους ανθρώπους που αγάπησες στη γη. Καλόν Παράδεισο να έχεις.
Της Βιολέττας Μπούσιου
