Όταν ήμουν μικρό παιδί είχαμε μεγάλη φτώχεια και ήμασταν ευτυχισμένοι εάν είχαμε κάτι να φάμε. Για πρωϊνό μια φέτα ψωμί, βρεγμένο στο νερό και πασπαλισμένο με λίγη ζάχαρη ή ελιά. Όλα μάς φαίνονταν νόστιμα και τρώγαμε τα πάντα: παπάρα, τραχανά, φασουλάδα, σπανακόρυζο, πρασόρυζο, φασολάκια, τουρλού, μπάμιες κλπ. Μόνο μια φορά το χρόνο το Σεπτέμβριο στην πανήγυρη τρώγαμε κοκορέτσι, σουβλάκια και χαλβά Φαρσάλων.
Τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα. Οι μανάδες και οι γιαγιάδες τούς κάνουν όλα τα χατίρια: κάθε μέρα κρεατικά, μακαρόνια με κιμά, χάμπουργκερ, γαριδάκια, πατατάκια τσιπς, κρουασάν, αναψυκτικά παγωτά και γλυκά. Γι΄αυτό γίνονται παχύσαρκα, ιδιότροπα, δύστροπα και ανυπάκουα.
Ποιος φταίει για αυτό;
Άστο δύο μέρες πεινασμένο, να δεις μετά πώς θα τρώει τα πάντα, ακόμα και τις πέτρες!
