Στις 20 Αυγούστου του 2006, όταν ανταμώσαμε στην Αιανή για τα 50 μας χρόνια, λέγαμε τότε όλοι πως “αισθανόμαστε και είμαστε ακόμα νέοι”.
Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά από εκείνη την αξέχαστη βραδιά, η γενιά μας, οι συμμαθητές σου από το Δημοτικό Σχολείο Αιανής, σε αποχαιρετούμε με βαριά καρδιά.
Tου Γιώργου Τζέλλου
Οι παιδικές σου φίλες η Παρασκευούλα, η Καίτη, η Μαριγούλα, η Λόλα, η Αννούλα, η Κωνσταντινιά, η Γιάννω, η Ρόϊδω, η Αθηνά, η Μαρία …η Ευθαλία, αλλά και οι συμμαθητές σου ο Στέφανος, ο Στάμος, ο Βαγγέλης, ο Τάκης, ο Χρήστος, ο Γιώργος, ο Βασίλης, ο Mανώλης, ο Θύμιος, ο Σάκης , ο Τζίμης, όλοι εμείς που μεγαλώσαμε πλάι σου, νιώθουμε ένα δυσαναπλήρωτο κενό.
Είμαστε η γενιά του 1956. Μεγαλώσαμε σε χρόνια δύσκολα, με φτώχεια και στερήσεις, αλλά με γονείς που έκαναν θυσίες. Μας ένωσαν τα θρανία της “κυρίας Παναγιώτας” και οι απαιτήσεις του “κυρ Νίκου” του Πόζογλου. Μαζί τους μάθαμε γράμματα και παίξαμε στην αυλή, μέχρι εκείνη την 23η Ιουνίου του 1968, που ακούσαμε το “τους ζυγούς λύσατε”.
Από τότε, ο καθένας ακολούθησε τον δικό του δρόμο. Εσύ, καθώς ήσουν από τις καλύτερες μαθήτριες και παραστάτρια στη σημαία μας, τελείωσες το Γυμνάσιο—από τις ελάχιστες κοπέλες του χωριού μας τότε. Μετά εργάστηκες υποδειγματικά σε συμβολαιογραφείο και ως δικαστική υπάλληλος, μια πραγματική κυρία, αξιαγάπητη από τους συναδέλφους σου. Δημιούργησες μια όμορφη οικογένεια με τον Παναγιώτη, με τον οποίο ζήσατε μαζί 47 χρόνια, μεγάλωσες τις κόρες σου και έγινες γιαγιά.
Δυστυχώς, η μοίρα σου επιφύλασσε έναν βαρύ σταυρό με τον χαμό της κόρης σου πριν πέντε χρόνια, και τώρα, ένα τέλος βίαιο, άδικο και αναπάντεχο που συγκλόνισε όλη την Ελλάδα. Ένα τέλος από μια τυφλή, τρομοκρατική πράξη βίας, που δεν έχει καμία θέση στη Δημοκρατία μας. Την ευθύνη για την άνανδρη δολοφονική επίθεση δεν την έχουν μόνο οι ανόητοι που βάζουν τους εκρηκτικούς μηχανισμούς, αλλά και όσοι με τα λόγια τους οπλίζουν τα χέρια. Ευτυχώς που η κόρη σου Αφροδίτη και ο σύζυγός σου Παναγιώτης δεν στάθηκαν τόσο άτυχοι.
Το ύστατο χαίρε μας μετατρέπεται σε ασπίδα ηθικής στήριξης προς την Αφροδίτη, δίνοντάς της δύναμη να συνεχίσει με ψηλά το κεφάλι.
Στη συνάντησή μας το 2006 λέγαμε ότι η Αιανή είναι “γόησσα” και κανείς δεν πρέπει να ξεκόψει από αυτήν. Εσύ δεν την ξέχασες ποτέ. Φέτος τον Αύγουστο σχεδιάζαμε να ξανασμίξουμε στο χωριό για τα 70 μας χρόνια. Ήμασταν 59 παιδιά, είχαμε μείνει 46 και τώρα χάνουμε εσένα.
Φεύγεις όμως, Βαΐτσα μας, για ένα άλλο αντάμωμα εκεί ψηλά, δίπλα στην κόρη σου τη Νικολέτα. Εκεί θα ανταμώσεις τον πατέρα σου, τον Θανάση, τα αστεία του οποίου αναφέρουμε ακόμα στις παρέες μας και γελάμε με την ψυχή μας. Θα συναντήσεις τον παππού σου, τον Γρηγόρη Κοντό, που αγωνίστηκε 17 χρόνια ως Πρόεδρος της Κοινότητας, και τη γιαγιά σου τη Βάια, που έφερε στον κόσμο δεκατέσσερα παιδιά. Εκεί σε περιμένουν η “κυρία Παναγιώτα”, ο “κυρ Νίκος”, αλλά και άλλοι δεκατρείς συμμαθητές μας που έφυγαν νωρίς. Θα είστε πια ξανά μαζί, στην αιώνια αυλή του δικού μας σχολείου.
Η θέση σου στη συνάντησή μας τον Αύγουστο στην Αιανή θα είναι αδειανή, Βαΐτσα. Όμως, σ’ αυτή, το όνομά σου θα διαβαστεί πρώτο και η μνήμη σου θα είναι εκεί, δίπλα στις δενδροφυτεύσεις και στα σχολικά μας χρόνια.
Εκφράζουμε τα πιο θερμά συλλυπητήρια όλων των συμμαθητών σου στον σύζυγό σου Παναγιώτη, στην κόρη σου, στο εγγόνι σου, στη μάνα σου την κυρία Πανάγιω, καθώς και στα αδέρφια σου Βασιλική, Γρηγόρη και Γιάννη.
Οι συμμαθητές σου και ολόκληρη η Αιανή σε αποχαιρετούμε… Καλό σου ταξίδι στο φως, συμμαθήτριά μας. Καλό παράδεισο.»
